باز آفريني واقعيت ها

علی اصغر حاج سید جوادی- برای کسانی که از خارج برای داخل نسخه می‌نویسند

2012-02-15T09:18:00.002-08:00

در ماه‌های قبل از انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱٣٨٨ در هنگامه جوش و خروش انتخاباتی در داخل گروههای درون نظام مافیائی ولایت مطلقه و در گروههای خارج از آن و چانه‌زنی برای انتخاب نامزدهای شرکت در انتخابات از دو سو؛ گروههای سیاسی رنگارنگ مقیم خارج و فعالان دست به قلم و زبان آنها نیز با ارائه هرچه محکم‌تر از دلایل و براهین مربوط به ماهیت نظام مافیای نظامی ـ مذهبی و شمارش جنایات و تجاوزهای بی‌حد و مرز اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و فرهنگی آن به حقوق اساسی جامعه؛ مردم ایران را به تحریم انتخابات و خلوت کردن هرچه بیشتر حوزه‌های رأی‌گیری دعوت می‌کردند و مثل اینکه مردم ایران نمی‌دانستند که اصل انتخابات چه انتخابات مجلس شورای ملی پس از کودتای سال ۱۲۹۹ میرپنج رضاخان قزاق تا سقوط سلطنت پسرش در سال ۱٣۵۷ و چه انتخابات مجلس شورای اسلامی و انتخابات ریاست جمهوری پس از تاسیس نظام ولایت مطلقه خمینی جز چند مورد استثنائی نه در محاق تعطیل رفته بود و نه هرگز از دخالت مستقیم دولت مستبد شاه و نظام مافیائی ملاها و انواع تقلب‌های مخفی و علنی آن مصون مانده بود. بنابراین مردم ایران که از سوی صادرکنندگان دائمی نسخه‌های سیاسی از خارج به تحریم و اعراض از شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی یا ریاست جمهوری دعوت می‌شدند و می‌شوند خود شاهد و ناظر چگونگی انتخاب احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱٣٨۴بر اساس اعمال تقلب و پُر کردن علنی صندوق‌های رأی با تعرفه‌های ساختگی به نام مرده و زنده و صغیر و کبیر بودند و هستند. زیرا مردم رأی‌دهنده نیازی به شناخت نظامی ندارند که قانون اساسی آن خود از اساس با تکیه به زور و ایجاد وحشت و اراده دوزخی و ویرانگر خمینی تدوین و حق حاکمیت مردم که اساس فلسفه مبارزه با استبداد شاه و انقلاب ۱٣۵۷ بود در این قانون زیرپا گذاشته شد.

بنابراین با داشتن این سابقه و با گذراندن ۴ سال زندگی جهنمی پُر از خشونت و فساد و عوام‌فریبی و لاف‌زنی و گزافه‌گوئی در ریاست جمهوری احمدی‌نژاد؛ اگر در صدد تحریم انتخابات در سال ۱٣٨٨ بودند، نیازی به تبعیت از دستور نسخه‌نویسان حرفه‌ای از خارج از کشور نداشتند؛ اما چگونه بود که مردم ایران که خاطره خوشی از دوران ٨ ساله ریاست جمهوری خاتمی نداشتند با آن همه شوق و امید و انتظار او را با بالاترین رقم رأی در تاریخ تمامی تاریخ انتخابات پس از مشروطیت یعنی با ۲۰ تا ۲۱ میلیون رأی به ریاست جمهوری رساندند و چگونه شد که بار دیگر و بی‌اعتنا به دستور تحریم نسخه‌نویسان حرفه‌ای خارجه‌نشین با همان شوق و شور و اراده‌ای که در انتخابات خاتمی در سال ۱٣۷۶ به منصه ظهور رساندند در خرداد سال ۱٣٨٨ برای انتخاب موسوی به حوزه‌های رأی‌گیری هجوم بردند و با میلیون‌ها رأی از همان ساعات نخست رأی‌گیری پیروزی مسلم او را تضمین کردند؟

اما اکنون دو سال و نیم از انتخابات لبریز از تقلب و توطئه و وقاحت ریاست جمهوری و تحمیل پیروزی احمدی‌نژاد برای ۴ سال آینده گذشته است، آیا نسخه‌نویسان حرفه‌ای قبل از صدور دستور تحریم به تغییراتی که در این دو سال و نیم و در تاثیر آن انتخابات یا افتضاحات رسوا که عالمگیر شد توجه کرده‌اند؟ از علت کنار رفتن خاتمی از معرکه نامزدی که در صف اول بود و ورود موسوی و شعارهای انتخاباتی او که بطور مستقیم اختیارات خامنه‌ای را نشانه میگرفت که طبق اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی به تسلط رهبر بر نهاد صدا و سیما و نیروهای نظامی و انتظامی و قوه قضائیه برمیگشت؛ از نامه سرگشاده رفسنجانی یار و شریک قدیمی و عامل اصلی انتصاب خامنه‌ای به رهبری و هشدار به او درباره وضع بحرانی کشور و نارضایتی مردم، از تائید خامنه‌ای به عنوان رهبر به صحت و اصالت انتخاب احمدی‌نژاد و تبریک به او قبل از اعلان رسمی پیروزی او، از اعمال وحشیانه بی‌سابقه و لجام گسیخته پاسدار و بسیجی و کشتار و زندان و شکنجه و اعترافات و محاکمه‌ها؛ از توقیف همگامان و شرکای درونی نظام ولایت از آغاز بر ضد آرمانهای انقلاب نظیر گروههای مشارکتی و اصلاح‌گرا و مجاهدین انقلاب‌اسلامی و غیره؛ از تشدید تحریم‌های سیاسی و اقتصادی اروپا و آمریکا؛ از تهدید اسرائیل به مداخله نظامی؛ از کاهش روز به روز ارزش پول و افزایش روز به روز قیمت‌ کالاهای ضروری و سقوط پیاپی سطح زندگی مادی و معنوی جامعه؛ از فرار ویرانگر ثروت‌های بادآورده و سرقت و انتقال درآمدهای ملی به خارج و فرار غارتگران عالیرتبه بانکی و مالی و دولتی نظام؛ از تعطیل پیاپی کارخانه‌ها و موسسات کوچک و بزرگ تولیدی به نفع واردات سرسام‌آور چینی به قیمت افزایش روز به روز تعداد بیکاران و گسترش روز افزون فقر و فحشا و اعتیاد و جنایت؛ از فرار مرتب مغزها و جوانان مستعد و محروم از ادامه تحصیل و خروج سرمایه‌ها به جای سرمایه‌گذاری؛ و سرانجام از آغاز سرکشی و رقابت و مقابله آشکار احمدی‌نژاد پس از پیروزی با خامنه‌ای بر سر تصاحب انحصاری قدرت و تبدیل دو نهاد قدرت استبدادی رهبری و ریاست جمهوری به یک نهاد منحصر به هدف ارضای اشتهای سیری ناپذیر احمدی‌نژاد برای تصاحب کرسی نظام سیاسی استبداد مطلقه؛ از شکاف بین دو جناح متحد گروه احمدی‌نژاد با بیت رهبری و حذف قدرت مطلقه ورشکسته و رسوای خامنه‌ای بر سر نهاد قدرت حاکم بر کشور طبق اصل ۵۷ قانون اساسی؛ یعنی قوه مقننه و قضائیه و اجرائیه از آغاز ورود نظام سیاسی ولایت مطلقه فقیه به دوران هرج و مرج سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فقدان قدرت متمرکز یا اتوریته و مدیریت متمرکز قانونی در نظام سیاسی کشور و .... آیا نسخه‌نویسان سیاسی خارج از ایران از خود پرسیده‌اند که چگونه شد که شعار اولیه انتخاب‌کنندگان که «رأی من کو» که به تقلب‌های آشکار و رسوای انتخابات برمیگشت به شعار «مرگ بر دیکتاتور» تبدیل گردید که بطور مستقیم خطاب به خامنه‌ای بود؟ و چگونه بود که با شرکت میلیونها رأی‌دهنده در انتخابات هدف مردم در آغاز نظام ولایت و مخالفت با آن نبود؛ هدف مردم استیفای حقی پایمال شده بود که در قانون اساسی جمهوری اسلامی به مردم داده شده است؛ و چگونه شد که احمدی‌نژاد در مناظره‌های تلویزیونی با سه نفر نامزد اصلی در انتخابات یعنی موسوی و کروبی و رضائی که هر سه از غربال استصوابی شورای نگهبان قانون اساسی گذشته بودند خطاب به کارگردان جلسه مناظره گفت «شما باید وقت بیشتری نسبت به وقت آقایان به من بدهید زیرا من فقط با این آقایان طرف نیستم»؛ نامزدهای حاضر در جلسه میدانستند هنگامی که احمدی‌نژاد در سخنان خود به آقازاده‌ها و فساد آنها در دستگاه نظام و به امتیازات آنها حمله کرد مقصود طرف مورد اشاره او جز رفسنجانی نبود که احمدی‌نژاد از مخالفت رفسنجانی با او و از حمایت رفسنجانی از موسوی بر علیه او و از نفوذ رفسنجانی در شبکه‌های مختلف درونی نظام سخت برآشفته بود، اگر کمیت و کیفیت این «چگونه‌ها» به اضافه آنچه که علل قطع و وصل‌های پیاپی‌ای که درون سیرک آشفته نظام سقف شکسته مخصوصاً پس از تقلب‌های رسوای انتخاباتی رُخ داده است قبل از صدور نسخه‌های تحریم مورد تأمل و تحلیل قرار گیرد؛ شاید به این پرسش برسند که چگونه شد که میلیونها رأی‌دهنده در انتخابات خرداد ۱٣٨٨ بدون سازمان و بدون رهبری و بدون قرار و مدار از قبل به حوزه‌های رأی هجوم بردند و بدون آگاهی از یکدیگر و توافق حزبی یا سازمانی یا عقیدتی به نامزدی که برگزیده بودند رأی دادند و چگونه شد مردم بدون سازمان و بدون رهبری و بدون توافق قبلی و بدون ترس و بیم از عکس‌العمل مزدوران وحشی بسیجی و سپاهی و مداحان موتورسوار به صورت امواج خروشان و طوفانی خشم و خروش در کنار هم از زن و مرد و پیر و جوان و دانشجو و کارمند و پیشه‌ور به جنبش در آمدند؛ آنچنان که از هیبت طنین انعکاس رعد‌آسای این خشم طوفانی؛ دنیائی به تعجب و تحسین برآمد و برای متولیان خائن و جنایتکار نظام و در رأس آن خامنه‌ای و احمدی‌نژاد؛ در غلبه بر ترس و وحشت خود؛ راهی نداشتند جز توسل به وحشیانه‌ترین و بی‌سابقه‌ترین نوع سرکوب و تجاوز و شکنجه به مردم که جز عشق خود به آزادی و اراده خود برای رهائی از اختاپوس مافیائی ولایت مطلقه سلاحی نداشتند.

اکنون از راه دور و بدون تامل در کیفیت و کمیت تغییراتی که در دو سال و نیم پس از انتخابات رسوای ریاست جمهوری سال ۱٣٨٨ در روابط درونی و بیرونی نظام ولایت ورشکسته با خود و با مردم و با سیاست خارجی رخ داده است چگونه میتوان نسخه تحریم در انتخابات مجلس شورای اسلامی از خارج صادر کرد؟ اکنون مردم میدانند که موضوع اصلی در انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی رقابت و تلاش برای تصاحب اکثریت در مجلس بین دو جناح شریک قدیمی و دشمن کنونی یعنی جناح احمدی‌نژاد و جناح خامنه‌ای هر یک از آنها خیال می‌کنند که با تصاحب اکثریت کرسی‌های مجلس راه پیشرفت خود را به سوی راندن حریف از صحنه قدرت را هموار خواهند کرد. مردم می‌دانند که هر دو جناح با همه‌ی اختلافات بین خود و رقابت بر سر تصاحب انحصاری قدرت استبدادی در یک مسئله با یکدیگر در توافق و هماهنگی کامل هستند و آن سرکوب مخالفت‌ها و مخالفین و ناراضیان گسترده در همه قشرهای پراکنده جامعه ایران و حذف نشدن از صحنه انحصار قدرت است؛ بنابراین اگر مردم به هر دلیل از دادن رأی امتناع کنند میدانند که هر دو جناح خلوت بودن حوزه‌های رأی را با پُر کردن آرای تقلبی از هر نوع جبران خواهند کرد؛ بنابراین اگر مردم با اطلاع از ماهیت و هدفی که در این انتخابات نهفته است؛ قدم به میدان انتخابات گذاشتند و به سوی صندوق‌های رأی بدون سازمان و بدون رهبری و بدون توافق قبلی رفتند به مصداق امر محال نافی تصور امر محال نیست آیا نمیتوان تصور کرد که این بار نیز نظیر دفعات قبل و به اقتدای پایدارای مردم سوریه و مصر ممکن است برای مقاومت به هدفِ یا مرگ یا پیروزی پا به مهلکه انتخابات نهند؟ مگر جنبش غیر منتظره مردم تونس پس از اطلاع از عمل مأیوسانه و خشم‌آمیزی که محمد بوعزیزی فروشنده دوره‌گرد دیپلمه در اعتراض به نظام فاسد و مستبد بن‌علی و بیعدالتی آن با جان خود کرد مسبوق به قرار قبلی و متکی به سازمان و رهبری بود؟ مگر آخرین قطره ناامیدی و خشمی که از کاسه فقیر زندگی او به پهنه فساد و بیداد گسترده دولت مستبد تونس سرریز کرد، دنیای عرب را از ترس و هراس از مقابله با نظامهای مستبد حاکم خلاص نکرد و به میدان مبارزه برای آزادی نکشاند؟ مگر ماهها مبارزه و مقاومت غول‌آسا و اسطوره‌ساز مردم سوریه که تاکنون با دادن ۶ هزار کشته و هزاران زخمی و زندانی همچنان برپاایستاده است از آغاز بدون رهبری و بدون سازمان نبود؟ مگر برای برخاستن و مقاومت کردن مردم مصر و تونس و سوریه و لیبی و یمن در انتظار رسیدن نسخه‌های نوشته هموطنان مقیم خارج از وطن خود بودند؟ این نوع نسخه‌نویسی و بیانیه‌های لبریز از امضا تاثیری در لاشه پوسیده نظام ولایت مطلقه و لاشخورهای روز به مزد پیرامون آن ندارد، مگر ارضای وجدان مغفوله کسانی که در نظام ولایت مطلقه صاحب مقام بودند اما با اولین توپ رقیب از صحنه گریختند؛ یا گروهها و افرادی که می‌خواستند بدون تحقق حقوق و آزادی‌های مشترک به کمک چوب زیر بغل فرمول‌های عوام پسند ایدئولوژی به قدرت برسند. بهتر آنست که قبل از صدور نسخه برای پیش‌گیری از مرضی که هموطنان ما در داخل بهتر از ما مرض و عوارض دردناک این بیماری را می‌شناسند و تجربه کرده‌اند؛ با عقل و شعور خود خلوت کنیم و از خود بپرسیم که چرا پس از صد سال مبارزه و تلاش مردم ایران هنوز از حقوق و ارزش‌های مشترکی محرومند که جدائی ناپذیر از انگیزه وجودی انسان است و همان ارزش‌ها و حقوق مشترکی که در دهها سال قبل پدران مبارز و روشن‌اندیش ما با توجه به امکانات و شرایط تاریخی زمان خود در قانون اساسی مشروطیت با الهام از ارزش‌ها و حقوق مشترک در دموکراسی‌های غرب پیش‌بینی کرده بودند؟ چرا ما هنوز نتوانسته‌ایم و یا نخواسته‌ایم ضرورت حیاتی اولویت این حقوق و ارزش‌های مشترک یا اونیورسل UNIVERSEL را بر ارزش‌های فردی یا جمعی مذهبی و نژادی و جنسی و قومی و عقیدتی خود که در جای خود دارای حق و مورد احترام است قبول کنیم و همچنین به قبول این حقیقت تن در دهیم که تا هنگامی که حقوق و ارزش‌های مشترک در یک توافق عمومی و مبارزه در یک صف متحد متحقق و مستقر و بنیادهای آن در چارچوب نظام سیاسی کشور و تفاهم عمومی جامعه نهادی نشود؛ هرگز به طرح و تبلیغ و تنوعات فکری و گرایش‌های عقیدتی خود در چارچوب احزاب و گروه‌های پراکنده و بیگانه از حقوق و ارزش‌های مشترک موفق نخواهیم شد. ریشه اساسی شکست‌های پیاپی جنبش‌های اجتماعی ـ سیاسی ما در همین تفرق‌ها و جدایی‌ها و حتی تا مرز دشمنی و تهمت و دشنام و ترجیح اولویت گرایش‌های عقیدتی و منافع فردی یا گروهی بر حقوق و ارزش‌های مشترک و عمومی است.

وقت آنست که بنگریم که تمامی جنبش بیداری اعراب از غرب تا شرق خاورمیانه و خاور نزدیک و قبل از آن جنبش میلیون‌ها مردم ایران در اعتراض به تجاوز دو جناح متحد خامنه‌ای و احمدی‌نژاد در تقلب‌های آشکار در انتخابات ریاست جمهوری ۱٣٨٨ برای دفاع از گرایش‌های دینی یا عقیدتی سیاسی و اجتماعی فردی یا گروهی یا حزبی نبود؛ بلکه برای ادامه تجاوز اقلیت حاکم مستبد به حقوق مشترک و ارزش‌های انسانی مشترک بود؛ یعنی برای اعتراض به محرومیت جامعه از آزادی به معنای حق ذاتی انسانی است در گسترده‌ترین مفاهیم آن یعنی آزادی عقیده آزادی وجدان و آزادی بیان و آزادی انتخاب و آزادی اجتماع و برابری حقوق و آزادی‌های زن و مرد؛ برای برقراری قانون و عدالت در توزیع فرصت‌ها و تنوع فرهنگ و مناسک و سنت‌های قومی و مذهبی و نژادی و هرگونه آزادی ناشی از تکامل و تحول حاصل از دانش و تجربه‌های علمی و عملی بشری که تحقق اجرائی آن در چارچوب قانون به نیازهای متحول جامعه پاسخ می‌دهد.

وقتی کسانی با تکیه به اعتباری که برای خود ساخته‌اند از هزاران کیلومتر فاصله به هموطنان خود اخطار می‌کنند که: «مردم ایران فرصت زیادی ندارید، شرکت در تحریم انتخابات فرصتی تاریخی است». گویا هنوز به عمق مفهوم لرزه‌هائی که تار و پود نظام ورشکسته ولایت مطلقه را با خیزش طوفانی خود قبل از انتخابات خرداد ۱٣٨٨ و پس از انتخابات رسوای آن از هم گسیخته است پی نبرده‌اند. شرکت میلیونها مردم ایران در انتخابات خرداد ۱٣٨٨ ریاست جمهوری با وجود شناخت قبلی از استمرار تقلب و تجاوز در صندوق‌های رأی در تاریخ چندین دهساله انتخابات؛ اولین پیام مردم ایران در اراده برای خروج از مدار بسته دین و دولت در نظام استبداد چندین صد ساله ایران بود. به عبارت دیگر مردم ایران با عبور آگاهانه و شجاعانه از نظام ولایت مطلقه فقیه که انقلاب ۱٣۵۷ دولت را در دین مستهلک کرده و قرآن و چماق را در یک کفه نهاده بود؛ خواستار جدائی دین از دولت و دولت از حکومت از راه آرای خود در انتخابات ریاست جمهوری بودند. هدف این‌‌ گام نخستین به سوی صندوق‌های رأی و خیزش پس از آن بر علیه صندوق‌های دزد زده پیام عمومی مبارزه برای تحقق حقوق مشترک یا آزادی‌های فرامذهبی و فراجنسی و فراعقیدتی بود، این پیام؛ جهانی و عمومی یا اونیورسل است که طنین آنرا این روزها از گلوی مردم روسیه بر علیه تزار جدید پوتین که در سر سودای استبداد استالینی دارد می‌شنویم؛ و همچنین از مردم اسرائیل که فارغ از تجاوز ۶۰ ساله اسرائیل به حق مردم فلسطین اعتراض به دولتی است که در مجلس اسیر ارتجاعی‌ترین قشر پرستندگان و زمین‌خواران صیون هستند. این پیام اگر سبز است و یا سفید و یا سرخ و سیاه پیامی جهانی برای حقوق و ارزش‌های مشترک انسان است. این پیام؛ پیام عبور از مرز تنوعات فکری و منافع فردی و گروهی و خودخواهی‌ها و خودمحوری‌هاست؛ این پیام سنگ اساسی استیفای حقوق و ارزش‌ها و آزادی‌های مشترک و هدف اصلی استقرار حاکمیت مردمی و حکومت مردم‌سالاری است؛ زیرا دموکراسی و حاکمیت مردم بر سرنوشت خود فقط یک آرمان و آرزو نیست بلکه یک وسیله برای رسیدن به قدرت هم هست. پایه و ستون و سقف این وسیله حقوق مشترک و ارزش‌های مشترک و یا آزادی و استقلال انسان است. زیرا بندناف حزب پیشاهنگ و آوانگارد لنین و ولایت مطلقه یا حکومت فقهای خمینی یا دولت فیلسوف‌های افلاطونی سرانجام به حکومت کا ـ ژ ـ ب استالینی و ریاست جمهوری احمدی‌نژادی و نرون رومی بسته می‌شود. شیرازه این پیام عبور انسان از مرز منافع فردی و خصوصی و گروهی برای استقرار حقوق مشترک است.

٭٭٭

اکنون هدف اصلی در نظام حاکم ولایت مطلقه فقیه جنگ دو جناح رقیب احمدی‌نژاد و خامنه‌ای بر سر تصاحب اکثریت کرسی‌های وکالت در انتخابات مجلس شورای اسلامی و در حقیقت دور کردن هرچه بیشتر و طولانی‌تر کردن دسترسی مردم است به حقوق مشترک به هدف متراکم کردن هرچه بیشتر در مرکزیت انحصاری قدرت استبدادی است؛ بنابراین مشکل هر دو جناح مشکل تعداد حضور یا عدم حضور مردم در حوزه‌های رأی‌گیری نیست؛ مشکل دغدغه خاطر هر دو جناح کیفیت مبارزه برای تصرف هرچه بیشتر کرسی‌های مجلس است.

هدف اصلی احمدی‌نژاد و جناح طرفدار او اول تسخیر سنگر ریاست جمهوری برای بار دوم بود که این سنگر را با موافقت و کمک جناح خامنه‌ای به قیمت قبول هرچه رسوائی و ننگ تصرف کردند؛ هدف بعدی احمدی‌نژاد و جناح او در گام بعدی تصرف سنگر دوم یا نهاد مجلس شورای اسلامی است که نهادی از سه نهاد قانونی حاکم بر کشور است؛ در تصرف این سنگر طرف اصلی احمدی‌نژاد و جناح او مردم و حضور یا غیاب آن‌ها نیست؛ زیرا حضور مردم را تاحد مقدور به کمک پولهای باد‌آورده و بی‌حساب و کتاب نفت و گاز می‌خرد و با اعمال تقلب علنی و مخفی کسری خود را با پُر کردن صندق‌های رأی جبران میکند؛ طرف اصلی احمدی‌نژاد و جناح او خامنه‌ای و شبکه‌های مرتبط با بیت رهبری است؛ زیرا احمدی‌نژاد که سناریوی اصلی او با خیزش غیرمنتظره میلیون‌ها رأی‌دهنده در اعتراض به تقلب‌های رسوای انتخابات سال ۱٣٨٨ مخدوش شده بود خیال میکند که با تصرف سنگر دوم یا قوه مقننه راه او برای تصرف سنکر سوم یعنی قوه قضائیه هموار شده و زمینه راندن خامنه‌ای به بیرون از مرکزیت قدرت متلاشی شده ولایت آسان‌تر و مساعدتر می‌شود. در نقطه‌ی پایانی این جدال و ارضای اشتهای سیری ناپذیر قدرت در این دانشجوی سابق و فرماندار و استاندار و فرمانده سپاهی و بسیجی و وابسته به مکتب سلفی و حجتیه مصباح یزدی و شهردار اسبق تهران بود احمدی‌نژاد را در صورت پیروزی بر حریف به سوی تقلید از سرهنگ چاوز رئیس جمهور قدرت‌طلب و چپ‌نمای ونزوئلا و اورتگاه چریک سابق و رئیس جمهور کنونی نیکاراگوا و کاسترو دیکتاتور از کارافتاده و انقلابی سابق کوبا سوق خواهد داد؛ که در شرایط کنونی ورشکستگی سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و بن‌بست‌های هر روز تنگتر در سیاست خارجی و تحریم‌های هر روز شدیدتر مالی و اقتصادی و سیاسی جز استقرار یک نظام شبه فاشیستی نظامی راه حل دیگری برای او به چشم نمی‌خورد که در آن حال حرف آخر را سرداران تشنه قدرت و پول می‌زنند نه احمدی‌نژاد که سودای پیشوائی و جنون قدرت انحصاری در سر دارد زیرا که او نه سردوشی بر شانه‌ها دارد که سردارم و نه عمامه بر سر که ولی فقیه هستم و نه کراوات بر گردن و یقه که متمدن و به اصطلاح مدرن و متجددم؛ این سرنوشت انسان‌هایی است که به خاطر جهل و نادانی از یک سو و به علت راه همواری که مزدوران و آتش‌بیاران جان برکف بانیان اولیه ولایت دینی در اختیار دارند از سوی دیگر پای خود را بیش از حد ارزشی که دارند در بساط قدرت دراز می‌کنند؛ در گسترده نگاه از این زاویه؛ افرادی نظیر رفسنجانی و خامنه‌ای و نظایر آن‌ها نیز از دایره این سرنوشت محتوم بیرون نخواهند بود.

اما برای خامنه‌ای و جناح او که ناتوانی در اعمال قدرت خود را در مقابله با احمدی‌نژاد و جناح او پس از آغاز سرکشی او ثابت کرده بود؛ حتی با احراز اکثریت در مجلس هم آینده‌ای وجود ندارد. این آینده در گذشته سی و سه ساله عمر ولایت مطلقه ملاها به پایان رسیده بود؛ زیرا در صدها سال تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران به قول ابومسکویه رازی دین همیشه شالوده و بنیان و شاه یا حاکم همیشه پاسدار و نگهبان دین بوده است. به این ترتیب پیوند دین و دولت در ایران پیوندی به درازای تاریخ قبل از حمله اعراب به ایران دارد. و در واقع پیوند دین و دولت در عمل پیوند علما ‌و مراجع دینی با شاه و حکومت است. از این جهت است که آنها صف خود را شریک دولت و طلبکار از دولت می‌دانسته‌اند. اما بخشی از این مراجع و در مراتب بالای مرجعیت دینی در ایران و در عراق یعنی نجف و کربلا و سامره نظیر آخوند خراسانی و مازندرانی و خلیلی و میرزای نائینی و بهبهانی و مدرس و طباطبائی و وعاظ سرشناسی نظیر سید جمال‌الدین اصفهانی و ملک‌المتکلمین و غیره به حمایت از مشروطه و مخالفت با استبداد شاه و درباریان و پشتیبانی از پیشگامان تجددطلب مشروطه برخاستند؛ بیرون راندن آنها از میدان سیاست و دخالت در امور اجتماعی و مخالفت خمینی به علت فاصله‌گیری مغرورانه شاه از صف ملاها در رابطه با تظاهرات توخالی و مبتذل تجدد نمائی و غفلت از مراعات وظایفی که در حیطه پیوند تاریخی دین و دولت به شاه و دولت مربوط می‌شد و سرکوب تظاهرات طلاب دینی در قم، همراه با کشتار و زندان و شکنجه زمینه طرح عقده‌های سرکوفته حوزه‌های دینی به اضافه مخالفت جناح ملیون مذهبی به دست خود شاه بر علیه استبداد او هموار شد و این راه با انقلاب ۱٣۵۷ به وصول طلب تاریخی دین از دولت و ترکیب استبداد سیاسی و استبداد دینی در قالب ولایت مطلقه یا پادشاهی صنف مذهبی منتهی شد و این اختلاط مشئون به مردم ایران با گذار از یکی از دردناک‌ترین دوره‌های تاریخ پُر رنج و اسارت خود تحمیل شد؛ خیزش انقلابی مردم ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱٣٨٨ را میتوان نقطه آغاز پایان پیوند چندین صد ساله دین و دولت و همبستگی مردم ایران برای استقرار حقوق و ارزش‌های مشترک یعنی حقوق معوق مانده صدساله ما در قانون اساسی مشروطیت تلقی کرد.

۱۹ بهمن ۱٣۹۰

نقدی بر مقاله ی انقلاب چه مفهومی دارد؟ بهرام رحمانی

2012-02-15T08:57:00.002-08:00

نقدی بر مقاله ی انقلاب چه مفهومی دارد؟ بهرام رحمانی

بهرام رحمانی یکی از چهره های نام آشنای صنعت مقاله نویسی در زبان فارسی است. گذشته از این̊ بی شک می توان ایشان را بر پایه ی فرآورده های انبوه اش، یکی از زحمت کشان ِانبوه ساز به نام عرصه ی صنعت مقاله نویسی نیز قلمداد کرد. اما کیست که نداند تولید انبوه در عرصه ی اندیشه، آن هم به صورت فردی، مستلزم صرف چه نیروی توانا فراسایست. بدیهی است چنان چه این نیروی از دست رفته، باز تولید گسترده نشود، رفته رفته سبب فرسوده گی نیروی خلاق ذهنی و افتادن به ورطه ی تولید فرآوردهای نخ نما و ُبنجل خواهد شد. مقاله ی انقلاب چه مفهومی دارد؟ نوشته ی بهرام رحمانی یکی از نمونه های مثال زدنی فرآورده های بُنجل صنعت مقاله نویسی انبوه در زبان فارسی است. نوشته ی ایشان فاقد هر گونه ساخت منطقی و سرشار از مفاهیم و احکام و استدلال های غیر منطقی است. در ادامه می کوشم با بررسی و باز خوانی فرآورده ی ایشان، مدعای خود را مستدل کنم.

هر فرآورده ی بُنجلی را می توان با وارسی و بررسی اجمالی کیفیت مواد استفاده شده در ساخت آن فرآورده، از فرآورده ی مرغوب بازشناخت. مقاله یکی از فرآورده های مفهومی است، در نتیجه مفاهیم روشن و گویا، احکام سنجیده و استوار و زنجیره ی استدلال های منطقی از مواد ضروری ساختن/ نوشتن هر مقاله ی روشنگر و درخور تأمل است. به این اعتبار می توان گفت یکی از راه های شناخت مقاله ی بُنجل̊ بررسی میزان ِ روشنی مفاهیم و سنجیده گی احکام و منطقی بودن استدلال هایی است که آن مقاله با آن و بر پایه ی آن ساخته / نوشته شده است. با یک نگاه اجمالی به نوشته ی بهرام رحمانی به روشنی درمی یابیم که مفاهیم و احکام و استدلال های به کار رفته در نوشته ی ایشان نه گویا و روشن اند، نه سنجیده و منطقی. برای نمونه به این چند بند از نوشته ی ایشان توجه کنید:

« کارل مارکس، راه رسیدن به آزادی و برابری را گذر از انقلاب می داند. در معنای انقلاب مارکسیستی اقدامی است که بر اثر آن حاکمیت یک طبقه اجتماعی به گونه ای قهرامیز به طبقه ای دیگر منتقل شود. مفهوم انقلاب، در این معنا، به معنای پذیرش فلسفه تاریخی مارکسیستی و حاکمیت و طبقه است.» همان گونه که می بینید این بخش از نوشته ی بهرام رحمانی بیشتر شبیه سالادی از کلمات و احکام بی معنا است. از ایشان باید پرسید به راستی کدام مارکسیستی، انقلاب را اقدامی می داند که بر اثر آن حاکمیت یک طبقه ی اجتماعی به گونه ای قهرآمیز به طبقه ی دیگر منتقل می شود؟ برای مثال کدام مارکسیستی می پندارد انقلاب سوسیالیستی یعنی انتقال حاکمیت طبقه ی سرمایه دار به طبقه ی کارگر؟ یا انقلاب بورژوایی یعنی انتقال حاکمیت طبقه ی فئودال به طبقه ی بورژوا؟ کیست که نداند در انقلاب اجتماعی حاکمیت طبقه ی حاکم به طور دیالک تیکی نفی می شود نه منتقل. مهم تر آن که در انقلاب سوسیالیستی نه فقط حاکمیت طبقه ی حاکم نفی می شود، بل دستگاه های اداری و نظامی و ایده ئولوژیک حاکمیت بورژوازی نیز باید در هم شکسته شود.

در ادامه می افزاید: « مارکس، تضاد را موتور یا نیروی محرکه اصلی تاریخ می دانست و به عقیده وی، تضاد لزوما و قویا باعث دگرگونی هایی در زمان های کم و بیش کوتاه می گردد و در حقیقت در نتیجه مخالفت بین گروه های مختلف ذینفع است که ساخت اجتماعی دگرگون می شود.» تنها عبارت با معنای بند یاد شده، همان عبارت نخست نوشته ی ایشان است، که به رغم با معنا بودن روایتی مخدوش از نظر مارکس است؛ زیرا مارکس مبارزه ی طبقاتی را نیروی محرکه ی تاریخ می دانست، نه تضاد را.

در بخشی دیگر نیز مدعی می شود که: « نهایتا مارکس، با تحلیل دگرگونی های اجتماعی، روشی تازه ارائه داده است بدین ترتیب که دگرگونی ها را در رابطه با دو دسته از عوامل باید مورد بررسی قرار داد: اول نیروهایی برونی که خارج از سیستم قرار دارند مثل اثرات محیط طبیعی، اقلیم و یا اشاعه و گسترش تکنیک و آگاهی ها و دوم نیروهای درونی که توسط سیستم اجتماعی و در درون خود سیستم و از کار کردهای آن یا می گیرند و نشات می یابند و این در واقع یکی از ویژگی های سیستم اجتماعی است که در درون خود نیروهایی را وجود می آورد که باعث دگرگونی و تبدیل آن می شود.» به جرات می توانم مدعی شوم کسی تا به حال بدتر از این به معروفی روش شناسی مارکس نپرداخته است. مهم تر آن ایشان حتا از درک و بیان آن چه به زعم خود از روش شناسی مارکس فهمیده نیز سخت ناتوان است. فرض کنیم روش مارکس در تبیین دگرگونی های جامعه بر پایه بررسی نیروهای خارج از سیستم و درون سیستم استوار است. در این صورت ایشان بر چه پایه ای مدعی می شود که مارکس اشاعه و گسترش تکنیک و آگاهی ها را به مثابه نیروهای خارج از سیستم تلقی می کرده است؟

در ادامه می فرمایند: « کارل مارکس، بیتن گذار سوسیالیسم علمی، معتقد است که جامعه سرمایه داری منجر به شکل گیری دو طبقه حاکم و کارگر می شود طبقه حاکم به استثمار اقتصادی طبقه کارگر می پردازد که این عمل منجر به از خودبی گانگی و ایجاد یاس و ناامیدی در طبقه کارگر می شود و هنگامی که کارگران از این وضعیت آگاه شدند تشکیل صنف داده و به مبارزه و انقلاب علیه طبقه حاکم پرداخته و آن را نابود کرده و حکومت کمونیسم را ایجاد می کنند.» کارگران پیش از آگاهی طبقه هستند و بعد از آگاه شدن تشکیل صنف می دهند!

بهرام رحمانی در بندی درخشان از متن خود نوشته است: « لنین، حامی انقلاب پرولتاریای مارکس بود که تاکید زیادی بر سازمان و رهبری و اعمال اراده جمعی را عامل انقلاب می دانست او برای ایجاد آگاهی در طبقه کارگر خواستار ایجاد حزب از فعالین سیاسی بود و انقلاب را با جذب بدون توجه به شرایط عینی و ذهنی انقلاب می دانست.» من به سهم خویش از کشفیات ایشان بسیار سپاس گزارم چون تا به حال نمی دانستم که مارکس صاحب پرولتاریا بوده و لنین هم حامی انقلاب پرولتاریای مارکس! مهم تر آن که لنین هم انقلاب را با جذب بدون توجه به شرایط عینی و ذهنی انقلاب می دانسته است!

این نمونه را هم بدون شرح بخوانید و عبرت بگیرید: « برخی از محققان معتقدند که انقلاب های اجتماعی به میان آورنده انتقال های سیاسی و اجتماعی، نزاع طبقاتی و فشار برای تغییرات رادیکال از سوی طبقات پایین است. این انقلاب ها، براساس وضع و موقعیت عاملان شان، به صورت های گوناگون تجربه می شوند. (6) برخی از محققین انقلاب فرانسه و آمریکا و شوروی از آن جمله اند.»

آرزوی برگشت رفسنجانی به حاکميت،کابوس يا واقعيت؟

2012-02-15T08:53:00.000-08:00

آرزوی برگشت رفسنجانی به حاکميت،کابوس يا واقعيت؟
ناصر مستشا ر

هاشمی رفسنجانی روزی نيست که به ستايش از دوره زمامداری خويش نپردازد!ژست های ليبرال منشانه هاشمی رفسنجانی اين روزها بسيار شدت گرفته است و در فريبندگی آن جای هيچ شبه ای نيست. همه اميد او در اين نهفته شده است که در غياب يک آلترناتيو فراگير ـ بتواند خود را بارديگر به اريکه قدرت در حکومت اسلامی برساند.او با زبانی سودا گرايانه و فريبنده از تجربيات گذشته خود سخن می گويد ودوره حکومت خويش را عاری از ظلم و ستم وانمود می سازد تا بارديگر نظر جريانات متزلزل و نااميد را به سوی خود جلب نمايد.
برهمگان مشهود و آشکار هست که عصر اقتدار رفسنجانی همانند بقيه دوره های حکومت اسلامی بسيار خونين و ظالمانه بوده است.
تعقيب نويسندگان و شعرا و فرستادن آنها به درون دره هنگام برگشت از گردهمائی نشست فرهنگی کشور ارمنستان از افتخارات شرمگين صدرات هاشمی رفسنجانی هست.
هاشمی قبل از احمدی نژاد گفته بود: يک بمب اتمی برای نابودی کشور اسرائيل کافی هست!
وقتی هواپيما های عراقی نقطه ای درشمال تهران را بمباران کردند ، هاشمی بلافاصله گفت : مهم نيست ـ موشک عراقی ها به خانه يک سلطنت طلب و ژنرال فراری شاه اصابت کرد!
ريشه همه بحران های اقتصادی و براه افتادن شبکه مافيائی آقازاده ها در دوره رياست جمهوری رفسنجانی آغاز شد.
سيستم رانت خواری از ارثيه های شناخته شده نظام اقتصادی دوره رفسنجانی هست و تا به امروز همچنان بسيار شديد تر ادامه دارد.
مردم ديگر حکومت اسلامی را نمی خواهند اما هاشمی رفسنجانی می خواهد که جمهوری اسلامی را در لوای دروغ های شاخدار تزئين نمايد تا بارديگر کلاهی گشاد بر سر مردم ايرا بگذارد تا خاندان خود را به قدرت اصلی در حکومت برساند.
مسئله رفسنجانی فقط رقابت با خامنه ای و احمدی نژاد در کسب دوباره قدرت سياسی هست ،نه منافع مردم ستمديده ائی که شلاق رژيم اسلامی را در همه عرصه ها چه سياسی ،اقتصادی ،اجتماعی در 34 ساله گذشته بر پيکر خود لمس کرده و می کنند!
چرا رفسنجانی از مظالم حکومت اسلامی که از آغاز حکومت اسلامی شروع شده است ،سخن نمی گويد و تنها دوران سياه احمدی نژاد را که ديگر برهمگان آشکار شده است را به زير ذره بين می برد؟

«بعد از اينکه مقداری وضع ما عادی شد، دوباره يک گروه مخفی داشتيم که لو رفت و ما همراه عده‌ای از مدرسين قم که به‌نوعی همه مبارز بوديم، دوباره متواری شديم. من و آيت‌الله خامنه‌ای از قم به تهران آمديم. در تهران زندگی نيمه‌مخفي‌ای داشتيم. در اين شرايط تحقيق و نوشتن برای ما مهم بود. در تحقيقات به کتاب ميراث‌خوار استعمار نوشته مهدی بهار برخورد کردم. يک مقاله درباره اميرکبير داشت. من از قبل، تا حدودی اميرکبير را مي‌شناختم. مقاله خيلی خوبی بود و تفکرم را تحت تاثير قرار داد. بعد از آن در اين مورد دنبال تحقيق رفتم. برای تحقيق به کتابخانه مجلس در بهارستان مي‌رفتم که آن موقع خيلی خلوت بود و گاهی محققان به آنجا مي‌رفتند. »
ناگفتههای هاشمي‌رفسنجانی از کارهای بر زمينماندهاش ـ آفتاب
http://www.aftabnews.ir/vdcgtn9qyak9t34.rpra.html
رفسنجانی می گويد در قبل از انقلاب هم زندگی نيمه مخفی داشت و از جانب ديگر به کتابخانه مجلس شورای ملی در بهارستان که لابد امنيتی و پليسی نيز بود رفت و آمد داشت تا به تحقيقات خود ادامه دهد؟!
خوب بخاطر دارم که هاشمی رفسنجانی در فردای ۲۲ بهمن ۵۷ ـ اولين روحانی بود که در تلوزيون ملی ايران ظاهر گرديد تا بطور رسمی سقوط نظام شاهنشاهی و آغاز حکومت اسلامی در ايران را اعلام کرد!

ازآقای هاشمی رفسنجانی بايد پرسيده شود اگر روزی مردم ايران دريک همه پرسی آزاد که تحت نظر سازمانهای بين المللی بی طرف انجام بگيرد ومردم درآن به کليت نظام رای مخالف داده و برای شکل حکومتی ديگر اظهار تمايل کنند ،آيا انگاه آقای رفسنجانی حاضر هست تا آرای مردم را بپذيرد وپايان جمهوری اسلامی را بطور مسالمت آميز اعلام نمايد!

اين در حاليست که امروز موضوع هسته ای به عنوان حيثيتی ترين و اصلی ترين سوژه سياست خارجی جمهوری اسلامی تبديل شده است و جز با سياست و شگرد های نخ نما احمدی نژادی هرگزجلو نمی رود؟ حتی هدفمندی يارانه ها، سيستمی است که فقط «احمدي‌نژاد» از پسش برمي‌آيد.

هاشمی رفسنجانی يکبار در نامه ای نوشته بود : سر چشمه شايد گرفتن به بيل، چو پر شد نشايد گرفتن به پيل!

اين روزها نظام جمهوری اسلامی به همان بن بستی که هاشمی اشاره کرده بود مبتلا شده است وهيچراه نجاتی برای آن باقی نمانده است.

در نزد هاشمی رفسنجانی ،اگر مردم از احمدی نژاد متنفرند يعنی از او راضی هستند!

اکبر هاشمی رفسنجاني، رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام، گفته است: «برای مردم در حال حاضر بسيار مهم است با انجام انتخابات، کشور به نمايندگان واقعي‌شان واگذار شود و مسائل به‌تدريج حل شود».

هاشمی درحالی از مردم انتظار شرکت مردم در انتخابات را دارد که برابر همه شواهد و قرائن، در ميان مردم هيچ علاقه ای پس از ۳۳ سال شرکت در انتخاباتی که در جمهوری اسلامی برگزار گرديده است تا وعده های پايوران اسلامی برای بهبودی معشيت و آزادی مردم بر آورده گردد ،وجود ندارد!

زيباکلام: مشارکت در انتخابات آينده ۱۰ تا۲۰ درصد خواهد بود. ترقی: بايد بپذيريم قشری از آحاد جامعه بيتفاوت هستند.

خامنه‌ای در تلاش هست تا شرکت حداکثری مردم را در انتخابات مجلس شورای اسلامی درماه اسفند شاهد گردد.اين آرزو بدون شرکت اصلاح‌طلبان برای داغ کردن انتخابات بر آورده نخواهد شد ،لذا هر دو جناح تا چند هفته مانده به انتخابات، تاکتيک‌ها ومانورهای حساب شده خود را برای گرم کردن فضای انتخابات علنی نخواهند کرد! مطمئنا تا آنموقع همه اين هماهنگی با نيروهای طرفدار اصلاح‌طلبی در خارج کشور در ميان نيروهای اپوزيسيون هماهنگ خواهد شد تا بار ديگر احساسات و هيجانات مردم بر انگيخته گردد!

هاشمی در سال ۱۳۷۸ در انتخابات مجلس ششم شرکت کرد تا رياست مجلس را بدست گيرد اما طعم تلخ و عدم استقبال مردم تهران را چشيد ونفر سي‌ام شد «آقاسی» و با خواست خود از نمايندگی در مجلس ششم کناره گيری کرد.

قتل های زنجيره‌ای به رغم آنکه در وزارت اطلاعات آقای خاتمی رخ داده بود، ثمره سياست‌های اطلاعاتی وزارت اطلاعات آقای رفسنجانی بود.

هاشمی رفسنجانی از روز اول عامل بدبختی مردم ايران بوده و هست.1 ـ اين رفسنجانی بود که با زمزمه در گوش خمينی باعث حذف تمام احزاب رقيب حزب جمهوری اسلامی وسرنگونی ابوالحسن بنی صدر شد.2ـ ـ اين رفسنجانی بود که باعث ادامه جنگ ايران و عراق بعد از فتح خرمشهر شد.3 - اين رفسنجانی بود که با کمک احمد خمينی و با وعده افزايش قدرت احمد در صحنه سياسی(در حد رهبری) منتظری را حذف کرد. 4ـ اين رفسنجانی بود که قصد داشت با برپايی اصلاحات نمايشی دوم خرداد ديگ در حال ترکيدن جمهوری اسلامی را با سوپاپ اطمينانی آرام کند. 5- اين رفسنجانی بود که با سکوتهای خويش در مقام رئيس خبرگان هم بطور نامشهود از خامنه ای حمايت کرد و هم سعی در فريفتن جنبش سبز داشت. و اينک اين رفسنجانی است که سعی دارد با قربانی کردن موسوی و کروبی با خامنه ای معامله کرده و احمدی نژاد و تندروهای سپاه را حذف تا خود و اطرافيانش مجددا قدرت را در دست بگيرند.
قضيه بمب گذاری مقر يهوديان آرژانتين (آميا) همچنان سايه هاشمی رفسنجانی را تعقيب می کند . به همين خاطر هاشمی رفسنجانی در ميان رهبران جهان بعنوان يک شخصيت مذموم و شياد شناخته شده است!
خبرگزارى رويترز آنموقع‏نوشت: «۶۶ درصد از نمايندگان عضو سازمان اينترپل در راى گيرى از صدور وضعيت قرمز براى پنج مقام ايرانى و يك لبنانى متهم به ‏دخالت در حادثه بمب گذارى مقر يهوديان آرژانتين (آميا) حمايت كردند.» افراد ايرانی عبارتند از: علی فلاحيان و محسن رضايي، احمد وحيدي، فرمانده پيشين نيروی قدس سپاه ، محسن رباني، رايزن فرهنگی پيشين سفارت ايران در آرژانتين و احمدرضا اصغري، دبير سوم اين سفارتخانه .اکبر هاشمی رفسنجاني، علی اکبر ولايتی وزير خارجه وقت و هادی سليمان پور، سفير اسبق ايران در آرژانتين نيز از جمله افرادی بودند که تلاش مي‌شد برای آنها اخطار قرمز صادر شود که در نهايت اين اتفاق نيفتاد.

تا همينجا ثابت مي‌شود که هاشمی رفسنجانی تاکنون در سرنوشت مردم نقش بسيار شوم ويرانگر و خونباری داشته است.

26 بهمن 1390

استمداد مادر زانیار مرادی از جامعه جهانی

2012-02-15T08:47:00.002-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=mjGtDedYOVU&feature=player_embedded

اسناد درونی سازمان

2012-02-14T08:01:00.001-08:00

اسناد درونی سازمان

اسناد درونی سازمان

گزارشی از کابل، ۶ مهر ماه ۱۳۶۵
بهمن ۱۳۶۵
قطعنامه پلنوم ۱۳۶۵ پیرامون ارزیابی، سیاست و مناسبات سازمان با جریانهای سیاسی کشور
گزارشی از افغانستان، ۲۱ بهمن ۱۳۶۶
گزارش سیاسی از اروپا، ۱۱ اوت ۱۹۸۴
کدام خودمختاری، مارس ۱۹۸۶
چند خبر از کردستان
بیانیه وحدت حزب دمکرات کردستان عراق و اتحادیه میهنی کردستان ۸ نوامبر ۱۹۸۶
سمینار مدرسه حزبی ۲۰ تا ۳۱ جولای ۱۹۸۷
گزارشی از افغانی های مقیم ایران
با کدام برنامه؟ با کدام خط مشی، کمیسیون نقد و بررسی خط مشی گدشته ۱۵ دیماه ۶۴
به حوزه های سازمان، پلنوم ۱۳۶۶
دیدار با رهبری حزب کمونیست عراق، آبان ۱۳۶۶
گزارش دیدار با مسؤل ایلات کالیفرنیای حزب کمونیست آمریکا، ۲۴ اکتبر ۱۹۸۶
گزارش سیاسی وضعیت افغانستان
گزارشی از دیدار با اعضای حزب دمکراتیک خلق افغانستان
گزارش سیاسی حوزه شماره ۱ باکو
نامه ای از کابل به فرخ نگهدار
کنفرانس مدرسه حزبی مسکو
مصاحبه با سیمونیا، خاور شناس اتحاد شوروی
نامه نمایندگان سازمان فدائیان خلق ایران-کشتگر در باکو به جشن بنیانگذاری سازمان ۲۱ بهمن ۱۳۶۳
نامه نماینده سازمان فدائیان خلق ایران-کشتگر در باکو به رفیق اصغر ۲۱ فوریه ۱۹۸۵
نامه ر. بهروز پیرامون تدوین خط مشی سازمان برای تامین وحدت جنبش کمونیستی ایران ۱۸ دیماه ۱۳۶۵
نامه ر. فرهاد به هیات سیاسی ۱۳ اردیبهشت ۱۳۶۴
پیام سازمان به حزب کمونیست اتحاد شوروی بمناسبت ۷۰ سالگی انقلاب اکتبر
پیش نویس برنامه سازمان، آذر ۱۳۶۶
سخنرانی پروفسور لوگینف در مورد شعار صلح
صورتجلسه هیات سیاسی ۶ مرداد ۱۳۶۷
صورتجلسه هیات سیاسی ۴ خرداد ۱۳۶۶
صورتجلسه هیات سیاسی ۳۰ خرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی اول تیر ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۱۶ تیر ۱۳۶۵
گزارش کمیسیون اسناد سیاسی به هیات سیاسی ۲۸ تیر ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۳۱ تیر ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی اول مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۲ مرداد ۱۳۶۵
گزارش کمیسیون اسناد سیاسی به هیات سیاسی ۲ مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۳ مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۴ مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۵ مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۶ مرداد ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۸ مزداد ۱۳۶۵
صورتجلسه فوق العاده هیات سیاسی ۸ دیماه ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۲۵ دیماه ۱۳۶۵

صورتجلسه هیات سیاسی ۲۹ دیماه ۱۳۶۵
صورتجلسه هیات سیاسی ۲۲ بهمن ۱۳۶۵
تسلط حکومت تئوکراتیک و استقرار استبداد مذهبی

اسامی وتصاوير:پاسداران،لباس شخصی ها و آخوندها

2012-02-14T03:15:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=asU5FgNEg7s

http://www.youtube.com/watch?v=otWoF2S2aqc

افشاگری امیر اردلان درمورد امیر عباس فخرآور (Part 2)

2012-02-13T06:38:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=smGb11vfFJI&feature=related

نخستین مصاحبه فخرآور در اسرائیل-۲۷ ژانویه ۲۰۱۲

2012-02-13T06:31:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=NNWDhpOPYIY&feature=related

Amirabbas Fakhravar and Richard Silverstein speaks about Israel and Iran.

2012-02-13T06:27:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=H5yBUpmnGPk&feature=youtu.be

برنامه تلویزیونی "پند تاریخ" در 12 فوریه 2012

2012-02-13T06:24:00.001-08:00

http://vimeo.com/36648612

Iran 11 Feb 2012 Pro regime Rally for anniversary of Islamic republic revolution

2012-02-12T09:50:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=HzHkBLVgVT0&feature=player_embedded

تظاهرات میلیونی ساندیس خوران ، و عاشقان به ولایت، ۲۲ بهمن ۹۰

اینجا لندن است، حیات خلوت رژیم ایران

2012-02-12T09:11:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=yJX_quzyP0E&feature=player_embedded

اینجا لندن است، جائیکه رژیم دهها سازمان و رسانه براه انداخته است، یکی با جنگ مبارزه میکند، دیگری مراسم روز قدس برگزار میکند، آن یکی سازمان حقوق بشری درست کرده و دیگری موسسه صلح براه انداخته است. دراین گنداب، چپ ضد امپریالیست در مراسم روز قدس سخنرانی میکند و نماینده حزب الله لبنان برای چپ های ضد جنگ سخنرانی میکند، جرج گالوی نماینده سابق مجلس انگلیس کارمند رژیم میشود، خواهر زن تونی بلر در قم مسلمان میشود و ....

پادگان نظامی بزرگی بنام کشور اسرائیل

2012-02-12T01:21:00.000-08:00

پادگان نظامی بزرگی

بنام کشور اسرائیل

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

گفتگو با “شیر هور” پژوهشگر اسرائیلی که برای “مرکز اطلاعات از نوعی دیگر” در شهر اورشلیم ( بیت المقدس) کار می کند.

ــ شما در بارۀ اقتصاد جنگی اسرائیل پژوهش می کنید و در پایان هفته جاری در نهمین کنفرانس استراتژی “همکاری برای صلح” در شهر “ماگدبورگ” آلمان صحبت خواهید کرد. موضوع گزارش شما چه خواهد بود؟

ــ اقتصاد اسرائیل یک اقتصاد بشدت جنگی است که هم دلائل خود را دارد و هم تاریخ خود را. بسیارند کسانی که از اقتصاد جنگی سود می برند و بسیار بیشتر ند کسانی که از این اقتصاد زیان می بینند. ادامه نوشته »

فوریه 11, 2012 نوشته‌شده به دست aayande | Uncategorized | نوشتن دیدگاه

ناو اتمی “انترپرایز” تله ای برای جنگ اتمی با ایران

رضا نافعی: این هشداری است تاریخی

ناو اتمی “انترپرایز”

تله ای برای جنگ اتمی با ایران

اخیرا و با اوج گیری اخبار مربوط به احتمال آغاز جنگ در خلیج فارس و حمله نظامی به ایران، فیلم هشدار دهنده ای همراه با تفسیری درباره خطر جنگ در خلیج فارس روی شبکه اینترنتی “یوتیوب” قرار گرفته که من این متن را به فارسی برگردانده ام و فیلم را هم خودتان می توانید از روی لینکی که در پائین این مطلب هست ببینید. بموجب متنی که در متن این فیلم گفته می شود، امریکا با بهره گیری از یک تجربه تاریخی دیگر، ممکن است خود به یکی از ناوهای جنگی- اتمی از دور خارج شده خویش در خلیج فارس حمله کرده و پس از غرق کردن آن، حادثه را به گردن ایران انداخته و حمله اتمی به ایران را آغاز کند. متن ضمیمه این فیلم چنین است:

آمریکا و اسرائیل در جست وجوی راه دیگری هستند تا بتوانند جنگی را که مدت هاست در تدارک آن هستند آغاز کنند. دقیق تر بگوئیم: صحنه باید چنان جلوه کند که گوئی ایران حمله را آغاز کرده تا روسیه و چین برای حمایت از ایران دچار مشکل سیاسی بیشتری گردند.

فقط بیاد بیآرید که اسرائیل در گذشته، در یک شعبده بازی سیاسی که قرار و مدارش از قبل با آمریکا گذاشته شده بود به کشتی های جنگی آمریکا حمله کرد، تا آمریکا برای حمله به دشمنان اسرائیل بهانه پیدا کند.

حمله اسرائیل به کشتی آمریکائی بنام ” لیبرتی” نخست به گردن مصر انداخته شد. این واقعه معروف ترین نمونه (این حیله ) است.

حالا با ناو هواپیما بر ” انترپرایز” روبرو هستیم، که کهنه ترین ناو هواپیما بر آمریکاست و زوارش در رفته است و سال بعد باید از رده خارج شود. این ناو به دلیل استفاده از آن در سریال تلویزیونی Star Treck معروف است.

از رده خارج کردن یک ناو هواپیما بر اتمی بسیار پرهزینه است (ور شکستگی مالی آمریکا را در نظر داشته باشید) ناو هواپیما بر” انترپرایز” را 8 رآکتور اتمی به حرکت در می آورند! که باید همراه با تمام ماشین ها و موتورهائی که با رآکتورها در ارتباط هستند بعنوان زباله اتمی دفع شوند. اگر ناو انترپرایز در خایج فارس غرق شود هزینه ای که آمریکا از این طریق صرفه جوئی خواهد کرد بمراتب بیشتر از پولی است که از فروش لاشه آن بدست خواهد آورد و حل مسئله قطعات آلوده اتمی هم دیگر مسئله آمریکا نخواهد بود.

یک ناو کهنه جنگی باید در پایان دوران کارآمدی خود یک بار دیگر برای یک نیت شوم به کار گرفته شود. به همان دلیل که فرنکلین روزولت دستور داد تا کشتی های کهنه جنگی را از “سان دیه گو” به “پرل هاربور” منتقل کنند و ناوهای هواپیما بر و دیگر ناوهای جنگی نو را روز 7 دسامبر 1941 به منطقه امن در دور دست منتقل سازند.

آلمان فدرال تاکنون 5 زیردریائی اتمی دلفین به اسرائیل داده و در باره ششمی نیز مذاکراتی در جریان است.

سه واحد از آنها هنگام عبور از آبراه سوئز مشاهده شده اند. اینها احتمالا هم اکنون در خلیج عمان هستند و شاید هم به خلیج فارس رسیده باشند. تا در آنجا در کمین یک کشتی کهنه رو به اسقاط باشند که بیشتر به یک گوسفند قربانی شبیه است تا به سلاح جنگی واقعی. این کشتی با ملوانان آمریکائی که در آن هستند مورد حمله قرار خواهد گرفت، همانطور که کشتی ” لیبرتی” مورد حمله اسرائیل قرار گرفت، تا بتوان برای رسیدن به هدف های مورد نظر آنرا به گردن ایران انداخت و رسانه های گوش بفرمان هم به آن پوشش خبری حمایتی خواهند داد.

اگر شما هم با تحلیل اوضاع به همین نتیجه رسیدید، هر جا خبری در باره جنگ و خلیج فارس خواندید این ویدئو را برای آن ها پست کنید. اگر ما بتوانیم آنها در اجرای این نقشه شوم دچار تردید کنیم و نگذاریم این نقشه با نام عوضی به اجرا در آید، احتمال آن هست که آنها از اجرای این نقشه منصرف شوند.

http://www.youtube.com/watch?v=Pg0_B4cDa4w&feature=results_video&playnext=1&list=PLD8BC53E26568A4BE

پروين اردلان، بهرام رحمانی و رضا طالبی درباره نشست دو روزه پالمه سنتر

2012-02-11T12:06:00.000-08:00

http://www.hambastegibakargaran.se/index.php/archive/radio-subcat/year-2012/feb-2012-subcat/54-20122-10

تحصیلکرده ای از جنس جنایت"، مسعود نقره کار

2012-02-11T11:42:00.000-08:00

" بخش ششم"
سعید محسنی نائینی (1)، تحصیلکرده ی دانشگاه سوربن پاریس با نام خدمتی " استاد"، متخصص و مدرس شکنجه های ساده ( معمولی) ، سفید( روانی) و سیاه ( شکنجه تا حد مرگ) بود ، او از جنس جنایت ، و عین جنایت بود. قوی هیکل با استخوان بندی ای درشت، قدبلند و چهار شانه که شکم و پهلو داشت، با صورتی گرد و آبله رو، آبله حتی توی چشم های ریزاش دیده می شد، صدای اش زنگ عجیبی داشت ، مثل کشیدن دو تکه ی آهن روی هم، رعشه به جان آدم می انداخت. مو هایی نرم و بلند که معمولا" بالا می زد ، ریش اش را می ترا شید، کم حرف بود و آدم عمل ، ازکسی که سؤال می کرد بیزار بود. خودش بارها گفته بود که نماز هم نمی خواند . او پرورش دهنده ی زبده ترین شکنجه گران ایران بود. یکی از این شکنجه گران که سنی هم نداشت " حسین مصلح" نام داشت . حسین مصلح چنان سریع با انواع شکنجه و کلام اش قربانی را گیج و " فقل" می کرد ، و چنان قربانی را به رعب و وحشت می کشاند که کمتر قربانی ای تاب تحمل می داشت . از اساتید شکنجه گری بود این جوان کم سن و سال. بعدها به سپاه قدس پیوست.
سعید محسنی نائینی سابقه همکاری با گروه های مختلف آزادی بخش در منظقه را هم یدک می کشید . " نام فوق سری " یا رمزش 617599-110-110 بود. در این رمز 110 به حروف ابجد یعنی علی ، و وقتی این اعداد در رمزی دو بار تکرار شود به این معنی ست که دارنده این رمز از ابواب جمعی مسؤلان وزارت اطلاعات است ، 99 هم به معنی تائید شده توسط قوه قضائیه . چنین شخصی مجوز رسمی قوه قضائیه ، وزارت اطلاعات و فرماندهی سپاه را دارد و می تواند به هر جلسه ای وارد شود، اظهار نظر کند و تعلیمات بدهد، و پرسنل قوه قضائیه ، نیرو های انتظامی و سپاه و ارتش و وزارت اطلاعات در هر مرتبه و موقعیتی باید از او حمایت کنند و هر گونه امکانات و تسهیلاتی که او در خواست می کند در اختیارش قرار دهند، هر گونه کوتاهی و تعلل در این کار مورد پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت.( سعید امامی و مصطفی کاظمی هم همین نام فوق سری و رمز را داشتند).
نخستین دیدار
ساعت حدود 6 صبح بود. وارد زندان " هتل" اصفهان شدم ، یکی از سه زندان اصفهان که به قتلگاه معروف بود(2). مسؤل حفاظت ،عبدالعلی مسلم ، صدایم زد و گفت حاکم شرع منتظرت هست و با شما کار دارد. حاکم شرع نشسته بود و صبحانه می خورد. سایر حکام شرع و افراد دیگری هم بودند، مثل علی فلاحیان و..... ،چای برایم ریخت و بعد کاغذی جلویم گذاشت و خواست بخوانم و امضا کنم. نامه ای بود از طرف شورای عالی قضایی، وظیفه تعیین می کرد که همه نوع اختیارات برای آقای سعید محسنی نائینی مهیا شود و بنده به عنوان نماینده حاکم شرع در اختیار ایشان قرار بگیرم تا هر چه خواست مهیا کنم. حاکم شرع خواست من پشت نامه بنویسم که این مسؤلیت را قبول می کنم . نپذیرفتم. از دفتر حاکم شرع کاغذ و مهر حاکم شرع را آوردم و گفتم اگر شما بنویسی و مهر کنی می پذیرم ، و او که من قبول اش داشتم پذیرفت و اینکار را کرد، و بعد گفت:"... سعید محسنی الان در نماز خانه است ، برو پیش او و بگو که در اختیار او هستی ، حواست باشد که آدم ناراحتی ست " . وتاکید کرد وقتی با او هستم می توانم سلاح حمل کنم . من قبول نکردم . من هرگز سلاح به دست نگرفته بودم .
به نماز خانه رفتم. نماز خانه ای مستطیلی شکل که موکتی سبز رنگ داشت.گوشه ای از نماز خانه دو جعبه ی بیسکویت مینو بود در یکی مهر و تسبیح ، و در دیگری نخ و سوزن و قرقره بود. ورودی نماز خانه از یکی از ضلع های طولانی باز می شد و او در سمت راست در توی عرض بالایی مستطیل نشسته بود. کاپشن امریکایی اش را تا کرده کنارش گذاشته بود. پای چپ اش را ستون کرده بود و دست چپ اش را روی پای چپ اش گذاشته بود. مقداری فشنگ جلوش ریخته بود و داشت هفت تیر " برِتا" ی اش را پر می کرد. سلام کردم، جواب نداد پرسید:
" تو حاکم شرعی؟ "
گفتم نه, من نماینده حاکم شرع هستم و حکم دارم در اختیار شما باشم تا هر چه بخواهید مهیا کنم. گفت: " من با حاکم شرع کار دارم". این را با عصبانیت گفت. رنگ پریده و زرد شده بود. با دست چپ پاکت سیگارش را در آورد ، نخی سیگار برداشت. کبریت زیر پای راست گذاشت ، کبریت و بعد سیگارش را گیراند. سیگارش را توی کف دست چپ اش که روی پا گذاشته بود تکاند، کف دستی که پر از زخم و تاول بود. همین موقع دست چپ اش شزوع به لرزش کرد. با دست راست مچ دست چپ اش را گرفت و گفت: " آروم باش حیوون ، آروم باش". و باز رو به من که کنارش نشسته بودم کرد و پرسید: " ... گفتتی چکاره هستی؟"
گفتم :" نماینده حاکم شرع هستم"
گفت: " برو مسؤل زندان را بگو بیاد اینجا کارش دارم ، همین الان"
رفتم و از نگهبان خواستم مسؤل زتدان که " جواد صاحب الامر" (3) بود را صدا کند. بیرون نمازخانه منتظرجوادشدم.جواد آمد، مسؤل زندانی که خودش کبکبه و دبدبه ای داشت ، پر قدرت و با ابهت بود. تا من را دید گفت: "... منو از این آدم دور کن ، من از اون می ترسم". وارد نمازخانه شدیم. سعید رو به جواد کرد و با تحکم گفت :"... الان ساعت 8 هست ، برو هرکسی که در اینجا کار می کنه رو برای ساعت یازده جمع کن اینجا ، همه باید بیان، همه، اگر کسی دیربیاد یاغیبت کنه شلاق اش را خودت می خوری " و رو به من کرد و گفت:" برید می خوام استراحت کنم".
حدود ساعت 11 به نماز خانه برگشتم، حمام کرده و سر حال به نظر می رسید. سیگار می کشید. شکنجه گر ها و بازجوها و زندانبان ها پشت در نمازخانه منتظر بودند. گفتم:" بچه ها منتظرند ، بیایند داخل؟ ". نگاهی به ساعت اش کرد و گفت: " هنوز 3 دقیقه مانده ، نه، سر ساعت بیان". جوادهم وارد نماز خانه شد. با اشاره دست به جواد فهماند که بگوید جماعت بیایند داخل نماز خانه . همه چهار زانو و با فاصله از او نشستند. رو به من کرد و گفت :" گفتی اسمت چیه؟" گفتم :" یادم نمی آید که قبلا" گفته باشم " . یکی از بازجو ها، مصطفی جباری گفت: " آقا ... پیر ماست". سعید رو کرد به طرف جباری و گفت: " کی از تو پرسید؟ اسم خودت چیه؟ ". مصطفی پاسخ داد : " مصطفی جباری" و سعید با تحکم به او گفت: " فعلا" بیرون" و از نمازخانه بیرون اش کرد.
با نگاهی تیز و قیافه ای جدی و صدایی ترسناک و تا حدی کتابی رو به حاضرین، شروع کرد :
" این هایی که می گویم تعلیم هستند .من حرف می زنم و شما باید یاد بگیرید. سؤال نکنید ، سؤال کنید سرو کارتون با تخت و شلاق خواهد بود.وقتی سؤال می کنم باید فوری جواب بدهید. کار ما با آدم هست، متوجه شدید؟ کار ما با آدم هست، آدمی که دشمن ماست، به او نباید فرصت داد، فقط باید بزنید، باید از فکر و کار و راه رفتن بیاندازیدش، هیچ فرصتی به او نباید بدهید.، به محض ورود باید شروع کنید. ببندینش به تخت ، با همان لباس و کفش ، از روی کفش بزنند. دو نفر ،یکی زیر و کف کفش ، و یکی هم روی کفش باید بزند، هر دو طرف را بزنید.البته در شروع درد زیادی حس نخواهد کرد.مهم نیست. نیم ساعت بزنید، حرف های مهم اش را یادداشت کنید.، بعد بیاندازیدش توی مجردی، نیم ساعت بعد بیاوریدش و دو باره شروع کنید به زدن. حالا پاها توی کفش ورم کرده و درد شروع می شود. بزنیدش، این کار را تکرار کنید، دیگر نمی تواند راه برود ، حرف خواهد زد ، حرف خواهد زد، پاها هم دیگر از بین رفتنی هستند، توی کفش تاول می زنند ورم می کنند، عفونت می کنند و فاسد می شوند. کارش به بریدن و قطع پا می رسد.حجم پا از کفش بیشتر می شود و کلافه اش می کند. اگر حرف زد کفش را ببرید."
بعد از صحبت های اش همانجا توی نمازخانه ، و خرخر کنان خوابید. بازجوها و شکنجه گرها جرات نمی کردند برای نماز خواندن به نمازخانه بیایند . 5 بعد از ظهر دو باره شروع کرد و گفت: " ما تا 9 شب کار داریم ، اگر می خواهید غذا بخورید یا نماز بخوانید بروید و دیگر هم بر نگردید" . و بعد شروع کرد به سوال کردن :
"..کدام یک از شما اعدام انقلابی کرده ، دار زده یا تیرباران کرده؟ ". چهارنفر بلند شدند و گفتند آن ها اینکارها را کرده اند. پرسید:" کی خلاصی زده است؟ " . گفتند او الان اینجا نیست. رو به جواد صاحب الامرکرد و گفت : " برو همین الان بیارش ، زود برگردی ها". و جواد رفت و با تیر خلاص زن برگشت.
سعید با صدایی بلند و چشم هایی که می خواستند از حدقه بیرون بزنند، شروع کرد :
" ... ما اعدام می کنیم، با گلوله و طناب، ما زیر شکنجه می کشیم، ما کشتار می کنیم، ما برای هدفمان این کار را می کنیم، ما آهسته آهسته زیر شکنجه می کشیم، اگر لازم باشد آتش می زنیم، سم خور می کنیم ، سر می بریم ، می کشیم حتی با خانواده های شان.، ترور می کنیم ، حتی اگر هوادار ما باشند اما در خدمت نباشند باید بمیرند.ما با بمب کشتار جمعی خواهیم کرد، ما باید یادبگیریم دشمن را بکشیم، یورش ببریم، سرش را ببریم، زنده به گورش کنیم، خانه اش را منفجر کنیم، با زن و بچه اش ، ما باید مخالفان خود را در میان مردم بکشیم، و بین مردم شکنجه کنیم. این راه بقا و ماندگاری حکومت است..."
***********
زیرنویس:
* سلسله مطالبی که ششمین بخش آن را خواندید، اظهارات یکی از کارکنان سابق دستگاه قضایی حکومت اسلامی در شکنجه گاه ها و زندان های این حکومت است. او به عنوان شاهد تجاوزبه دختران و زنان زندانی، شاهد شکنجه واعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی از گوشه هایی از جنایت های پنهان مانده ی جنایتی به نام حکومت اسلامی پرده بر می دارد.
1- با توجه به اینکه در زندان ها حکومت اسلامی، شاغلین در زندان ها از نام های متعدد و مستعار استفاده می کردند ( و می کنند)، این نام و فامیل ، و دیگر نام ها و فامیلی ها می تواند واقعی( و حقیقی ) نباشند.
2- اصفهان سه زندان مهم داشت، زندان سید علی خان ، زندان دستگرد ( شهربانی) و زندانی که هتل خوانده می شد. این "هتل " قتلگاه بود . 90 در صد کسانی که به این زندان آورده می شدند جان شان را ازدست می دادند.
3- جواد صاحب الامر ، اسم واقعی اش سید جواد یزدانی است ، فرزند عباس از اهالی نجف آباد. او مدتی مسؤل زندان دستگرد بود. در حال حاضر از کارشناسان سپاه قدس است.
********
بخش اول :

"ترانه فقط ۱۶ سال و سه ماه داشت"
بخش دوم:
"امریکای جنوبی لانه قاتلان وشکنجه گران رژیم"
بخش سوم:
" پرده بکارت پاداش بازجوها و شکنجه گرها بود"
بخش چهارم:

"استشهادی‌های رژيم آماده انفجار در اروپا و آمريکا"
بخش پنجم:
"قتل های زنجیه ای با قتل طرفداران منتظری در سپاه آغاز شد"

فرارسیدن 22 بهمن که سرآغاز ربوده شدن انقلاب 57 ... (ارژنگ داودی )

2012-02-10T13:37:00.000-08:00

فرارسیدن 22 بهمن که سرآغاز ربوده شدن انقلاب 57 ... (ارژنگ داودی )

بیانیۀ زندانی سیاسی ارژنگ داودی به مناسبت 22 بهمن، انقلاب به سرقت رفتۀ مردم ایران جهت انتشار در اختیار " فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" قرار گرفته شده است. متن بیانیه به قرار زیر می باشد:
با یاد خدا
با درود به تمامی جانباختگان راه آزادی بشر،
با سلام به تمامی آزادیخواهان جهان،
و تجدید پیمان با تمامی جمهوریخواهان دموکرات و سکولار ایرانی،
هم میهنان بپاخاسته،
نظریه ولایت فقیه در دهه 40 خورشیدی عرضه شد ولی هیچ یک از فعالان سیاسی ، انقلابیون و گروههای مبارز آنرا جدی نگرفت این نظریه ناقص الخلقه که در آخرین هفته های منتهی به انقلاب 57 تحت عنوان حکومت اسلامی به ایرانیان بپاخاسته ارائه شد، به علت مخالفت صریح انقلابیون ، دانشگاهیان، دانشجویان و...،نهایتا به عنوان عوام فریبانه ( جمهوری اسلامی) تغییر پیدا کرد .
با تمسک به این ترکیب متناقض که بعدها مردم فریبان حاکم با بکارگیری مترادف آن یعنی ترکیب آشکارا متنقاض تر (مردم سالاری دینی) سعی در تلطیف و تطهیر آن داشتند. سرکردگان فرقۀ ظالۀ ولایت فقیه باسوء استفاده از غلیان احساسات مذهبی مردم به اهرم های قدرت چنگ یازیدند و بلافاصله با به میدان کشاندن فرصت طلبان بی نام نشانی که پس از پیروزی انقلاب گستاخانه خود را انقلابی جا می زدند بر علیه انقلاب مردمی و انقلابیون اصیل ،کودتای خونین به راه انداخته و بعد از ربودن تمامیت اهرمهای قدرت سیاسی به کمک کمیته های موسوم به انقلاب ، شیوه هایی را بکار گرفتند که بطور کلی با درک و استنباط عامۀ مردم از اصول نظام جمهوری و نیز اصول دین اسلام مغایر بودو متعاقبا در برابر اعتراضات اقشار و اقوام مختلف ایرانی چنان فجایعی را رغم زدند که مشابه آن در تمام دوران پس از انقلاب صنعتی ، تنها در بعضی از انقلابهای مخوف کمونیستی نیمۀ اول قرن بیستم تجربه شده است
یادآور می شود واضح این نظریه ،که ابتدئا آن را بر گرفته از اسلام انقلابی و تشیع علوی تبلیغ میکرد. پس از مدتی ضمن تقبیح کلیت ماجرا آن را فاقد مشروعیت اعلام داشت به جرات می توان گفت این تنها نظریه در طول تاریخ بشریت که در عین برخورداری از حاکمیت از سوی واضح آن به صراحت باطل می گردد .این حقیقت که مشارالیه تا دم مرگ در برابر نظام مخوف برآمده از ان نظریه ایستادگی به خرج داد به خودی خود بیانگر شدت نفرت او از نتایج نظریات خودش می باشد.
از دیدگاه تجربه های تاریخی این حالت پدیده نادری است که تمام نیروهای پیشرو و همۀ بنیادهای مدافع ارزشهای دنیای مدرن به طور یکپارچه در برابر حاکمیتی بایستند که سنت های منقرض جوامع کهن را به بدترین وجه نمایندگی می کند ولی آن حاکمیت کودتاگر که با تمام اندیشه های مورد اتفاق جهانی سر جنگ دارد بتواند با توسل به انواع خصلت های اخلاقی و و ترفندهای جنایتکارانه بر اریکه قدرت باقی بماند و عجیب تر آنکه علاوه بر سکوت جامعه جهانی به ......با آن به مماشات رفتار نمایند.
بدینوسیله از زندان رجایی شهر بند 4 سالن 12 ، فرارسیدن 22 بهمن که سرآغاز ربوده شدن انقلاب 57 و به گروگان گرفته شدن ایران و ایرانیان را تداعی می دارد به همه هم میهنان فرسوده در اقصی نقاط کشور و نیز پراکنده در سراسر گیتی تسلیت گفته و خطاب به ....و قدرت طلبان حاکم که وقیحانه پشت شعارهای دینی سنگر گرفته اند اعلام می دارم.
ای خداوندان خوف انگیز شب پیمان ظلمت دوست ، ظلمت آباد بهشت گندتان را ما نمی خواهیم
هم میهنان،
با توجه به تجربه های برگرفته از کامیابی ها و ناکامیابی های جنبش 200 ساله آزادیخواهی ایرانیان در راه رهایی جامعه ایرانی از ورطۀ هولناک جاری و نیل به آرمانهایی که بعضا متجاوز از یک قرن است که به طرزی کاملا شفاف در انقلاب 57 ترسیم شده است ولی هنوز معطل مانده اند را نتیجه محتوم تلاش هماهنگ همۀ نیروهای طرفدار تغییرات بنیادین در داخل و خارج کشور برای به ثمر رساندن انقلاب است.
هم میهنان هوشیار باشید که سحر نزدیک است
ایران هرگز نمی میرد،
ارژنگ داودی
زندانی سیاسی،شاعر و نویسنده
بهمن 1390

مراسم سالگرد محمد مختاری دوشنبه، ۲۴ بهمن ماه، در مسجد احمدیه نارمک برگزار می‌شود

2012-02-10T13:21:00.001-08:00

مراسم سالگرد محمد مختاری دوشنبه، ۲۴ بهمن ماه، در مسجد احمدیه نارمک برگزار می‌شود

Posted on 10. فوریه 2012

پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنیست

دوست داشتن

نخستین کسی باشید که این را دوست دارد.

سه همسر سه توده‌ای خاطرات همسر یك افسر توده‌ای

2012-02-10T12:54:00.000-08:00

مهشید امیرشاهی

نویسنده و روزنامه‌نگار

این متن نوشته مهشید امیر‌شاهی است که به بهانه صفحه ویژه حزب توده ایران، با اجازه خود نویسنده بازنشر شده است.

خاطرات همسر یك افسر توده‌ای

مهشید امیرشاهی

كتابی كه با عنوان خاطرات همسر یك افسر توده ای به قلم دكتر شایسته سنجر در امریكا منتشر شده است حكایت كج اقبالی و در به دری و خانه به دوشی نویسنده است كه از بد حادثه در ۱۷ سالگی دل به افسر جوانی می بازد و یكسال بعد با او ازدواج می كند و پس از بسته شدن پیوند زناشویی از فعالیت‌های شوهرش در شبكهء مخفی افسران حزب توده آگاه می شود - بی آنكه از چند و چون این فعالیت ها اطلاعی داشته باشد.
دردسر ها تقریباً بلافاصله دراین زندگی رخ می نماید. از نخستین روز زناشویی، عمده ترین مشغلهء ذهنی راوی احتیاط است و نزدیكترین همدمش ترس.
در همان ماه‌های آغازین ازدواج و بارداری كه وصفش در فصل دوم كتاب آمده است می خوانیم:
یك روز شوهرم از من خواست كه زیر زمین را خالی كنم كه مقداری جعبه و اثاث در آنجا مخفی كنیم ... من می بایست مواظب باشم كه كسی متوجه این نقل و انتقال نشود... در روز موعود این كار صورت گرفت... [پس از تعویض قفل در و پنهان كردن كلید جدید در هفت سوراخ] از او پرسیدم علت این همه مخفی كاری چیست؟... در جواب گفت كه جعبه ها حاوی مواد منفجره است.
هر تأخیر شوهر، هر كنجكاوی در و همسایه، هر سایهء نا آشنایی در خیابان، هر زنگ در نا به هنگام بر نگرانی های زن جوان دامن می زند. بااین حال راوی از این وضع شاكی نیست، فقط سعی دارد خود را با آن وفق دهد: به «حوزه های آزمایشی» حزب توده می رود، در جلساتی كه ویژهء زنان افسران عضو حزب است حضور می یابد، در این كلاس ها به تعلیمات لنین و تفسیر گفته های او گوش می سپارد، تراكت و نشریات حزبی را طبق دستور حزب به این و آن می رساند، آدم های ناشناس و رابط های حزب و شوهرش را در خانه می پذیرد و حتی لحظاتی پیش از آنكه برای وضع حمل به بیمارستان برود كتب و اوراق ممنوعه را به خانهء شخصی امین حمل می كند و....
زمانی كوتاه بعد از آنكه دختری به دنیا می آورد، شبی كه تا دیرگاه چشم انتظار همسر و حادثه مانده است، یكی از افسران هم مسلك برایش خبر می آورد كه شوهر او از طرف حزب به مأموریتی چند روزه رفته است - و نابسامانی ها از آن پس گویی تمامی ندارد: زندگی در «خانه های مخفی»، دمخور شدن با افراد ناباب، نگهداری از كودكی نو پا در عین بی پولی و تنهایی، بیرون رفتن از وطن با گذرنامه‌ای جعلی، زندگانی در تبعید و تبعیدی جانكاه مراحل مختلف این نابسامانی هاست.
دكتر شایستهء سنجر در مقدمهء این كتاب یكی از دلایل نوشتن خاطراتش را چنین توضیح می دهد:
پیگیری آدم های بی تقصیری كه در اوضاع و احوالی كاملاً خارج از اراده و كنترلشان می بایست به كلی روال عادی زندگیشان را رها كنند و به اجبار تن به زندگی در شرایطی كاملاً بیگانه و نامطلوب بدهند حكایتی گفتنی است و بی تردید شنیدنی.
نویسنده دلیل تأخیر طولانیش را در به رشتهء تحریر در آوردن این زندگینامه، اینگونه بیان می كند:
… به آقای دكتر رضا رادمنش ، دبیر كل حزب توده در آن زمان، قول داده بودم كه در صورت خروج از شوروی از بیان جزییات زندگی رقت بار مردم شوروی و اعضای حزب در آن كشور برای عموم خود داری كنم. در حقیقت این سكوت به عنوان شرط خروج من از شوروی از جانب دولت وقت شوروی عنوان شده بود و من این شرط را پذیرفته بودم و با اینكه حق السكوت گیران آدم های بی اخلاقی هستند، شایستهء سنجر به قولی كه داده است وفادار می ماند.
این خاطرات بدون كمترین ادعایی نوشته شده است، با نثری بی ادا و قابل فهم، نه راز سر به مهری در آن بر ملا شده است نه مسئلهء تازه ای در آن مطرح، اما حدیث نفس زنی است سخت كوش و رنجدیده و سربلند و باهوش كه حتماً به خواندنش می ارزد.
در میان صفات برجستهء دكتر شایستهء سنجر گذشت بزرگوارانهء او در مقابل شوهر، شوهری كه او را به سرنوشتی تلخ و ناخواسته دچار كرده است به علاوه در هیچ مرحله از زندگانی نشانی از یاری و یاوری نسبت به همسر خود بروز نداده است، مرا به عصیان وامی دارد
٭٭٭
خاطرات یك زن توده‌ای
كتاب راضیهء ابراهیم زاده كه نامش خاطرات یك زن توده ای است، در حقیقت خاطرات زن یك توده ای باید تلقی شود چون - گرچه ماجرا ها بر شخص راضیه خانم گذشته است و همسرش هم تقریباً در سراسر كتاب حضور ندارد - در این زندگی هم چون زندگی خانم سنجر، این شوهر است كه زن را به دنیای پر تلاطم و آشوب سیاست كشانده است. منتهی به همان اندازه كه شایستهء سنجر از سر تسلیم به این جهان قدم می گذارد، راضیه ابراهیم زاده با شور و شوق به ماجراجویی می افتد.
راوی خود در فصل ششم این خاطرات، تحت عنوان استاد می نویسد:
تعجب نكنید كه همسرم را آموزگار یا استاد خطاب می كنم. او ناجی [كذا] و پناهگاه زندگی من بود ... او نه تنها مرا كه شانزده سال بیش نداشتم عاشق شیدای خود ساخت بلكه مرا مانند سرباز وفاداری برای محرومین در صفوف مبارزان قرار داده [كذا] و روح میهن پرستی و در عین حال انترناسیونالیستی را بقدری استادانه در كالبدم دمید كه حاضر شدم تمامی زندگیم را قربانی این راه پر شرف نمایم.
راضیه را در ۱۶ سالگی به زنی به رضا ابراهیم زاده می دهند كه ۴۰ سال دارد (و به روایت راوی مردی است «با صورتی زشت، كمونیست و یكی از ۵۳ نفر مشهور» تا از شر یك نانخور اضافی خلاص شوند.
راضیه در خانواده ای تنگدست در آذربایجان به دنیا آمده است و به علت بیكاری پدر در این زمان همراه والدین و خواهران و برادران قد و نیم قد خود به تهران آمده و سربار خواهر بزرگتر است كه شوهری دارد با درآمدی بخور و نمیر.
به هنگام ازدواج راضیه دختری است بی تجربه و بی سواد ولی زبل و زیرك كه قادر است در شرایط اضطراری گلیم خود را از آب بیرون بكشد. شوهرش، ابراهیم زاده، یكی از معماران اصلی سندیكای كارگری حزب توده است (طبری در كتابش كژ راهه او را «چماق دار رضا روستا» می خواند)كه از لحظه شروع زندگی تعلیمات كمونیستی را به راضیه تزریق می كند و او هم كه خواستار آموختن و دارای طبیعتی پر شور و شر است، جزء به جزء این دكترین را با ولع جذب و ضبط می كند. ابتدا در میان زنان كارگر در تهران به فعالیت می پردازد؛ سپس به زادگاهش آذربایجان و خدمت فرقه دمكرات می رود، لباس سربازی می پوشد و ششلول به كمر می بندد و مدال ۲۱ آذر از پیشه وری می گیرد؛ دو كودك نوزادش را در نتیجه فعالیت های سندیكایی از دست می دهد و سومین فرزندش در زندان زاده می شود؛ پس از رهایی از زندان زندگی مخفی پیشه می كند و بالأخره جلای وطن می گوید.
راضیه، چنانكه از حرف هایش بر می آید، دختری است یكدنده و خودسر كه هم دست بزن دارد و هم بلد است قال و قیل راه بیندازد و آشكارا از توصیف گردن كلفتی هایی كه كرده است كیف می كند. مشهدی علی را كه قصد تجاوز به ناموسش را داشته است «نقش بر زمین می كند» ؛ به گوش ژاندارمی كه مأمور است او را خلع سلاح كند كشیده می زند؛ با لگد در سلول زندان را می شكند و با كله به صورت و با زانو بر بیضه های پاسبان قراول می كوبد و ... و این همه را با چنان لذتی شرح می دهد كه گاه شرورتر و خشن تر از سرباز و ژاندارم و پاسبانی كه با او طرفند به نظر می رسد به ویژه كه تمام این حوادث در نهایت با به كرسی نشستن خواست‌های راضیه به پایان می رسد.
مع هذا این كتاب ترحم انگیز است، چون بیش از آنكه شرح قهرمانی‌ها و از خود گذشتگی‌های راوی باشد در راه نیل به اهداف والای انسانی - چنانكه راوی مایل است باشد - شرح زندگانی برباد رفتهء زنی است مغز‌شویی شده و عمری را در سانسور و خود سانسوری به سر برده، به طوری كه دیگر نه امكان قضاوت درست را دارد و نه شهامت راستگویی را.
این كتاب منعكس كننده ذهنی تب آلود و مغشوش است كه گاه تعقیب وقایع از ورای آن مشكل است و سوای ضد و نقیض گویی های آشكار و نثری آشفته، آنچنان مملو از شعارهای كمونیستی است كه تشخیص حوادث واقعی را از اتفاقات فرمایشی ناممكن می سازد: هر جا از جنگ جهانی دوم سخن می رود راوی آن را «حمله ناجوانمردانه هیتلر به شوروی» می خواند؛ ایجاد هر حزب دیگری را خیانت به طبقهء كارگر می داند؛ معتقد است كه فقط اوباش در آذربایجان مخالف فرقه دمكرات بودند؛ هر گاه از خلیل ملكی و انور خامه ای اسمی به میان می آید همراه با فحش های كلیشه ای حزب توده است؛ در هر شرایطی اول ماه مه را جشن می گیرد؛ بیشترین شادی اش را در خواندن سرود انترناسیونال نمایش می دهد؛ از شاه و دستگاه حكومت جز با شعارهای نخ نما حرفی نمی زند؛ از سردمداران حزب - حتی وقتی از آنها شاكی است - بدون ذكر «رفیق» و «زنده یاد» نام نمی برد؛ حمله به مائوئیست ها هرگز فراموشش نمی شود؛ وقتی سپهبد خواجه نوری، كه در دوران سروانی وكیل تسخیری او بوده است، بدون وكیل و هیئت منصفه توسط عمال جمهوری اسلامی اعدام می شود می گوید: «توسط دادگاه های مردمی» محكوم شد - ولی وقتی یكی از «رفقا» (علی شناسایی) به اسارت رژیم اسلامی درمی آید، می نویسد این رفیق «زیر شكنجه قرون وسطایی جلادان رژیم به شهادت رسید». در مرور دوباره خاطرات گاه پرانتزی باز و بعضی كلیشه ها را ترمیم كرده است، اما قلم در نوشتن جملات قالبی بی اختیار است.
راضیه ابراهیم زاده حتی پس از تحمل خفت و خواری در كشور شوراها به هنگام بازگشت به ایران جز از آزادی و عدالت اجتماعی و مزایای زنان در شوروی سخنی نمی گوید. چنان كمر به دفاع از سیستم سوسیالیستی بسته است كه خود می گوید: «بعضی افراد ساده لوح و شاید ضد شوروی می گفتند كه تو پول گرفتی و آمدی به نفع آنها تبلیغ كنی.»
زندگانی راضیه ابراهیم زاده سرشار است از رنج های ناشی از فقر و زندان و تبعید و در نتیجه زندگینامه اش دردناك است ولی آنچه آن را دردناكتر می كند این است كه راوی این خاطرات، ۲۷ سال از عمر خود را در بلوك شرق گذرانده است بی آنكه چیزی جز آنچه به او تعلیم داده اند ببیند یا بشنود.
فصل پایانی این خاطرات، سخنی با خوانندگان، كه آنتی تز تمام تزی است كه در بطن كتاب پرورده شده است، حكم «انتقاد از خود» رایج در حزب توده و «اعتراف به گناهان» متهمان دادگاه های استالینی را دارد. گویا پس از لنین و استالین و خروشچف و برژنف و گرباچف، اكنون وقت گردن نهادن به فرامین رهبر جدیدی است به نام «سقوط رژیم»!
٭٭٭
خاطرات مریم فیروز
همانقدر كه خاطرات شایسته سنجر به دلیل سادگی و صمیمیت اش در خواننده همدلی ایجاد می كند و خاطرات راضیه ابراهیم زاده كه نمایشگر به هدر رفتن زندگی زنی هوشمند است تأسف برمی انگیزد خاطرات مریم فیروز، كه كمترین بارقه‌ای از صمیمیت و هوش در آن نیست، خشم و حیرت می آفریند.
از آنچه در این كتاب (كه به صورت مصاحبه است) نیست بیش از این سخنی نمی گویم چون فهرست كمبود ها دراز است و مجال من و خوانندگان كوتاه. بنابراین می روم سراغ آنچه در این كتاب هست كه در عین ناچیزی از ورایش بی تشخصی، تنگ چشمی، بی دقتی، دروغ زنی، تُنُك مایگی و بی اطلاعی سیاسی مریم فیروز كاملاً عیان است.
مریم فیروز در این گفتگو سعی كرده است نقص شخصیت خودش را با به رخ كشیدن اعضای خانواده اش (كه بیشتر آن ها را سال های متمادی ندیده است و نمی شناسد) جبران كند، ولی با این كار فقط بی هویتی خود را آشكار ساخته است. از فرزندان و نوادگان خانم عزت الدوله همیشه با ذكر «برادرم « یا «برادر زاده ام « صحبت می كند، اما به دیگر فرزندان فرمانفرما كه می رسد - بنا بر عقده های شخصی - بر ناتنی بودن آن ها تكیه دارد - در صورتی كه نصرت الدوله و مظفر فیروز همانقدر با او نا تنی اند كه ستاره و حافظ فرمانفرماییان! در مورد شخص فرمانفرما اشتباهات فاحش و مبالغه های نامعقولی می كند كه اگر در نیم قرن گذشته خود مدعی سیاست دانی نبود و فرمانفرما یكی از شخصیت های بارز سیاسی تاریخ معاصر ایران به شمار نمی آمد می شد حمل بر عشق دختری به پدر كرد و بر او بخشود. ولی از زنی كه سال هاست داعیه دولتمداری دارد سخن های كوسه و ریش پهنی از قبیل: «خانواده ما از شر انگلیسی ها آسودگی نداشت» یا «آقایان انگلیسی ها سلطنت بغداد[كذا] را به وی[فرمانفرما] پیشنهاد كردند و او نپذیرفت»، كاملاً قبیح است.
مریم فیروز به خصوص نسبت به زنان تنگ چشم و حسود است چون نه فقط از لابلای حرف هایش هیچ زن برجسته ای جلب نظر نمی كند و صفاتی كه برای جمعی از زنان قائل می شود چنان یكنواخت و بی روح است كه پیداست محض خالی نبودن عریضه آمده است، بلكه از یكی دو زن شناخته شده و با تشخص هم كه صحبت می كند به تحقیر است و با جملات خاله زنكی. در باره خانم صفیه نمازی همسر محمد حسین فیروز، كه زنی لایق و تحصیلكرده و نكته سنج بود، می گوید: «چیز فوق العاده ای نداشت كه قابل ذكر باشد.» . و در مورد شهناز اعلامی، كه هم شاعر است و هم زبان دان و هم كارآمد، می گوید: «اسم اصلی او طوبی است و از روی تملق نسبت به خانواده شاه به شهناز تغییر نام داد.». از این می گذرم كه اسم شهناز معمولتر از آن است كه كسی به دلیل تعلق خاطر به خاندان سلطنت آن را انتخاب كند، ولی اگر اصولاً تغییر نام عمل لغوی است چرا مریم فرمانفرماییان كه صیغه زاده است نام خانوادگی فیروز را تصاحب كرده است كه فقط متعلق به فرزندان عقدی زاده فرمانفرماست؟
بی دقتی‌های مریم فیروز حد و حصر ندارد. من برای نمونه به چند مورد در باره خانواده ای كه می خواهد پزش را بدهد اكتفا می كنم: زن یكی از برادرهای تنی اش را دختر او می خواند و وقتی از فعالیت های سیاسی این برادر می پرسند جواب می دهد: «استاد دانشگاه تهران بود.»مدعی است یكی دیگر از برادرهایش را (كه در درگیری با یك شكارچی غیر مجاز كشته شد) برده اند و «در كوه» سرش را زیر آب كرده اند و بالأخره می گوید كه مظفر فیروز در فرانسه از شدت بی پولی گرسنگی می كشید!
مریم فیروز دروغگوست و تهمتزن، از این رو دیگران را هم به كیش خود می پندارد - مثلاً بعد از چندین بار تأكید بر اینكه نقد بابك امیرخسروی را بر كتاب كیانوری نخوانده است، می گوید حرف های او «سراپا دروغ وتهمت و حقه بازی است» شهناز اعلامی را در چند جای این گفتگو متهم كرده است به اینكه: جاسوس ساواك بوده است، مأمور امریكاست، برای رسیدن به مقام دست به خیلی كار ها زده و می زند، متملق و چاپلوس است و… و ... و در جواب اینكه این ها تهمت است یا سندی دارید؟ می گوید: «نه اصلاً لزومی ندارد كه تحقیق كنم. خودش این قضیه را بیان كرد.» یا «یكبار گفت كه با اشرف پهلوی در یك آسانسور بوده است»! به استدلال محكم دوم ایشان كاری ندارم، اما اگر تنها «سند» مریم فیروز برای اثبات این اتهامات گفته های خود خانم اعلامی است، من شخصاً فقط به جواب شهناز اعلامی برای رد این تهمت ها بسنده می كنم.
تُنُك مایگی فرهنگی و كم سوادی سیاسی مریم فیروز بیش از دیگر ضعف هایش غم انگیز است. در تمام صحبت هایش رد پایی از شعر و ادب فارسی نیست با اینكه مدعی است دوران كودكی را به دستور پدر صرف از بر كردن «غزل» كرده است (البته فراگیری قرآن و عربی را هم از قلم نینداخته است!) در سراسر این گفتگو جز به یكی دو كتاب آشنا و اسم دو سه شاعر شهیر اشاره ای ندارد. اما آنجا كه به اظهار نظرهای سیاسی رئیس تشكیلات زنان و عضو مؤثر كمیته مركزی حزب توده می رسد، چاره ای ندارم مگر نقل چند سؤال و جواب:
س: در كارنامه ۵۰ ساله حزب توده چه برنامه هایی برای رشد بانوان می توان مشاهده كرد؟
ج: من الان هیچ یادم نیست كه چه برنامه ای داشت.
س: به نظر شما در این ۶۰ سال اخیر چهره های درخشان مبارزات سیاسی ایران چه كسانی بوده اند؟
ج: در باره این موضوع هیچوقت فكر نكرده ام.
س: علت وقایعی كه [در شوروی سابق] پیش آمده چیست؟
ج: وقایعی كه رخ داده بر اساس تحریكات امریكاست.
س: استراتژی شوروی در قبال جهان سوم از لنین تا گورباچف تغییری داشته یا خیر؟
ج: من به این جزییات نمی توانم وارد شوم.
س: چرا شما در حزب توده در ارتباط با اشغال افغانستان توسط روس ها موضع صریح و روشن نگرفتید؟
ج: این را من نمی دانم.
س: حضور نظامیان روسی در افغانستان چه پیامدهایی برای سربازان روسی و افغانی داشت؟
ج: من واقعاً الان نمی توانم بگویم چه پیامدی داشت. با كیانوری در این باره مشورت می كنم تا ببینم چه نظری دارد و سپس جواب می دهم.
[برای سؤال های دیگری كه این زن سیاستمدار جواب را به شوهر حواله داده است به صفحات ۱۱۲، ۱۱۳، ۱۱۴، ۱۱۸، ۱۲۲، ۱۲۴، ۱۲۶، ۱۲۷، ۱۳۰، ۱۳۱، ۱۵۸ رجوع كنید.]
تصور می كنم یادآوری این نكته نا به جا نباشد كه، بر خلاف شایسته سنجر و راضیه ابراهیم زاده كه هر دو در نوجوانی به ماجراهای سیاسی كشانده شدند، مریم فیروز (كه بضاعت سیاسی اش را ملاحظه فرمودید) در سی و چند سالگی و عین پختگی سنی به حزب توده روی آورد و از آغاز هم رئیس و سرور و فرمانده و تصمیم گیرنده بود. البته این خانم منكر این است كه این امكانات برای ارضای جاه طلبی های ناموجهش از طریق كیانوری، و به خاطر ازدواج با این مرد، به او در حزب توده ارزانی شد ولی خواننده این مصاحبه ناگزیر مشاهده می كند كه مریم فیروز برای ابتدایی ترین تفسیر و تعبیر سیاسی همسر را به كمك می طلبد.
و اما برای حسن ختام به این سؤال و جواب آخری هم عنایت بفرمایید:
س: كمك كردن شوروی ها را با دخالتشان در تعیین خط مشی حزب توده مرتبط نمی دانید؟
ج: وقتی شما به كسی كمك كنید شرط می گذارید ... شما پول بدهید او برود نوكر دیگری بشود؟ خیر...
من در مقابل این پاسخ داهیانه مریم فیروز فقط یك جمله از كتاب راضیه ابراهیم زاده را نقل می كنم:
«عمیقاً خوشحالم كه مبارزات [حزب توده] پیروز نگردید»!

بخش چهارم :علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

2012-02-10T04:01:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=jBkKsTYT2y4&NR=1&feature=endscreen

بخش سوم: علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

2012-02-10T03:40:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=YtlV0GDM2lI&feature=related

علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

2012-02-10T02:51:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=a0o7yCdINgU&feature=player_embedded

تلاش در پارلمان جمهوری آذربایجان برای افزودن عنوان شمالی به نام این کشور

2012-02-10T02:37:00.001-08:00

تلاش در پارلمان جمهوری آذربایجان برای افزودن عنوان شمالی به نام این کشور

روابط ایران و جمهوری آذربایجان در ماه های اخیر پرتنش بوده است

نمایندگانی از حزب حاکم در پارلمان جمهوری آذربایجان پیشنهاد کرده‌اند که نام کشورشان را به "آذربایجان شمالی" تغییر دهند.
خبرگزاری آذری ترند خبر داده است که سیاووش نوروز‌ اف، نماینده حزب حاکم آذربایجان نوین گفته است که همچون کشورهای کره شمالی و کره جنوبی "بهتر بود آذربایجان هم از آنجا که دولتی است که مورد تجزیه واقع شده، نامش به آذربایجان شمالی تغییر یابد."

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و استقلال جمهوری آذربایجان، شماری از ملی گرایان تندرو در این جمهوری همواره ادعاهایی درباره مناطق شمال غربی ایران و بخش هایی از شرق ترکیه مطرح می کنند و خواهان "اتحاد شهرهای آذری زبان" تحت عنوان یک کشور واحد می شوند.
فشار سیاسی جمهوری آذربایجان به همسایگان
به گزارش خبرگزاری ترند، فضائیل آقامالی از دیگر نمایندگان مجلس جمهوری آذربایجان گفته است: "در صورت برگزاری رفراندوم دیگری [برای تغییر نام کشور] این موضوع باید به ماده ۱۱ قانون اساسی افزوده شود که آذربایجان متشکل از آذربایجان شمالی، جنوبی و غربی است."
به گفته صاحبنظران، طرح شماری از نمایندگان پارلمان آذربایجان برای تغییر نام کشورشان با هدف وارد کردن فشارهای سیاسی به دو همسایه این کشور به خصوص ایران مطرح شده است.
ایران و جمهوری آذربایجان به عنوان دو کشور مسلمان روابط گرمی با یکدیگر ندارند و مناسبات این دو طی نزدیک به بیست سالی که از استقلال جمهوری آذربایجان می گذرد، در مواردی تیره و بحرانی بوده است.
سکوت مقام های دولتی واکنش نماینده تبریز در مجلس
مقام های دولتی ایران تاکنون به مطرح شدن احتمال تغییر نام جمهوری آذربایجان واکنشی نشان نداده اند، اما مسعود پزشکیان، نماینده تبریز در مجلس ایران و از وزاری کابینه محمد خاتمی، رئیس جمهور پیشین این کشور از این طرح انتقاد کرده است.
آقای پزشکیان از نمایندگان پارلمان جمهوری آذربایجان خواسته است که "به جای ایجاد محدودیت، به وحدت فکر کنند" و مانع "قطع روابط" و زمینه سازی برای "تکه تکه شدن کشورهای اسلامی" شوند.
نماینده تبریز در مجلس ایران گفته است که کشورهای مسلمان همچون اتحادیه اروپا که از قومیت های مختلفی تشکیل شده، باید بتوانند مرزها را بردارند و با داشتن پول واحد، زمینه های رشد اقتصادی، ثبات، امنیت، توسعه و اشتغال را فراهم کنند.

درخواست لغو دو معاهده گلستان و ترکمنچای

روسای جمهوری ایران و جمهوری آذربایجان سال گذشته خورشیدی در جریان اجلاس رهبران کشورهای ساحلی دریای خزر دیدار کرده بودند

قدرت حسن قلی اف، نماینده پارلمان جمهوری آذربایجان، گفته است که قراردادهای ترکمنچای و گلستان "خارج از اراده مردم آذربایجان تصویب شده است و باید لغو شود."
این دو معاهده در پایان دو دوره جنگ های ایران و روسیه در دوران سلطنت فتحعلی شاه قاجار میان دو کشور منعقد شد و طی آن بخش هایی از ممالک محروسه ایران، از جمله شهرهای گنجه، شکی، شیروان، دربند و باکو (پایتخت فعلی جمهوری آذربایجان) به تصرف روسیه درآمد.
بهمن آقایی دیبا، کارشناس حقوق بین الملل می گوید که دولت های فعلی روسیه و ایران دولت های جانشین امضا کنندگان معاهده های مذکور هستند و تجدیدنظر در معاهدات قدیمی توسط دولت های جایگزین پیش بینی شده است.
به اعتقاد آقای دیبا گفته های نمایندگان پارلمان آذربایجان "تبلیغاتی" است و با هدف "فشار سیاسی به دولت ایران" مطرح شده است.
سردی روابط ایران و جمهوری آذربایجان
روابط جمهوری آذربایجان با اسرائیل یکی از عوامل موثر در بالا بردن سطح اختلاف های دو کشور ایران و جمهوری آذربایجان بوده است.
اخراج نماینده رادیو و تلویزیون دولتی ایران از جمهوری آذربایجان در پی اعتراض این کشور به محتوی برنامه های شبکه آذری زبان سحر، یکی از موارد اختلاف دو کشور است.
اختلاف نظر ایران و جمهوری آذربایجان در مورد یک درگیری مرزی که به کشته شدن یک مرزبان آذری منجر شد از دیگر مسائل دو کشور در سال جاری خورشیدی بوده است.
علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران در تابستان سال جاری با هدف ترمیم روابط دو کشور به باکو سفر کرده بود.
چند روز پس از سفر آقای لاریجانی، سرلشکر حسن فیروزآبادی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران در باره رفتار مقام های آذری که او آن را "غیر مذهبی" توصیف کرده بود و "آینده تیره ای" که در انتظار الهام علی اف، رئیس جمهور جمهوری آذربایجان است، هشدار داده بود.
در پی این اظهارات، جمهوری آذربایجان با احضار سفیر ایران در باکو به طور رسمی به دولت ایران اعتراض کرد.
تحول تازه در روابط ایران و جمهوری آذربایجان در حالی رخ می دهد که دولت ایران برای دست برداشتن از برنامه غنی سازی اورانیوم، تحت فشارهای کم سابقه بین‌المللی از جمله تحریم های گسترده سیاسی و اقتصادی قرار گرفته است.

قی روزبه: جنگ وتحریم گسترده به مثابه دواستراتژی متفاوت یا دووجه یک استراتژی؟

2012-02-10T02:17:00.001-08:00

درقیاس با زمان حمله به عراق وافغانستان، کسانی که ازآن دفاع می کردند و "دموکراسی" را هم چون کالای وارداتی درکوله پشتی سربازان جستجومی کردند ومحصول زایمان دردناک جنگ می پنداشتند، امروزه بجای دفاع مستقیم به دفاع غیرمستقیم وشرمگینانه ازآن پرداخته اند.آنها در دفاع ازتحریم های گسترده وفراگیر(که تروخشک را باهم می سوزاند ورژیم ومردم را یکجا هدف می گیرد)،تقلیل علت جنگ صرفا سیاست ها ومواضع یک طرف منازعه، وبالأخره نادیده گرفتن پیوند های آشکار تحریم با جنگ ونقش بستر سازآن سنگرگرفته اند.آنها درظاهروبرحسب تعارف می گویند جنگ گزینه خوبی نیست، اما گویا سیاست گرسنگی دادن مردم ایران(باچه هدفی؟) گزینه ای قابل دفاع است. وحال آنکه همه میدانند که بین مردم ایران و آمریکا ویا اروپا جنگی وجود ندارد وحکومت اسلامی مردم ایران را نمایندگی نمی کند وچه بسا آنها را گروگان گرفته است. همانظورکه یکی ازفعالین تظاهرات ضدجنگ اخیرا بیان داشته است مردم ایران بین دوشرگرفتارشده اند.

جنگ دارای دوطرف برای تأمین سلطه و منافع وبا اهداف ویژه خوداست، باتوسل به بالاترین سطح خشونت ووحشی گری. وبرای مقابله با آن باید هر دوسوی آن افشاء ومحکوم شود.یکی ازدلایل رایج وادادگان به نغمه های شوم جنگی توسط کسانی که به قدرتهای بزرگ برای خروج ازبحران کنونی واحیانا عروج دارودسته خود به سپهر قدرت دخیل بسته اند،این است که درمقام سخن می گویند،بله! جنگ بداست وبدترین راه حل،اما فقط به محکوم کردن یک طرف دعوا بسنده می کنند که چیزی جزپس زدن با دست وکشیدن با پا نیست. درحالی که اگرکسی ریگی به کفشش نباشد وبراستی خواهان عدم وقوع جنگ به عنوان اوج فاجعه وخشونت باشد، باید هر سویه ای را که هیزم بیارآن است(وبخود آرایش جنگی می دهد) ویا دستاویزها وزمینه های لازم برای آن را فراهم می کند محکوم نماید. محکوم کردن چنگ قبل ازهرچیز نیازمند محکوم کردن آن نوع سیاست های تؤسعه طلبانه ای است عناصرجنگ را دربطن خویش می پروراند. بیانیه ۱۸۵ نفری درمورد جنگ،اکثرشرکت کنندگان درکنفرانس استکهلم بدعوت مؤسسه اولاف پالمه(نظیرشریعمتداری،سازگارا وفریدون احمدی و شهریارآهی ومهران براتی وامثالهم) که باهدف نانوشته آلترناتیوسازی جمعشان کرده اند، اکثرمفسران بی بی سی ویا صدای آمریکا عمدتا دردفاع شرمگینانه ازگزینه جنگ،جملگی از مدافعان این نوع یک جانبه گری درعلت یابی ازعوامل جنگ هستند.آنها را باجنبش ضدجنگ وضداستبدادی کاری نیست. چراکه تمامی ذهن وفکرشان متوجه قدرتهای بزرگ واربابان جهان وجلب توجه آنها نسبت به خود ودارودسته خود است.برای آنها "ابرقدرت افکارعمومی" وبسیج آن برای ممانعت ازگزینه جنگ محلی ازاعراب ندارد. بازی آنها علیرغم برخی وراجی های لفظی اشان،صرفا دربساط قدرتهای بزرگ صورت می گیرد.

ظاهرا اکنون دیگر کوبیدن برطبل جنگ توسط مقامات قدرتهای بزرگ غربی ودلدادگان آنها به امری عادی وروزمره تبدیل شده است و دیگرتمرکزغیرعادی وپرسه زنی ناوگانهای جنگی آمریکا در اطراف آبهای منطقه جنگی توجهی برنمی انگیزد.روزی نیست که دررسانه های جهانی متعلق به این قدرتها اعم اززمامداران سیاسی ویا فرماندهان نظامی ویا به نقل ازمقامات اسرائیلی ویا ازکانال رقابت وسبقت گیری کاندیداهای انتخاباتی آمریکا پیرامون تهدیدات نظامی وتشدید ابعاد تحریم ودراین سوازسوی مقامات سیاسی وفرماندهان سپاهی سخنی گفته نشود.گوئی که تهدیدات نظامی وخط ونشان کشیدن به بخشی ازروندها وسازوکارهای کنونی جهان تبدیل شده است.

وجه جهانی بحران ایران

بحرانی که اکنون حول جمهوری اسلامی(وکشورایران) توسط بلوک دولتهای سرمایه داری غرب بیش ازپیش کانونی می شود،دارای وجه جهانی وپی آمدهای منطقه ای و بین المللی مهمی است که بدون درنظرگرفتن آن نمی توان ارزیابی درستی ازپی آمدهای آن واهمیت مبارزات ضدجنگ داشت.دراین جا نگاهی داریم به مهمترین رئوس آن :

الف-دراستراتژی جدید دفاعی دولت آمریکا که به تازگی اعلام شده است چین واقیانوس آرام و ایران( وخاورمیانه) مهمترین اهداف استراتژیکی آمریکا برای دهه آینده قلمدادشده اند. رشد چین به مثابه ابرقدرتی که موقعیت برترولی شکننده آمریکا را تهدید می کند وضرورت مهارآن بویژه درعرصه های نظامی وتأمین برتری نظامی برآن، ونیزکنترل موقعیت ممتازخاورمیانه ودراین میان بویژه ایران واسرائیل، این منطقه را رسما به اولویت نخست استراتژی آمریکا تبدیل کرده است.اوباما درسخنانی امنیت اسرائیل رامهمترین اولویت پس ازامنیت آمریکا عنوان کرده است. براساس همین سند دفاعی، منطقه فوق ازشمول کاهش صدها میلیاردلاری بودجه دفاعی آمریکا درطی یک دهه استثنا شده و اروپا دیگرهم چون دوره جنگ سرد اولویت نخست دولت آمریکا را تشکیل نمی دهد.ارسال ناوگانهای جنگی آمریکا به این منطقه وبویژه به دریای عمان وخلیج فارس انعکاسی از همین اولویت استراتژیک است.استفاده مجدد ازحق وتو توسط روسیه وچین درمورد سوریه نیز،حاکی از اهمیت این منطقه برای بلوک شرقی جهان سرمایه داری ورقابت بین این دوبلوک درآن را به نمایش می گذارد.هم چنانکه اخطارروسیه مبنی براینکه حمله به ایران به منزله تهدید امنیت روسیه محسوب می شود بیان دیگری ازآن است. وقتی که آمریکا اعلام می کند تأمین امنیت تنگه هرمزوبازبودن آن خط قرمزآمریکاست وبرای نشان دادن عزم خویش این تهدیدات زبانی را با آرایش جنگی خود ومتحدینش همراه می کند،جملگی بیانگردرهم تنیدگی سیاست تحریم وجنگ هستند.دراینجا بحث مجرد دربیان رابطه تحریم وجنگ بطورکلی نیست،بلکه سخن ازآن چنان تحریمی است که هدفش درهم شکستن توان اقتصادی حریف خود است( که درماهیت خود یک هدف جنگی است) و بدون همراهی ناوگان جنگی قابل تحقق نیست.نباید فراموش کرد که بیان این گونه خط ونشان های مقامات جنگی درزمانی صورت می گیردکه قدرتهای بزرگ غربی درحال تدارک یک نقشه کامل تحریم گسترده وازجمله محاصره دریائی وکنترل رفت وآمدهای دریائی برای اجرای مطمئن تحریم ها یعنی جلوگیری ازصدورنفت ایران وکنترل ورود کالاها به آن است.معنای عملی و ِدکده شده این سیاست آن است که تنگه هرمزباید برای حمل نفت وکالا به سوی جهان وکشورهای منطقه بازباشد،اما درهمان حال برای رقیب وی بسته وتحت کنترل باشد. تهدید متقابل جمهوری اسلامی-صرفنظرازاینکه تاچه حد قادربه انجام آن است یانه- مبنی براینکه تنگه هرمزیا باید به روی همه طرف ها بازباشد ویا آنکه اگرنفت ما صادرنشود برای همه طرف ها بسته خواهد شد روی دیگر سکه بحران است. آیا اپوزیسیون رادیکال ومستقل که خود درتلاش سرنگونی رژیم است، ازدرهم شکستن حریف قلدرخود بدست حریف قلدردیگرنگران است،یا آنکه آنکه باید ازآن به عنوان فرصتی برای پیشروی خود سودجوید؟ بدیهی است که هرجریان وجنبشی درهروضعیتی که قرارگیرد(که به انتخاب او نیست) ازهرفرصتی که درراستا وخدمت اهداف رهائی بخشش باشد بطورطبیعی سودمی جوید. اما درمقام انتخاب گزینه ها، هرنیروئی باید روشن کند که اولا وضعیت جنگی وسرشارازخشونت برآمده ازجدال دونیروی ارتجاعی باهدف ها وشیوه های ارتجاعی، سیاست تحریم وگرسنگی دادن به مردم وکودکان وکارگران وزحمتکشان درراستای اهداف رهائی اوست یانه؟(پاسخ این سؤال برای مدعیان آزادی ورهائی روشن است) وثانیا دربرابرممامعت ازآن چه می کند؟ آیا بابازی درزمین دوقطب ارتجاعی آب به آسیاب جنگ وتحریم می ریزد یا آنکه با تمامی توان به تلیغ وترویج وسازمان یابی علیه آن درمقیاس کشوری وجهانی مبادرت می ورزد؟

ب-یک جانبه گرائی وبحران ایران

دولت آمریکا برای اعمال فشاربیشتربه دولت ایران( والبته همزمان به مردم ایران) وضمانت اجرای آنها ،تداوم رابطه اقتصادی دوجانبه وگسترده خود با شرکت ها ونیزسایردولت ها را مشروط به اجرای تصمیمات وخط قرمزهای این کشوردرمورد ایران کرده است(نباید فراموش کنیم که مبادلات چین وآمریکا ویا آمریکا واروپا هرکدام بااندکی تفاوت کمابیش نزدیک نیم تریلیون دلاراست).این تصمیم که خارج ازچهارچوب سازمان ملل هم تصویب شده است چیزی جزاعمال سیاست یک جانبه گرائی-سیاست یا با ایران یا باما- درفرم جدید نیست(که البته با ادعای بازارآزاد لیبرالها نیزمغایرت دارد). گوئی میراث نئوکانها باردیگرجان گرفته وبه شیوه ای دیگر ودرشرایط نوینی بکارگرفته می شود.گواینکه فشار لبه تیزآن بیشتربربخش اردوی شرق سرمایه داری ورقبای تازه نفس است تابر بخش غربی آن.

ج-هدف بوش پس ازفروپاشی بلوک شرق برقراری نظم نوینی درجهان وبویژه درمنطقه خاومیانه براساس محوریت تک ابرقدرتی ویکه تازی منافع امپراطوری آمریکا بناشده بودکه درباتلاق مخالفت های جهانی وازجمله اروپائیان ونیزمقاومت های پرهزینه ورسواکننده درمناطق جنگی ازنفس افتاد بدون آنکه بطورکامل ازدستورکارخارج شود.البته این دستورالعمل سرمایه ومنافع سرمایه داری آمریکا بود که دیروزبه بوش دیکته می شد واکنون به شکلی دیگر براوباما. .بنابراین سیاستی فراترازاین یا آن رئیس جمهور واین یا آن حزب است.آنچه که درگذشته مناقشه برانگیزشد،ازجمله نحوه پیشبرداین دستورکاروبویژه بی توجهی به جلب مشارکت ورضایت دول اروپائی ودورزدن آشکاروذمخت نهادهای قانونی وفراملی سرمایه جهانی(مثل سازمان ملل و...)بود.ولی هنراوباما وحزب متبوعش آن بوده که توانسته است این پروژه را با مشارکت امپریالیسم پراشتها و تازه نفس اتحادیه اروپا،زدن مهرمشروعیت نهادهای فراملیتی هم چون سازمان ملل و آژانس هسته ای و.... وصدورقطعنامه ها توسط به جریان بیاندازد.در نمونه اخیرقطعنامه اتحادیه عرب برای مداخله در سوریه ویا درموردحمله به لیبی توسط سازمان ملل وکشورهای اتحادیه آفریقا شاهد بکارگیری همین تاکتیک بودیم.درمورد ایران هم تأکید اصلی اوبا برایجاد وحفظ باصطلاح اجماع جهانی علیه آن است. بی شک درپشت این نوع قطعنامه ها کشمکش وسیعی پیرامون منافع اخص این یا آن بلوک سرمایه داری وبطورمشخص تأمین برتری منافع سرمایه داری وسرکردگی آمریکا وبلوک غرب برسایربلوک ها،ودرورای آنها هدف کنترل یک جانبه منابع وثروتها واستثمارمردم جهان نهفته است.

د- درکنارتعدیل رویکرد یک جانبه گرائی والبته نه کنارگذاشتن آن توسط اوباما یک تغییرمهم نیزدرنحوه بکارگیری نیروی نظامی بوجود آمده است که می توان آن را الگوی جدیدی دانست که در مورد لیبی بکارگرفته شد.براساس این مدل علاوه برزدن مهرمشروعیت سازمان ملل ازاعزام گسترده نیروی زمینی که موجب برانگیختن افکارعمومی وتلفات وهزینه های سنگین نظامی می شود،اجتناب کرده وبجای آن از اهرم های زیراستفاده فعال می شود:اهرم اقتصادی وسیاست تحریم، تلاش برای بهره برداری ازنارضایتی عمومی ازطریق رسانه های نیرومند ودارای بردوسیع، کوشش برای ایجاد شکاف درارتش ونیروهای نظامی و ایجاد ترورو جنگ داخلی درمناطق مستعد، ایجاد مناطق آزاد و منطقه پروازممنوع و حمایت فعال هوائی ودریائی ولجستیکی ازآن ونیز تسلیح مخالفین وآموزش شورشیان، تأمین پشتیبانی سیاسی جهانی بویژه توسط نهادهای جهانی تحت کنترل این قدرتها، وبالأخره تلاش برای شکل دادن به یک اپوزیسیون همسو ووابسته بخود درمناطق آزادشده ویا درخارج کشور تحت عناوین پرزرق وبرقی هم چون اتحاد برای دموکراسی وکنگره ملی وائتلاف ویاگفتمان ملی ونظایرآن ورله کردن سیاست های مورد نظرخود اززبان طوطیان دست پرورده .والبته به بازی گرفتن اسلام گرایان میانه رو(الگوی ترکیه ونمونه هائی چون مصروتونس...) نیزبخشی ازاین آلترناتیوسازی را تشکیل می دهد که توسل به آن گشایش مهمی درآلترناتیوسازی درکشور های اسلامی بشمارمی رود . باین ترتیب استفاده ازعنصرخشونت وجنگ درمناطقی که برای فرافکندن دولتهای نامطلوب ضروی تشخیص داده شود حرف نهائی را می زند. ظاهرا دیگرتاریخ مصرف ادعاهائی چون انقلاب مخملی وعدم خشونت وآموزه های مربوط به نافرمانی غیرخشونت آمیز نیزسپری شده وباردیگرمعلومی می شودکه سرمایه برای تأمین سیطره خود، اگرلازم باشد،ازهیچ خشونت وکشتاروگرسنگی دادنی رویگردان نیست.فرقی هم نمی کندکه سرمایه ازچه نوعش باشد، ازنوع شرقی وغربی ویا اسلامی وعرفی اش! برای آنها جنگ بخشی ازسازوگارتأمین سلطه وفرارازبحران های کلافه کننده است.

ه-عناصراصلی تغییرات درخاورمیانه را حل منازعه وبحران فلسطین واسرائیل درراستای تقویت وتثبیت موقعیت اسرائیل ودرراستای اهداف آمریکا ،تثبیت موقعیت شکننده دولتهای وابسته بخود ازطریق ایجاد رفرم وتقویت نظامی آنها،حذف دولت های باصطلاح یاغی ونامطئمن هم چون قذافی درلیبی ویا اسد درسوریه و حکومت اسلامی درایران وانهدام یا تضعیف حزب اله وحماس،وائتلاف با نوعی اسلام گرائی همسازباخود تشکیل میدهد.گرچه تبلیغات رسمی می کوشدکه اسرائیل را درتصمیم گیری ها مستقل ازآمریکا نشان دهد ولی واقعیت آن است که اسرائیل چه به لحاظ توان انجام اقداماتی هم چون حمله به تأسیسات هسته ای ونظامی ایران وچه به لحاظ پی آمدهای گسترده و غیرقابل محاسبه اقدامی چون حمله به ایران وچه به لحاظ بسته بودن بند نافش به حمایت های هم جانبه اقتصادی ونظامی وتکنولوژیک آمریکا ،بدون چراغ سبزآمریکا قادر به انجام اقدامی چنین بزرگ ومخاطره آمیز ودارای عواقب فرامنطقه ای نیست.وفراترازاین،قرائن کنونی نشان میدهد که آمریکا بی میل نیست که دردیپلماسی وتهدیدات خود ازکارت تهدیدات اسرائیل سود به جوید.

هم چنین لازم است درنظربگیریم که فشارهای یک جانبه گرائی فقط متوجه چین وروسیه نمی شود بلکه به موازات آن شاهد تحرکات دیپلماتیک مبنی براعمال فشار دولت آمریکا برای دیکته کردن سیاست هایش به ژاپن وکره جنوبی وهند وترکیه وبرزیل و...هستیم. رویکردی که نه فقط بیانگرتحمیل مواضع ومنافع بخشی ازسرمایه داری مسلط ولی روبافول بلوک غرب با سرکردگی دولت آمریکا نسبت به بخش شرقی سرمایه جهانی است بلکه همزمان علیه سایربلوک بندی های دیگرسرمایه داری نیزهست که مجموعا موجب بروز مناقشاتی می شود که دربطن روند کنونی درحال تکوین است.

میزان شکندگی:درشرایطی که شاهد تشدید رقابت بین بلوک های متفاوت سرمایه داری وتحمیل سیاست یک بلوک برکل مناسبات جهانی هستیم، تبلیغات کرکننده ای توسط رسانه های بزرگ ودولتمردان اسرائیل ویا آمریکا و... با مبالغه وبزرگ نمائی درمیزان تهدیدهائی که می تواند ازجانب کشوری ضعیف وبقدر کافی بحران زده مثل ایران(دولت ایران) متوجه نظم وصلح جهانی باشد صورت می گیرد.مشابه این گونه تبلیغات را درمورد صدام حسین وتهدیداتی که ازسوی وی متوجه صلح جهانی است نیزبه یاد داریم که با ادعاها واطلاعات دروغین برای فریب افکارعمومی همراه بود. بهمین دلیل سیاست قراردادن جهان ومنطقه برلبه پرتگاه جنگی واعمال سیاست گرسنگی وایجاد قحطی برای بزانو درآوردن حریف درنفس خود تنش زا بوده واگرقرابود درمقیاس دولتهای بزرگ بکارگرفته شودحاصلی جزجنگهای گسترده وجهانی نداشت. سیاستی که بکارگیری موفقیت آمیز آن را به عنوان شیوه ای مطلوب برای قدرتهای بزرگ دررابطه با قدرتهای ضعیف تر تبدیل می کند.شیوه ای که به خاطر ماهیت ضدانسانی وابعادکشتارش حقا باید جزوجنایات جنگی وازمصادیق مهم نقض دسته جمعی حقوق انسانی محسوب شود(درعراق زمان صدام صدها هزارکودک ازاین طریق محکوم به مرگ شدند). ازهمین رو،ارتکاب به چنین جنایاتی با مقاومت درحال گسترش افکارعمومی جهانیان ونیروهای مترقی ویا مدافع صلح جهانی همراه است.ضمن آن که بدلیل تضادمنافع با مقاومت بلوک شرق ویا سایر قطب های سرمایه وبا شکاف درونی ومخالفت هائی درخود کشورهای بلوک مسلط مواجه است. حتی می توان گفت که اتحادیه کشورهای اروپا نیزبیش ازهمه تحت فشاردولت آمریکا وسپس یکه تازی دولتهای فرانسه وانگلیس و آلمان برسایردول آن است که برطبل جنگ وتحریم و سیاست گرسنگی دادن به مردم ایران صحه می گذارند واین درحالی است که شماری ازکشورهای اروپائی وازجمله یونان و اسپانیا وایتالیا و... وحتی بخشهائی درخود آلمان و...تمایلی به آن ندارند. دلیل آن نیزبرکسی پوشیده نیست:بازارهای نفتی وغیرنفتی ایران می تواند به دست رقبای آنها بیفتد،گرانی سوخت برججم بحران بدهی آنها بیافزاید وکالاهای صادراتی آنها بازارهای مناسبی را ازدست بدهد.

اگراین این شکنندگی را درکنارتجربه تلخ جنگ های عراق وافغانستان ویا حتی پاکستان و...وحساسیت افکارعمومی جهان وآمریکا نسبت به شروع جنگی تازه بگذاریم که آتش تهیه آن درکشاکش تحریم فراهم می شود (مثلا درآمریکا مطابق نظرسنجی تازه تنها ۱۷% موافق جنگ هستند) ونیز سابقه وتجربه جنبش های گسترده ضدجنگ بویژه دراروپا را درنظربگیریم و ا گربحران فراگیراقتصادی را که بویژه اتحادیه اروپا را دربرگرفته به آن اضافه کنیم، و بالأخره ظهورجنبش های تازه نفس ضدسرمایه داری نظیر میدان خورشید اسپانیا ویا جنبش اشغال وال استریت را درنظربگیریم آنگاه روشن می شود که ما بازمینه های به مراتب نیرومندتری برای شکل گیری یک جنبش ضدجنگ مواجهیم. نباید نادیده گرفت که امروزه رابطه روشن تری بین جنگ وتشدید فلاکت وبیکاری وفقر در کشورهای متروپل درمیان افکارعمومی برقرارشده است.بطورمشخص درفرانسه(مثلا اخراج کارگران کارخانه پژو بدلیل قطع همکاری اش با ایران) وآلمان وایتالیا وجود رابطه مستقیم بین تشدید بیکاری وکسری بودجه وتحریم وجنگ طلبی امری نیست که ازدید مردم این کشورها وبرخی رسانه های آن پنهان باشد. درحالی که درخود آمریکا کمپانی های نفتی وکنسرن های نطامی بیشترین بهره را ازقبل جنگ وتحریم وفضای جنگی می برند درواقع این اروپا است،آنهم دربدترین وضعیت بحرانی خود، که بیشترین زیان ها را متحمل می شود.گرچه این را هم نباید فراموش کرد که توسل به جنگ وزورمستقیم درمقاطع بحرانی وتحت شرایط معینی به عنوان محرکی برای خروج ازبحران،وتأمین برتری و سرکرگردگی بخشی ازسرمایه بربخش های دیگر ویافتن وتضمین بازارهای پرسود همواره بکارگرفته شده است که البته تنها با تقویت جنبش مقاومت وضدجنگ قابل مهاروکنترل است. جنبشی که نمی تواند منتظروقوع فاجعه بشود،گویا که وظیفه اش تازه شروع می شود.برعکس این جنبش تنها می تواند بربسترنقد سیاست های کنونی که پرورنده جنگ ازهردوسو هم قدرتهای امپریالیستی وهم دولتهای مستبد است وباشعارنه جنگ ونه دیکتاتوری به میدان بیاید.(بخش اول).

۲۰۱۲-۰۲-۰۹ ۲۰-۱۱-۱۳۹۰

http://www.taghi-roozbeh.blogspot.com/

"چپ حق ندارد به اخلاق ، که تنها ذخیره زحمتکشان است؛ خیانت کند"

2012-02-09T23:58:00.001-08:00

"چپ حق ندارد به اخلاق ، که تنها ذخیره زحمتکشان است؛ خیانت کند"

                                                     برتوان پواریش- نویسنده فرانسوی
سر بالا رفیق ! سر بالا ! ، عنوان مقاله ایست از رفیق اکبر تک دهقان
امید که این تجربیات آموزنده و ارزشمند، مورد استفاده جوانانِ شجاع و غیوردرداخل
کشور که برای آزادی و عدالت مبارزه می کنند، قرارگیرد.
جهانگیر مُحبی     31 مارچ 2010

ارسال به : رسانه های متعلق به تشکلهای زنان،دانشجویان،دانش آموزان،معلمان وکارگران درداخل کشور.

           هم چنین رسانه های خارج ازکشور که به چند صدایی باور دارند؛ که تبعیض و سانسور را امری –

          غیر اخلاقی می دانند؛ امر ناپسندی که آزدیخواهان جهان برای ازمیان بردنش سالها مبارزه کرده اند –

           و چه خون ها که بر زمین ریخته شد.

jahangiraj@yahoo.com jahangir Mohebi Face book

سر بالا رفیق! سر بالا!

اکبر تک دهقان

22 خرداد 1385- 12 ژوئن 2006

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، طی سالهای 60 تا 64، زیر فشار خرد کننده رژیم اسلامی و تهاجم سیاسی دوستان دروغین مردم از درون و بیرون، به تجزیه کشانده شد. این سرنوشت تحمیل شده اما، هنوز برای اکثریت فعالین و وابستگان این سازمان، حل نشده و غیرقابل قبول است. امروزه عدم حضور سازمان فدایی درعرصه سیاست، بمثابه یک نیروی سراسری و شناخته شده، پاشنه آشیل هر تحول سیاسی جدی در این جامعه را میسازد؛ این آن دلیلی است، که بحث پیرامون سازمان ما را، همواره ضروری میسازد. در این میان، جریانات مبتکر انحلال آن، نه فقط کمترین تلاشی برای جبران تبهکاری بیسابقه خود بعمل نیاوردند، بلکه حتی به عاملی برای حذف قطعی این جریان توده ای از کشمکشهای سیاسی، مبدل شدند.

جناح عباس توکل و محفل غیر فعال بعدی او، " سازمان فداییان-اقلیت "،*1 انسان فدایی و امیدواران به آن را در این جامعه، فاقد هرگونه جایگاه سیاسی، پراکنده و سرخورده، منفعل و خانه نشین، بی اعتبار و موضوع تمسخر و تحقیر دیگران ساخته، " سکه یه پول " کرد. آنها، اعتماد بنفس و غرور شهروند کمونیست این کشور را که به صد سال انقلابی گری وصل بود، لگد مال کرده، در مقابل یک رژیم بربرمنش و هر عوامفریب شبه چپ و باند مافیایی، ما را بی سازمان و بدهکار کرده، به دریوزه گی و عذر خواهی از گذشته خود کشاند. این جریان سقوط کرده به اعماق بی پرنسیپی نظیر دسته جات ضد فدایی، آرمانخواهی، شور و انرژی و کار و تلاش مبارزاتی نسل پیشتار فدایی را، با حماقت باورنکردنی و سرکوبگری بدوی، تا مرز نابودی کامل سوق داد؛ آن میزان تخریب، که رژیمهای سلطنتی، اسلامی و دارودسته راهزن " اکثریت "، بر روی هم، قادر به انجام آن نگشتند. این جناح به گرایشی ارتجاعی در خرده بورژوازی مرفه قدیمی، در حال پوست انداختن به نوع جدید آن و نه در حال ارتقاء به سطح جنبش کارگری، و به لایه ای از جناح میانی طبقه متوسط، چاپلوس و مرعوب نهادهای قدرت، نزدیک بود. این " بریده" های متشکل، اما ظاهراً رادیکال، در مقطع انشعاب و تا سال 60، در سایه آنها که کسی بودند پنهان شده، با افراط در فضل فروشیهای روشنفکرانه و تملق گویی ارزان برای سازمان، دست به ایجاد اتوریته ای غیرواقعی برای خود زده، نیروی ساده و فداکار تشکیلات را فریب دادند. در پرتو شرایط شکست وعقب نشینی مردم، قطع ارتباط سازمان با جامعه، کشتار اکثریت قریب به اتفاق هواداران، اعضاء و کادرهای تشکیلات و پیدایش خلاء ناشی از آن، این گروه از گوشه ای که بدلیل محافظه کاری ذاتی خود در آن خزیده بود بیرون آمده، قدرت گرفته و به جان سازمان ضربه خورده ما افتاد. اپوزیسیون سازمانی مقابل آن نیز، به این بدویت تشکیلاتی عادت کرده، از همین آبشخور ارتجاعی تغذیه شده، در کردستان (عراق) و اروپا، با توطئه گری و کاسبکاری، محافلی از همین نوع را براه انداخته، به کسب و کار با عنوان فدایی و یا " اقلیت " پرداختند. پراتیک بعدی محافل مخالف جناح حاکم، مصطفی مدنی، یدی شیشوانی، حماد شیبانی و افراد "هسته اقلیت" نیز، به همه خصوصیات غیرانقلابی جناح عباس توکل مسلح شده، درست به همان زندگی سیاسی غیر مولد، بدتر از آن، تقویت جریانات اپورتونیست، نظیر " راه کارگر"، حتی تقویت " اکثریت " خیانتکار، روی آوردند. تا زمانی که نیروی اجتماعی فدایی- اقلیت در داخل، همچنان هاج و واج و زیر آوار شکست قرار دارد، چاره ای جز تن دادن به پراکنده گی کنونی و تحمل عذاب روحی ناشی از موجودیت منفعل این گروهها، وجود ندارد.

جناح توکل، خود به بی تأثیر بودن، التماس و چاپلوسی برای دیگران، چرخ پنجم و توسری خور بودن عادت کرده، به سیم آخر زده، آن را به فضیلت ارتقاء داده است! آنها اخیراً از محفلی با نام گمراه کننده " اتحاد انقلابی نیروهای کمونیست و چپ ایران" بیرون آمده، تصور کردند، حال جنبش کمونیستی دچار بحرانی" ژرف"! شده، زمین و زمان پیرامون شاهکار آنها غوغا کرده، خواهند نوشت. در صورتی که بقیه اعضاء محفل " اتحاد انقلابی ..." (کاسبکارتر از آنها) اصلاً لازم ندیدند دراطلاعیه نشست خود و بعدها در اطلاعیه انحلال خود( با عوامفریبی:" اطلاعیه پایانی..."!)، از جریان فوق و خروج آن نامی ببرند. امروزه، مناسبات روزمره عناصر این جریان منفعل، از دید و بازدیدها و خوش و بشهای قیصر و فرمانی تحت عنوان " کنفرانس سازمان"، محفلیسم عصر حجری، تحقیر کار سیاسی و تمسخر روحیات انقلابی، فراتر نمی رود؛ میزان اعتماد و صداقت در میان افراد این جناح (نظیر سایر محافل خارج از کشور)، تا سطح اعتماد محفل بازان حرفه ای به یکدیگر، ترقی کرده است! خود- آگاهی سیاسی آنها را احساس قدرت، غرور و رضایت ناشی از انحلال سازمان و خلاص شدن از شر شرکت در مبارزه تحمیل شده به آنان، با امتیاز حفظ ظاهر تشکیل داده، به انتظار افتادن سیب از درخت نشسته اند. جناح یاد شده، در کنار کشتارهای رژیم و تهاجم سیاسی دسته جات ضد فدایی به سازمان، نقش اصلی را در پراکنده گی چپ انقلابی (که نیرویی جز از تاریخ فدایی نیست)، تضعیف قدرت جنبش کارگری، تداوم حیات این رژیم درنده خو و افزودن بر رنج و آلام مردم ایران، بازی کرد.

امروزه نیروی پراکنده فدایی، سیاهی لشگر اصلی در محیط محفلیسم اینترنتی( پالتاک) متعلق به جریانات اپورتونیست و شارلاتانهای سیاسی را تشکیل داده، برای 5 دقیقه اظهار نظر باید به مشتی شیاد، آغشته به روحیات انتقام جویی اسلامی، بعضاً مدافعین افراطی دیروز" خط امام "، التماس کرده، تحقیر آشکار را بجان بخرد. او باید امروز برای این یا آن سایت اینترنتی مدعی دروغین کارگر و کمونیسم، مطلب و موضع گیری سیاسی ارسال نموده، برای چاپ آن گردن کج کرده، روز شماری کند. این سرنوشتی است که جناح توکل و رقیبان نظیر آن در سازمان، بر زمینه شرایط ترور رژیم، برای پیشروترین نیروی سیاسی، طی تاریخ نیم قرن اخیر این کشور، رقم زدند. این نیروی بزرگ و سنت دار انقلابات، نه فقط قادر به انجام وظیفه خود در قبال جامعه نیست، بلکه عناصر آن نیز بعنوان شهروند، به طعمه ساده ای برای ارضاء تمایلات قرون وسطایی دسته جات اپورتونیست، مبدل گردیده اند. این را باید هر رفیق فدایی که با تمام وجود به تاریخ سازمان چریکهای فدایی خلق ایران تعلق دارد، درک کرده و بداند. نه فقط بداند، بسیار مهمتر از آن، برای تغییر این شرایط نکبت بار، برای مردم و بنفع خود، هر چه زودتر آستین بالا بزند. اینکه دار و دسته های اپورتونیست، بویژه برخی عناصر گستاخ و لمپن منش آنها، تا چه حد با مقوله بازسازی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، خصومت میورزند، فاقد هر گونه اهمیتی است. این عناصر مرتبط به محافل حرفه ای ضد فدایی و توده ای-اکثریتی، با کاراکتر شبه سادیستی خود، هرگز به صف مردم تعلق نداشتند و قضاوت آنها پیرامون هدف بزرگ بازسازی سازمان، پشیزی ارزش ندارد.

نیروی اجتماعی فدایی- اقلیت، باید خود را از زیر آوار شکست انقلاب بهمن و تجزیه سازمان بیرون بکشد؛ سر خود را بالا بگیرد و بمثابه رادیکالترین و پرسابقه ترین نیروی سیاسی جدید ایران، خود را بطور کامل و تنها با اتکاء به نیروی خود، بازسازی کند. این نیرو مجاز نیست با غیبت خود، میدان سیاست را برای دسته جات شبه رژیمی در اپوزیسیون باز گذاشته، شاهد بازی کردن آنها با سرنوشت دهها میلیون نفر مردم این کشور باشد.

-----------------------------------------------------------------------------------------

توضیحات

*1 در کشاندن سازمان به شرایط تجزیه کنونی، جناح مصطفی مدنی- حماد شیبانی، با همراهی یدی شیشوانی، تحت نام " سازمان چریکهای فدایی خلق ایران" و عملاً با عنوان "شورای عالی"، نقشی مخرب نظیر جناح عباس توکل- حسین زهری، ایفا کرد. این جریان در سال 1364، جناح اپوزیسیون در مقابل کمیته مرکزی را تشکیل میداد. یدی شیشوانی، عضو کمیته هماهنگی داخل کشور سازمان تا سال 63، که در شهریور سال 64 به مقر سازمان در منطقه کردستان( عراق) وارد شد، به جناح اپوزیسیون تعلق داشت. بدنبال عدم چاپ نوشته یدی شیشوانی، بولتن مباحثات- شماره 8 از سوی کمیته مرکزی، سیاست سرکوبگرانه عباس توکل واخراج یدی، او به مصطفی مدنی نزدیک شد. با پیوستن یدی شیشوانی به جناح مدنی – شیبانی، اکثریت نیروی تشکیلات در مقر کمیته کردستان و برخی در مقر رادیو نیز، بدلیل اعتماد به یدی شیشوانی، به جناح مدنی- شیبانی پیوستند. این رویداد، مسیر حوادث به سوی درگیری مسلحانه 4 بهمن را سرعت بخشیده، تأثیر انکار ناپذیری در وقوع این درگیری دردناک ایفا کرد. آقای یدی شیشوانی، همواره این حقیقت تلخ را لاپوشانی کرده، به سینه خود مدال بیگناهی چسبانده است. مصطفی مدنی هرگز قادر نبود نیرویی بیش از 5 تا 7 نفر را علیه حریف خود، عباس توکل بسیج کند. وظیفه بسیج نیرو برای او، خواسته و یا ناخواسته بر دوش یدی شیشوانی افتاد.

جناح " شورای عالی" تحت عنوان رسمی خود، عاقبت درفروردین سال 1373 با "سازمان فداییان خلق ایران"، در خارج از کشور دست به وحدت زد؛ " سازمان فداییان خلق ایران"، پیش از این، خود از وحدت دو گرایش راست، منشعب از سازمان اکثریت (علی کشتگر) و جریان " سازمان آزادی کار" (حیدر تبریزی)، منشعب از سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، شکل گرفته بود. نتیجه این وحدت، تشکیل "سازمان اتحاد فداییان خلق ایران " بود. آقای مصطفی مدنی که در مقطع 4 بهمن 64، هرگونه اختلافی با خط و مشی سازمان فدایی- اقلیت را انکار میکرد، امروز از " آقای خاتمی، رئیس جمهور کشورمان" (در مقاله ای در مقطع تعیین احمدی نژاد بجای خاتمی) نام برده، از تلاش افراطی برای وحدت با سازمان " اکثریت "، سر در آورده است. گرایش حیدر تبریزی، بعدها از این اتحاد فاصله گرفت.

علیرغم وحدت جناح مصطفی مدنی با جریان اشاره شده، بخش بزرگی از نیروی سابق شورای عالی در خارج از کشور اما، از ورود به اتحاد این جناح خودداری کرد. گروهی از این جناح همراه با یدی شیشوانی، در سال 1375، سازمان اتحاد فداییان کمونیست را تشکیل دادند. جریان فوق اما دارای فعالیت مشهودی نبوده، تأثیر مثبتی در جبران لطمات ناشی از ضربه مهلک 4 بهمن سال 64 و بسیج نیرو در طیف فدایی- اقلیت، برجای نگذاشت. بنا به اعلام آن (حتی بحث علنی در پالتاک)، نزدیک به 6 ماه از برگزاری کنگره چهارم این سازمان میگذرد؛ تاکنون اما بجز یک اطلاعیه چند خطی و یک گزارش کوتاه، دستاورد دیگری از کنگره این سازمان، منتشر نشده است. البته این سازمان با زبانی ملال آور و بی روح، مخاطبین خود را به مطالعه قطعنامه های کنگره قبلی خود( برای عدم فراموشی فارسی خوانی !) حواله داده است. گزارش کنگره یک جریان مدعی 10 سال کار برای بازسازی سازمان، با همه تلاشی که برای تبدیل آن به 2 صفحه صورت گرفته، اما از یک صفحه و یک سوم صفحه، تجاوز نکرده است.

جریان " هسته اقلیت"، عملاً از یک نام فراتر نمی رود. این جریان حتی دارای یک آدرس ای- مایل، برای مخاطبین خود نیست! مبادا با دریافت مایل، لب پره ای آرامش "سامانه" ساکت آنها را برهم زده، موجب نگرانی کاشفان انفعال افراطی شود. این همان جریان کوچکی است که با خود بزرگ بینی افراطی، مدعی کشف علل بحران در سازمان شده، به دیگران درس "سبک کار" میداد. جریان هسته اقلیت در آغاز انشعاب خود از جناح توکل-زهری در سال 1366، حتی گروه " راه کارگر" را یک جریان ضد انقلابی معرفی میکرد. عناصر آن امروز، با عناصر راست ترین گرایش در راه کارگر( از حزب توده)، و یا با افراد صرفا ً شوپرداز و شارلاتان غیر سیاسی، اطاق بحث اینترنتی تأسیس میکنند؛ اما حاضر نیستند کمترین تلاشی برای ایجاد تشکل در صفوف سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، صورت دهند.

*** *** ***

www.kapital.blogfa.com www.j-shoraii.blogspot.com

damawand58@yahoo.com

خواننده گرامی! برای انجام فعالیت منظم در موضوع بازسازی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، از سوی نگارنده، یک وبلاگ تحت عنوان " بازسازی"، در آدرس زیر گشایش یافته است. این مقاله، اولین مقاله درج شده در این وبلاگ است. فرمات وبلاگ "بازسازی"، برای مطالعه و چاپ مطلب، مناسب است.

www.behkish.blogfa.com

---------------------------------------------------------------------------------------

سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

کنگره شوراها یک کنگره عمومی است که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و سلطنت طلبان، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.

نمایش خیابانی : هنرمندی که به تنهایی درد و رنج میلونها ی زن را فریاد میزند

2012-02-09T10:38:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=wHMJTIgw96c

عکس «جاسوسان ایرانی» در بنیاد اولاف پالمه!

2012-02-09T10:09:00.000-08:00

عکس «جاسوسان ایرانی» در بنیاد اولاف پالمه!

فوریه 8, 2012 توسط houasadif نوشتن دیدگاه

جمعی از “جاسوسان ایرانی” بطور “مخفی ” در بنیاد اولاف پالمه کنفرانسی تشکیل دادند. عکس حاضران و اسناد بدست آمده ا زاین گردهم آئی بطور اختصاصی منتشر می شود.

گزارش نشست استکھلم : جمع متنوعی از مخالفان جمھوری اسلامی ايران، در تاريخ 15و 16 بھمن ماه 1390 (4 و5 فوریه 2012) به دعوتمرکز بين المللی اولاف پالمه در سوئد گرد ھم آمدند و در يک فضای دوستانه ، بر ادامه گفتگو و ضرورت وفاق ایرانی برای نفی استبداد، و نفی ھرگونه تبعيض و نقض حقوق بشر، برای دموکراسی بر مبنای جدايی نھاد دين از دولت و انتخابات آزاد بر اساس معيارھای بين المللی توافق کردند.

شرکت کنندگان در اين نشست، برای تداوم و گسترش اين گفت و گوھا در جمع ھرچه بزرگ تری از نيروھای اپوزيسيون ھم صدا شدند.

امضا کنندگان:

امين احمدی

فريدون احمدی

شھريار آھی

ھوشنگ اسدی

جواد اکبرين

نوشابه اميری

ناصر بليده ای

جما بورش

ناھيد بھمنی

رامين پرھام

مھشيد پگاھی

ليلی پورزند

محمد تھوری

آرام حسامی

ناھيد حسينی

محسن خاتمی

جواد خادم

مھدی خرازی

فرشاد دوستی پور

نيما راشدان

احمد رأفت

محسن سازگارا

ماشا: سليمی

گلاله شرفکندی

حسن شريعتمداری

رضا طالبی

شھران طبری

مزدک عبدی پور

اکبر عطری

نادر عصاره

خالد عزيزی

ميرو علی يار

شھلا فريد

سعيد قاسمی نژاد

ياسين قبيشی(اھوازی)

مھرانگيز کار

گيتی کاوه

بھزاد کريمی

مسعود مافان

محسن مخملباف

مريم معمار صادقی

منوچھر مقصودنيا

عبدالله مھتدی

عليرضا نوری زاده

بهروز سورن: تکاپوی راست و جای خالی چپ سوسیالیست!

2012-02-09T09:45:00.001-08:00

بهروز سورن

شرایط سیاسی بین االمللی در ارتباط با جمهوری اسلامی آبستن تحول است. اخبار سیاسی حاکی از آنست که در آینده ای نزدیک جمهوری اسلامی با دشواریهای ارتباطی با کشورهائ غربی و درفازی جدید مواجه خواهد شد. خطر هجوم نظامی از سوی اسرائیل و دول حامی آن بخصوص در منطقه خلیج فارس و حاشیه های کشور نزدیکتر میشود و میتواند کشورمان را در ژرفای بحرانی عمیق بلحاظ سیاسی - اجتماعی و اقتصادی قرار دهد.
گفته شده است که حمله نظامی اسرائیل به مراکز اتمی قرار است در بهار آتی صورت گیرد. آمریکا محدودیتهای بیشتری در تردد مالی جمهوری اسلامی در این کشور ایجاد کرده است. کشتی های نظامی آمریکا در منطقه خلیج فارس پس از تهدیدهای سران رژیم به بستن تنگه هرمز, به این مکان نزدیکتر می شوند.
سفارتهای رژیم در کشورهای منطقه مورد تعرض قرار میگیرند. نشانه ای از عقب نشینی رژیم در برابر تهدیدات موجود در دست نیست.
مانور نظامی جمهوری اسلامی نشان داد که سران نظام استقبال از بحران جدید سیاسی نظامی را در سر دارند. در امتداد نمایش نظامی جمهوری اسلامی, شاهد مانور نظامی خاکی - آبی آمریکا همراه با هشت کشور عربی حوزه خلیج فارس هستیم. همچنین ناوگان پنجم آمریکا به تنگه هرمز نزدیکتر شده است.
ساده انگاری است چنانچه تصور کنیم که در استانه فاجعه ای انسانی قرار نداریم و این فعل و انفعالات در متن مناسبات دیپلماتیک و چانه زنی های سیاسی است. اشتباه است که هیولای جنگ و وقوع فاجعه ای انسانی را دستکم بگیریم. خطائی جبران ناپذیر است اگر در تدارک مواجهه با شرایط جدید دست روی دست بگذاریم و پس از وقوع حادثه اشک بریزیم.
بخش هائی از اپوزیسیون راست و معامله گر رژیم در خارج از کشور با تغذیه مالی دول ذینفع در حال سازمانیابی است. کنفرانس استکهلم از سوئی و نشست سه سازمان چپ نام و عمیقا فرصت طلب در شهر کلن برای تشکیل باصطلاح قطب چپ صورت گرفته است. هم آنها که تا کنون و در سالهای سپری شده کاسه لیسی کروبی و موسوی را کرده اند.
موسوی و کروبی که بازگشت به دوران طلائی امام شان خمینی را هنوز رویائی و کعبه آمال خود میدانند. اینها و با مشام فرصت طلبانه خود دریافته اند که موج سواری بر شرایط بحرانی کنونی بدون عوامفریبی و اظهار! تعلق خود به شعار عدالت اجتماعی و برابری طلبی نمیتواند در میان اکثریت محروم ساکن کشورمان مقبولیت یابد. هم از اینرو تلاش دارند با طرح مکرر این مفاهیم بخش های بزرگتری از مردم کشورمان را در صفوف آنان قرار دهند.
بی شک طعمه و قربانی اصلی جنگ ها همواره توده ها و پابرهنگان بوده اند و مردم محروم کشورمان در صف نخست خسارات جانی و مالی قرار خواهند گرفت. در این میان چپ سوسیالیست و سازمانها و ارگانهای مدافع نهادهای اجتماعی محروم و لگدمال شده مردم کشورمان میتوانستند با درک صحیح از شرایط مشخص کنونی و با ارزیابی روند سیاسی در اینده نزدیک, تدابیر مثبتی را مد نظر قرار دهند. متاسفانه بیماری دنباله روانه چپ که ریشه در تاریخ چند دهه اخیر دارد هنوز گریبان چپ را رها نکرده است.
چپ بطور کلی برای پرهیز از خطا و نابگرائی سازمانی از انتظار و مواجهه موخر با وقایع سیاسی دست نکشیده است. چپ مفهومی بنام کنش را در صحنه سیاست به ازمون نیاورده است. چپ سوسیالیست و حواشی آنها ( بخوانیم منفردین سوسیالیست ) غالبا با جاده رئالیسم بیگانه بوده است. هم اکنون مردم کشورمان در برابر مخاطرات جدی و سرنوشت سازی قرار گرفته اند. این وظیفه در برابر چپ سوسیالیست قرا گرفته است که بسهم خود و در صفوفی فشرده تر به تحلیل شرایط پرداخته, خود سازمانی کنند و سایه روشنهای آنرا شفافیت بخشند.
بسیاری بر این عقیده اند که با پیش فرض های سیاسی کنونی, بنیه چپ سزاوار تقویت شدن است. این در صورتی است که چپ بعنوان یک بلوک هماهنگ یافتنی باشد. متاسفانه نشانه هائی از این مهم در دست نیست و نمایانگر آنست که هنوز اندیشه تدارک مواجهه با شرایط نوین مزمزه هم نشده است.
تجربه 22 بهمن و وقایع سیاسی پس از آن در برابر همه ماست و بسهم خود به نقد آن نشسته ایم. صحنه سیاست را به معامله گران و اپورتونیسم سیاسی وا نگذاریم. این توقع که نهادهای سیاسی و با سابقه چپ همراه نخبگان مجرب سوسیالیست در این اوضاع پر تحول اندیشه ای کنند بی جا نیست. اینکه در شرایط سیاسی بغرنج و حادثه آفرین فعلی, چپ بی خانمان و غایب نباشد. اینکه جناح راست در نبود سوسیالیستهای معتقد, با جامه سبز و بی رنگ خود, خود را بنام چپ, عدالتجو و سوسیالیست واقعا موجود اما ناتوان, به افکار عمومی غالب نکند.
بهروز سورن
8.2.2012

تنۀ فربه بقایی در امانِ سعیدی سیرجانی

2012-02-09T06:45:00.000-08:00

تنۀ فربه بقایی

در امانِ سعیدی سیرجانی

به مصداقِ زلفعلي، عين‌علي، چماق‌علی و دیگر پس و پیشِ ‌علی، ‌اخلاق‌علی هم در دانشكدة ادبيات، در بخش فلسفه درس اخلاق مي‌داد. روزي كه پس از كودتاي فراهم آورده وارد دانشكده شد دانشجويان که در راهروی دانشکده صف بسته بودند تف به رویش انداختند. (حیف از تف) و این ملای ‌اخلاق و مولای فتنه و نفاق، که لقاي وطن فروشي را به بقاي قدم هايش بخشيده و در ماجراي كثيف و نفرت بارِ قتل افشار توس وکودتای 28 مرداد عامل و توطئه گردان بود، خاموش و سر درگریبان از میان صف دانشجویان با حقارت رد شد و رفت.

خائناني كه شور و شوق و احساس پاك مردم را به هيچ گرفتند و استقلال و آزادی مملکت را در کف بی‌کفایت خودکامگان نهادند و ادامۀ دراز دستی و تجاوز بیگانگان را فراهم ساختند. آنچُنان آلوده نام ماندند و اینچُنین آلوده نام رفتند.

تفو برآن جنايت، تفو براين خيانت.

برای تنظیم نوشته هایم و آنچه در ره‌آورد هم منتشر شده بود، در ویژه نامۀ ره‌آورد فهرست مندرجات فصلنامه را (از آغاز تا شمارۀ هفتاد)، بررسی می‌کردم. در این میان به مقاله‌ای برخوردم از سعیدی سیرجانی، با عنوانِ «یادی دیگر از دو بزرگ مرد ایران» با نگاهی گذرا در شمارۀ مربوط، از این همترازی نا بجا جا خوردم و چون بجا آمدم مقاله را دوباره خواندم.

در این مقاله سعیدی همچو آن استادی که لیاقت و کوشش شاگرد فرو دستش را ارزیابی کند، به پشتکار و همت سردبیر و جهش برق آسای شماره های اخیر فصلنامه، آفرین گفته و پس از این هندوانه تپانی، پای کجِ بقائی را در کفشِ کشیدۀ صدیقی می‌چپاند و تنۀ فربه و سنگین او را به اندام استخوانی و سبکبار دکتر صدیقی می‌کوبد و آنها را در ترازوی «عوضیِ» سنجش خود هم وزن و هم سنگ می‌بیند و ما حَصَل حرف هایش نردبان لقّی است برای صعود بقائی به آسمان (در: «سایت مرحوم علی‌اکبر سیرجانی»، عنوان مقاله «دو بزرگمرد» است).

«اما، انگیزۀ تصدیع: درشمارۀ اخیر بحث مجادله‌واری دیدم میان دو تن از خاطره

نویسان معاصر در بارۀ دو مرد آزاده‌ای که از «عوضی» های روزگار بودند و به پاداش همین خصوصیت ـ و به تعبیری خودمانی تر با همین نقصشان ـ هر دو در اوج تلخکامی به دیار باقی پر کشیدند و رفتند.» صدیقی با استغنای از جوانی تا پیری، بقایی در عطش و با استسقای نخست وزیری.

سپس به توضیح صفت «عوضی» می‌پردازد و اینچُنین از شخصیت دکتر صدیقی برای بقایی سرمایه‌گذاری وکسب اعتبار می‌کند: «ما در تاریخ پر فراز و نشیب مملکتمان از این عوضی ها کم نداشته‌ایم. از عین القضات و منصور حلاج بگیرید تا امیر کبیر و عباس میرزا و از تازه ترین هایشان همین دکتر بقائی و دکتر صدیقی خودمان.» همین خونه‌شاگردای خودمون.

اما تطهیر بقائی هنوز بسنده نیست که می‌نویسد: «تا آنجا که می‌توانم به تشخیص

خود اعتماد کنم هر دو مردانی شریف و اصولی بودند ... که اختلاف تأسف انگیز این دو مرد پاکیزه دامانِ وطن پرست هم زاییدۀ همین اعتقادشان به ضوابط اخلاقی بود و اصرارشان در حفظ اصول.» (پر رنگی نقل قول ها و تأکید از سوی ره آورد یا خود نویسنده است و نوشته های داخل پرانتز ها از من است).

«رنجش صدیقی از بقائی مولود بریدن بقائی بود از مرحوم مصدق، ... بقائی بدین تصور که مصدق می‌خواهد با تمدید اختیاراتش مجلس را به آلت معطّله‌ای تبدیل کند، ... شروع به مخالفت خوانی کرد، و سرانجام کار مبارزۀ این دو مرد سیاسی سرسخت به جایی رسید که سومی آمد و زر را زد و برد.»

چه کسی کودتای ننگین را به هوای جاه و مقام پی ریزی کرد؟ چه کسی در را به روی شکمبارۀ گرسنه گشود؟ شکمباره‌ای که ربع قرن دیگر هر آنچه بود خورد و هر آنچه ماند کند و برد. چه کسی بیست و پنج سال دیکتاتوری را به ملت ایران پیشکش داد؟ چه کسی دریچۀ تنفس آزاد را بست؟ چه کسی آنهمه آزادی و آبادی را برای ملت ایران لقمه گرفت؟! و باعث و بانی حادثۀ درد بار شانزده آذر شد؟ چه کسی جوانان را به زیر شکنجه کشید و نفسشان را برید؟ کسی نیست جز دست اندرکاران کودتا و مظفر بقایی که در این میان سرِ صف، میانِ صف و آخرش حضوری متلوّن دارد و از کارنامۀ شیطانی اوست: کودتای 28 مرداد، تیشه به ریشۀ نهضت ملی زدن، آشوب 9 اسفند، شوراندن مردم علیه مصدق، مخالفت با تصویب لوایح مورد نظر مصدق، کارگردانیِ ربودن و قتل افشار توس رئیس شهربانی مصدق در آستانۀ 28 مرداد و قتل فجیع سرگرد سخایی رئیس شهربانی‌کرمان و حملۀ اراذل و اوباش حزب زحمتکشان به خانۀ مصدق در بلای 28 مرداد و دیگر شلنگ اندازی ها.

در کودتای 28 مرداد شعبان بی مخ و دستۀ چاقوکشان بقائی به سرکردگی رئیسشان نقش اول را داشتند و روزنامه ها بقائی را یکی از رهبران‌کودتا علیه دکتر

مصدق اعلام کردند.

سعیدی در این مقاله دکتر صدیقی را که اصل تلگراف ها را در کف بی اعتماد و بی‌اعتبار بقایی نگذاشته به محکمه می‌برد: «...عرض کردم «شاید» و نه قطعاً اگر هم یقین می‌داشتم که او دانسته و عمداً چنین کاری کرده است، عملش را محکوم نمی‌کردم که مرد در این رهگذر محکوم شیوۀ تفکر خویش بوده است و ملزم به جوانب اخلاقی و اصولی قضیه.» حکم قاضی و معلق بازی.

درماجرای افشار توس، بقائی چیزی هم طلبکاراست و نویسنده به جای اینکه به اصل قضیه و چگونگی آن توجه کند داستانی می‌سازد که«شاید ـ رئیس آگاهی به حضور وزیر کشور رفته و گفته باشد کار، کار حضرات است، منتها بدین سادگی ها اعتراف نخواهند کرد ... اگر اجازه دهید وادار به اعترافشان کنیم. وزیر هم سکوتی کرده یا سری تکانده باشد ... شاید هم بدون مراجعه به وزیر به شیوۀ معمول خود عمل کرده باشند و بعداز علنی شدن قضیه، وزیر تحقیقکی کرده ... از دخالت صریح طفره‌ای رفته باشد. اما مدعیش بقائی است، مردی که با همۀ وجودش از شکنجه گران نفرت دارد و با شکنجۀ زندانی مخالف است، تا آنجا که موضوع درس اخلاقش را هم منحصر به تاریخچۀ شکنجه کرده است. مردی با آن زمینۀ ذهنی و آن نفرت جبلی‌اش از هر شکنجه و شکنجه‌گری، در برابر این واقعه محکوم به اعتراض ‌است و مخالفت و جار و جنجال. آخر او هم به همان شدت و حدّتی اخلاقی و اصولی است که وزیر سابقِ پست و تلگراف بود.»

سعیدی آنچنان گرفتار رُفت و روی اخلاق و شستشوی جسد آلودۀ بقائی در جوار چشمۀ خورشید صدیقی است که فراموش می‌کند زنگی به شستن نگردد سپید و به کوشش نروید گل از شاخ بید. هرچند خود مدرس شاهنامه‌ای است که جا به جا از راستی و ناراستی سخن می‌رود، ولی نمی‌شنود خروش کوه افکن و تندر آسای فردوسی را برای حفظ استقلال و آزادی ایران در مقابله با دشمنان و معارضه با متجاوزان و به جهت ‌همین سنگین گوشی و هوش داروی فراموشی از همان نوع که با تجویز بقائی به افشار توس دادند، سخنی از عامل قتل افشارتوس و بازیگری بقائی در کودتای 28 مرداد ندارد که چگونه دست در دست بیگانگان مملکت و ملتی را آنچنان به سیه روزگاری کشید تا اینچُنین بدین روزگار رسید. شتر دیدی ندیدی. اگر هم می‌داشت به شیوۀ همین مقاله بقائی بزرگ مرد میدان بود نه بزرگ نامرد ویرانی ایران.

سعیدی از همان الفتِ دوران دانشجویی، من در ادبیات فارسی او در رشتۀ فلسفه دل با بقائی باخته و سر در قدم هایش انداخته بود و این سر سپردگی آنچنان بود که بچّه های دانشکده این را به جای آن و آن را به جای این مصرف می‌کردند. در ماجرای افشارتوس، وقتی سر و کلۀ سعیدی در دانشکده پیدا می‌شد یکی از بچه ها از چند قدمی می‌گفت آقای افشارتوس بیا اینجا. افشارتوس کجا بودی؟ گردش بودی افشارتوس؟ و دیگران هم تکرار می‌کردند. (این را یکی از دانشجویان باب کرده بود). سعیدی همچنانکه در دوران نهضت ملی مُهر سکوت بر لب زده بود، انگار نه انگار که در این مملکت خبری هست، اینجا هم خاموش می‌ماند و نگاه غضب آلودِ چهرۀ تلخ خود را به سوی دانشجویان پرتاب می‌کرد.

در آن دوران دکتر صدیقی با آنهمه مسئولیت و گرفتاری یک بار هم از کلاسش و شاگردانش غافل نماند و غایب نشد. ولی کلاس درس بقائی غالبا معلق و بلاتکلیف بود. او یا سرگرم توطئه یا به دنبال زد و بندِ نخست وزیری و یا تعلیم فرومایگان برای آدم ربائی بود و در این سه‌راهِ رستگاری، برای ملت ایران بسیار زحمت می‌کشید.

سعیدی در این مقاله، سخنانی دارد از زبانِ دکتر صدیقی در منقبت محمد رضا شاه و منقصت دکتر مصدق به شهادت حضّار بی‌نام «حیّ حاضر»:

پانویس: «نوشتم«حیّ‌حاضر» تا اگر منکری پیدا شد این دو برادرِ دانشمند (پاسدار) با همه محافظه کاری ها به یاریم آیند و جزییات جلسه را بازگو کنند.»

گفتند شاهدت کیه گفت دُمم.

«بنده به شدت از نقل مکالمات دو نفره پرهیز دارم، و گر چه به قیمت جانی باشد و ضرورتی اقتضا کند، که آن را در حکم راز بین الا‌ثنین می‌دانم و افشایش را جز با اجازۀ صریح طرف خلاف اخلاق. آنچه در اینجا نقل کردم مربوط به جلسات عمومی سه نفره به بالا بوده‌است و جواز نقلش را هم قدیمی ها صادر کرده‌اند که: کلّ سرّ جاوز الا‌ثنین شاع.» قدیمی ها سپر بلا.

«... در مهر ماه 1357 و در جوش تحولات زمانه، روزی تلفن زد (بقائی)که امشب به خانۀ تو می‌آیم، به آقای «ص» هم بگو بیاید. آمدند. بعداز چیدن مقدمه‌ای که مملکت در خطر است و انقلاب در هر صورتش به زیان ایران تمام خواهد شد، رو به دو نفر از حاضران کرد که: اگر قرار شد وارد عمل شویم شما باید وزارت دارایی را بپذیرید و شما هم فرهنگ را. (کابینه معین شد). توی حرفش دویدم که: آقای دکتر خیلی دیر شده است (تو نقد بوالفضولی خرج کن زود) ... می‌دانم امکان موفقیت یک در صد است، اما اگر دعوتم‌کنند وارد عمل خواهم‌شد» چه عطش جگر سوزی برای نخست وزیری دارد و چه تشنۀ گاه و جاه است.

«من هیچ آشنایی و الفتی با حزب و تشکیلات سیاسی مرحوم بقائی نداشته‌ام، دوستی‌مان خارج از مسایل سیاسی بوده‌است که هرگز دلم نخواسته آلودۀ سیاست شوم.» به همین جهت محصولات دستباف میرزا مظفرکرمانی نه به گوشش خورده، نه واقعیت دارد.

ولی در مجلس دست اندرکارانِ سیاست، همچنانکه در این مقاله منعکس است، سخن از سیاست می‌رود نه قصۀ خاله سوسکه و نمکی و نخودی. حضور در مجالس سیاسی و تشکیل جلسات سیاسی در خانه تا حدّ کابینه‌سازی، دُم در خمرۀ سیاست فرو بردن است و دَم از توبرۀ سیاست برآوردن.

سعیدی در این مقاله آفرین نامه های دیگری برای بقایی دارد که باز آوردنش جز اتلاف وقت نیست که همین مشت نمونۀ آن خروار است. با این پا نویس و تأملی در صفات بقائی، مطلب را پایان می دهم: «با مرد جسور ثابت قدمی که در هفت آسمان یک ستاره ندارد و در سرتاسر زندگیش نقطۀ ضعفی به چشم نمی‌خورد، جنگیدن کار آسانی نیست. ...» زیرا که به سرنوشت افشارتوس دچار می‌شود.

صفاتی‌که سعیدی بقائی را بدان متصف می‌کند: «بزرگ مرد ایران ـ وطن پرست‌ـ

عوضی (با بارِ مثبت کلمه) ـ همپایه و هم ردیفِ عین القضات، منصور حلاج، امیر

کبیر، عباس میرزا و دکتر صدیقی ـ شریف و اصولی ـ معتقد به حدّ و مرز ها ـ پاکیزه دامان ـ آزاده ـ معتقد به ضوابط اخلاقی و اصرار به حفظ اصول ـ سیاسیِ سرسخت ـ مرد برجسته ـ مخالف با قدرت فردیِ استبدادی ... (مصدق) و حکومت مطلقه ... اعم از تاج شاهی یا عبای امامت ـ شجاعت و صراحت ـ تقاضای مشروع و معقول برای تسلیم اصل تلگراف ها ـ نفرت از شکنجه‌گران ـ مخالف با شکنجۀ زندانی ـ نفرت جبلی از هر شکنجه و شکنجه‌گری‌ ـ اخلاقی و اصولی ـ اندک نظیر ـ نازنین پرهیزکار ـ بزرگوار ـ واجب شمردنِ حرمت قانون ـ دفاع از حق بالاتر از منافع شخصی ـ فداکاری ـ وحشت از دروغ ـ رعایت مساوات و پرهیز از تبعیض ـ پاکباز عالم سیاست ـ احساس رسالت در عرصه و ورطۀ سیاست ـ شجاعتی که به جسارت می‌زد» و رجل نامدار از سوی سردبیر.

سعیدی در مقاله‌ای اینچُنین دوستمندانه و ره‌آورد پسندانه و بهره برداری از شخصیت و وجود بی‌همانندِ دکتر صدیقی، دوش به دوش نشاندن و پا به پا کشاندن بقائی و دکتر صدیقی، و گران خریدن بقائی با ارزان فروشی دکتر صدیقی در هر نفس و در هر قدم، نه تنها آفرینی برای بقائی نمی‌آفریند که بزرگترین جسارت و توهین را به دکتر صدیقی‌ روا می‌دارد. که عرصۀ سیمرغ جولانگه بقائی نیست.

شگفتا آنکه آنجا آنچنان دلیرانه و بی‌گناه به دادخواهی می‌رود و جان می‌بازد اینجا اینچنین حقیرانه به دادرسی می‌نشیند و گناهکار را می‌نوازد.

قلم پر مرارت سعیدی گردِ سرِ پر شرارت بقائی، و روشنگری حقیقت! بار اندوه را از دوش سردبیر بر می‌دارد: پانویس«سپاس سر دبیر به دوست فرزانه و استاد گرانمایه، سعیدی سیرجانی که بار اندوه را از دوش او برداشت و بحثی را که بین چند تن از یاران صدیقی ایجاد کدورت کرده بود، روشن ساخت. ... اینک استاد سعیدی سیرجانی، یک بخش پایانی نیز بر آن افزوده‌اند که روشنگر حقیقت است و می‌توان پنداشت که با این نوشتار، کتاب زندگانی این دو رجال نامدار ایران را به نیکو ترین وجه به پایان برده‌اند. خدای متعال تندرست و شادکامشان بدارد.» بیله دیگ، بیله چغندر.

منیر طه، ونکوور، بهمن 1390ـ فوریه 2012

ره آورد، شماره 31ـ ص 295 تا 300

گوگل: سایت مرحوم علی اکبر سیرجانی ـ در بخش آثار:

دو بزرگمرد

به مجله‌ی ره‌آورد، در بارۀ آقایان دکتر بقائی و دکتر صدیقی

با توجه به عنوان اصلی مقاله، و با توجه به واژگانِ «یادی دیگر» که نشان دهندۀ مطالبی دیگر است در همین زمینه و پیش از این مقاله، تغییرعنوان به صورت: «یادی دیگر از دو بزرگ مرد ایران» می‌تواند از سوی سردبیر باشد. منیر . طه

Iran 06.02.2012 A big banner with the Text: Death to Khamenei on highway...

2012-02-08T09:54:00.000-08:00

Democracy Now! National and Global News Headlines for Wednesday, February 8

2012-02-08T09:02:00.000-08:00

US presidential candidates owned by corporations?

2012-02-08T08:58:00.001-08:00

تضاهرات ۷ فوریۀ ۲۰۱۲در مقابل پارلمان آتن یونان و آتش زدن پرچم آلمان

2012-02-08T08:58:00.000-08:00

وضعیت نامساعد جسمی هانیه صانع فرشی، زندانی سیاسی

2012-02-08T08:48:00.000-08:00

وضعیت نامساعد جسمی هانیه صانع فرشی، زندانی سیاسی

فوریه 8, 2012 — سایت خبری جنبش خرداد

کمیته گزارشگران حقوق بشر :هانیه صانع فرشی، زندانی سیاسی که در بند نسوان زندان اوین در حال گذراندن دوران محکومیت خود است، در شرایط نامساعد جسمی به سر می برد.بر اساس این گزارش وی دچار مشکل کلیوی بوده و در ادرارش رگه های خون دیده می شود. هانیه صانع فرشی در تاریخ ٢٧ فروردین در شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی مقیسه به اتهام “توهین به مقدسات”، “تبلیغ علیه نظام”، “اقدام علیه امنیت” به 7 سال حبس تعزیری محکوم شده است.این زندانی سیاسی پیشتر به علت بیماری کلیوی برای درمان به بیمارستان منتقل شده بود اما پس از انتقال مجدد به زندان بهبودی حاصل نشده و وضعیت جسمانی وی همچنان نگران کننده می باشد.

در عین حال، با توجه به اینکه با درخواست مرخصی استعلاجی این زندانی سیاسی از سوی دادستانی موافقت شده، اما تا امروز مبلغ وثیقه برای مرخصی وی تعیین نشده است.
گفته می شود هانیه صانع فرشی در دوران بازداشت تحت فشارهای روحی و جسمی بسیار بوده و مدت طولانی در سلول های انفرادی نگهداری شده است.
این زندانی سیاسی یکی از هشت نفری است که در یک انجمن اینترنتی به بررسی و نقد حجت ها و استدلال های متعارف در اندیشه دینی می پرداختند و از تیرماه تا بهمن ماه 1389 بازداشت شده اند.

کوه‌های کشورم

2012-02-08T08:45:00.001-08:00

کوه‌های کشورم

تازه‌ترین سروده استاد ادیب برومند

همراه با عکسی بی نظیر از محمد سلطان الکتابی: دورنمای دماوند از فراز کوه کرکس در اصفهان*

از دل و جان دوستدار کشورم / دوستدار کشوری نام آورم

نام او از روزگار باستان / بوده بس فخرآفرین در دفترم

نام این بشکوه مرز جان فزای / بسترد گرد ملال از خاطرم

کوه‌های سربلندش آکنند / پهلوانی فر غروری در سرم

عاشقم بر کوهسارانش به جان / وآن غروب دلکش زرین فرم

آتش افشاند دماوندم به بر / گر نباشد مهر ایران همبرم**

سر نهم بر دامن البرز کوه / تا سراید قصه از زال زرم

بوسه بفرستم فراوان با درود / بر دنا، فرخنده بام کشورم

می ستایم کرکس و سیوند را / همچو بینالود زیبا منظرم

سر سپارم بر در الوند کوه / آن که یاد از مادها آرد برم

باد بر زنجیره‌ی زاگرس درود / آن حصار محکم بام و درم

با سمند آذری تازم به شوق / زی سهند آن کوه صولت پرورم

غافلم از قافلان‌کوهش مَدان / کو کند شاد از شکوهی دیگرم

کوه در کوه ِ تنیده با نهیب / می‌خروشد گوییا چون تندرم

می‌خروشد تا کند بیدار خیز / از بداندیشان این بوم و برم

کوه گردونسای مغرور از ثبات / سروری را شُد نمادین رهبرم

واله‌ام بر کوهساران شمال / قصه پردازان ِ توس و نوذرم

باشدش جغرافیایی پُرشکوه / سرزمین مهر و مهر خاورم

زنده باد ایران و کُهسارش «ادیب»

یاورش پروردگار داورم

Global anti-war rallies oppose sanctions and war on Iran

2012-02-08T06:24:00.000-08:00

«ایدئولوژی آلمانی» ، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۳)

2012-02-08T05:26:00.001-08:00

«ایدئولوژی آلمانی» ، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۳)

عباس منصوران

«از آنجا که بورژوازی نمی تواند از حکومت چشم بپوشد بلکه باید آن را در اختیار داشته باشد، تا پرولتاریا را که همان قدر چشم ناپوشیدنی است تحت کنترل قرار دهد، قدرت حکومت را علیه پرولتاریا به کار می‌برد.» 2
بخش های پیشین 3 این نوشتار با پیش درآمد زیر آغاز شده بود:

این نوشته بیش از همه گامی است، در بازنگری اندیشه‌های کمونیستی انگلس. به بیانی دیگر، در راستای فلسفه و در نقد ایدئولوژی. و نیز اشاره به اتهام‌های کینه توزانه ای 4 دارد علیه یکی از نظریه پردازان دانش مبارزه طبقاتی،‌ یعنی فردریک انگلس. بخش سوم را در پیوستار همین هدف، رویکرد دارد.
مارکس با گذار از دولت و شکستن پوسته هگلی، هنوز در این برهه به چنین مفهوم‌هایی دست نیافته است. زورق دریافت انگلس، پیام‌رسان ذهنی مارکس می‌شود.
نقطه چرخش بروکسل 1845، نگارش ایدئولوژی آلمانی و تسویه حساب با ایدئولوژی به هر خوانش آن است. همانگونه که آن «قمرشناس» پیشین،‌ ازکوکب شناسی، چون قمر از قمر در سپهر آسمانی دور شد و بر پایانه‌ی فلسفه فرود آمد و بر زمین دیالکتیک نشست، مارکس با شکستن پوسته هگلیستی دولت، حق، فلسفه، مالکیت، دیالکتیک تا کمونیسم پرولتری را در می‌نوردید، در گذار فرارویی دیالکتیکی، از «موسس هس» و چارتیسم، اوئنیسم، گذر از دمکراتیسم خرده بورژوایی به بینش فلسفی پرولتاریا - به کمونیسم انقلابی کرانه می‌گرفت.
مارکس،‌ رفیق و همراه دیرینه، کارگر انقلابی، «ویلیام وایتلینگ» 5 را در همین فراز به نقد می گیرد. ویلیام کارگر پرشور و آگاه، که به‌سان رهبر و همراستای «موسس هس»، و سوسیالیسم حقیقی اشان، خواهان دولت نخبه گان فیلسوف به جای طبقه بود و او که الغای هرنوع حکومت با اعمال قهر، استقرار اداره راهبری اداری محض به جای آن کارشناسان و خردمندان، اتوپیایی مانند آنچه افلاتون در دید داشت. مارکس به نقد این «سوسیالیسم» دست می زند و آن را «آیین پرستش بورکراسی» می نامد.
انگلس به هگلیان چپ پیوسته، فلسفه را در درس های آزاد فیلسوفان بیرون از چارچوب دانشگاه آموخته، در سن ۲۲ سالگی، سال 1842 نخستین اثر انتقادی خویش «شلینگ و اشراق» را می نویسد و دیدگاهای غیردیالکتیکی و ایدآلیستی فردریک شلینگ را نقد کرد.
در خیزش توفانی طبقه کارگر در اروپا در برهه ی انقلابی ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ در سنگر کارگران و نیروهای انقلابی و زیر فرماندهی آگوست ویلیچ (August Willich) که در آن زمان از ارتش پروس جدا شده و به اتحادیه کمونیستها پیوسته بود، در باریگاد توپخانه به نبرد طبقاتی مسلحانه پرولتاریا می پیوندد. در پی شکست خیزش کارگران و جان‌باختن رزمندگانی از ارتش سرخ کارگران، انگلس، مخفیانه از آلمان خارج می شود و زیر پی گرد دولت پروس، از راه سوئیس و ایتالیا، از دریا به لندن می‌رسد. در این برهه، باردیگر برای روزنامه «راین نو» به همراه مارکس به نوشتن می پردازد. برای گذران و ادامه زیست و مبارزه مارکس به کارخانه خانوادگی در منچستر بازمی‌گردد. همزمان به نوشتن کتاب «جنگ دهقانی در آلمان» که تحلیلی است از مبارزات ضد فئودالی دهقانان در آلمان سال های ۱۵۲۵ زیر تاثیر جنبش رفرمیستی لوتریسم می پردازد.
در سال 5- 1844 و «وضعیت طبقه کارگر در انگلستان» را به یاری «مری»، کارگر کمونیست و همسرش، گنجینه‌ی سرشاری از مفاهیم طبقاتی و انقلابی به سان اندیشه‌های طبقه کارگر ارائه می‌دهند.
پیش از ایدئولوژی آلمانی است که تئوری کمونیستی و مفهوم «حکومت» این گونه به بیان می آید. با توجه به دریافت پیشین انگلس در اثر درخشان وضیعت طبقه کارگر در انگلستان، است که در کار مشترک ایدئولوژی آلمانی نمایان می شود.
موازی با این دست یافت است که انگلس در سخنرانی‌های خود از جمله در البرفِلد، نظریه‌ی کمونیستی و طبقاتی طبقه و حکومت را اینگونه بیان می کند:

«هراس از انقلاب، به راستی صرفاَ پی آمد ستیز منافع است؛ اگر همه ی منافع با هم همخوانی داشتند دیگر چه اندیشه‌ای در باره‌ی این هراس برجای می‌ماند!» 6
در این‌ سخنرانی هاست که انگلس از ضرورت انقلاب اجتماعی و نه صرفاَ سیاسی سخن می گوید و آن را پی آمد دیالکتیکی و ضرورت شرایط موجود می‌شمارد. در این برهه، برای جلوگیری از خونریزی، به هرچه صلح آمیزبودن این انقلاب پافشاری دارد. این نگاه، هنوز رنگی از موسس هس با خود دارد، اما به زودی، بی رنگ و بی رنگ تر می‌شود. با ورود انگلس به بروکسل و آغاز همکاری در نگارش ایدئولوژی آلمانی، انگلس از همکار‌ی با اوئنیست ها و نیز موسس هس که سرانجام کمونیسم مسیحایی را چاوشگر می‌شود، می گسلد.
نوامبر سال ۱۸۴۲ سفر نخست انگلس به انگلستان با گرایش موسس هس، با کمونیسم غیر طبقاتی، رادیکالیسم خرده بورژایی و سوسیالیسم غیرکارگری زیر تاثیر پرودن آشنا می شود که «فلسفه فقر» را نیز نوشته است و مارکس به ضرورت، با انگلس همراه، «فقر فلسفه» را می‌نویسد و نیز به نگارش «مبانی نقد اقتصاد سیاسی» (گروند ریسه-۱۸۵۶) می‌‌پردازد. پرودن،‌ پیش از آ|ن (۱۸۴۳) «مالکیت چیست؟» را نوشته است، و انگلس این اثر را کمونیستی یافته بود. بروکسل ۱۸۴۵، با نگارش ایدئولوژی آلمانی گرانیگاه فلسفه پرولتاریای انقلابی است. مارکس هگلیست چپ، با شکستن پوسته هگلیستی دولت، حق، فلسفه، مالکیت، دیالکتیک تا کمونیسم پرولتری را در می‌نوردد، انگلس نیز، با فرارویی دیالکتیکی، از موسس هس، چارتیسم، اوئنیسم، گذر از خرده بورژوازی دمکرات به بینش فلسفی پرولتاریا رهنورد است. وایتلینگ،‌ کارگر انقلابی، به‌سان رهبر برجسته و یگانه در آلمان، ایدئولوگ و در آرمان «سوسیالیسم حقیقی»، خواهان دولت نخبه گان فیلسوف به جای طبقه، «الغای هرنوع حکومت با اعمال قهر» و «توسط اکثریت»، «استقرار اداره راهبری اداری محض» به جای آن، توسط کارشناسان و شناختمندان یا خردمندان پیشتاز است؛ آرمانی مانند آنچه افلاتون در دید دارد. مارکس و انگلس به نقد «سوسیالیسم حقیقی» آلمانی و ایدئولوژی حاکم دست می‌زنند، مانیفست کمونیسم‌، فرازی شگفت را به این نگرش ویژگی می دهد. مارکس، این سوسیالیسم فیلسوف و کارگر شوریده آلمان را « آیین پرستش بورکراسی» می‌نامد.
انگلس، نخستین سند کمونیسم کارگری (راستین)، برای اتحادیه کمونیست‌ها، زیر نام «اصول کمونیسم» را در سال‌۱۸۴۷ می‌نویسد و در شورای اتحادیه کمونیست‌ها به‌سان اصول کمونیستها پیشنهاد می‌شود. به پیشنهاد انگلس، آفرینش مانیفست کمونیست،‌ به جای اصول کمونیسم را به مارکس وامی‌سپارد. با منش و شناخت انسان کمونیست، مانیفست را علیرغم آنکه ارائه‌ی آن در زمان پیش بینی شده ممکن نیست، در سامان‌دهی و ارائه ی آن در کنار مارکس می‌ماند. در سال ۱۸۴۸، مانیفست به جای اصول کمونیسم ارائه می شود و اصول کمونیسم نیز به ‌سان منشوری برای انسان و کمونیسم در شورای اتحادیه کمونیستها پذیرفته می‌شود.
مبارزات بافندگان سیلزی در حوزه پروس آن زمان و لهستان امروز الهام بخش شاعر انقلابی، هاینریش هاینه دوست مارکس و انگلس می شود و مفهوم و جایگاه نیروی سرکوب بورژوازی حاکم، از آزمون این مبارزه طبقاتی آفریده می شود. چکامه‌ی بافندگان با سه لعنت بر خدا،‌ شاه، میهن ساختار می‌یابد.

حتی سرشکی در چشمان بی نور نیست ،
در پس دستگاه بافندگی ، با دندان فشرده نشسته اند:
آلمان ، ما کفن ترا می بافیم ،
و همراه آن نیز سه بار لعنت -
                                              می بافیم ، می بافیم!
یک لعنت به خداوند ، که به درگاهش نماز بردیم
در سرمای زمستان و در نیاز گرسنگی ،
بیهوده امید ورزیدیم ، بیهُده پا فشردیم ،
او ما را به سخره گفت ، خوار داشت و زبون ساخت -
                                              می بافیم ، می بافیم !
یک لعنت به شاه ، شاه ثروتمندان ،
که نتوانست مصیبت ما را درمان بخشد ، بلکه واپسین پشیز را نیز از ما ستاند ،
و فرمان داد چون سگان به سوی ما شلیک کنند -
                                              می بافیم ، می بافیم !
یک لعنت به میهن دروغین
آنجا که تنها ننگ و عار شکفته می شود ،
آنجا که هر گلی در بهاران می پژمرد،
آنجا که فساد و تباهی پرورشگاه کرمهاست
                                              می بافیم ، می بافیم !
ماکو در جنبش ، دستگاه در ولوله ،
پرکار ، شب و روز گرمِ بافتنیم .
آلمان پیر !
این کفن توست که می بافیمش
و به همراه آن نیز سه بار لعنت:
                                              می بافیم ، می بافیم 7

«انقلاب و ضدانقلاب در آلمان»
در پاسخ به شناخت و ضرورت مبارزاتی، فردریک انگلس، از ۲۵ اکتبر ۱۸۵۱ بررسی «انقلاب و ضدانقلاب در آلمان» را به پیشنهاد مارکس، آغاز می کند که با امضا مارکس در روزنامه آمریکایی «نیویورک دیلی تریبون» تا سال ۱۸۵۳ به چاپ می رسید. این نوشتارها، سپس به دست «النور مارکس»، دختر مارکس، به انگلیسی و زیر همان نام و به صورت کتاب منتشر می‌شود و دختر دیگر مارکس، «لورا لافارگ»، به زبان فرانسوی‌اش ترجمه‌می‌کند و به چاپش می‌رساند.
همراه با انگلس، خود‌بزرگ‌بینی و کوته نگری فلسفی هگلیست‌های جوان را مردود شمرده و با نقد «روگه» از سردبیران سالنامه، حتا از همکاری با سالنامه آلمانی / فرانسوی خودداری می‌کنند و نقد نخبه گرایی و دولت فیلسوفان را با هم می‌آغازند. به همراه انگلس، این دریافت، با نقد «خانواده مقدس» برادران باوئر، آغازگاهی ‌است تا ایدئولوژی آلمانی آفریده شود و آن دو،‌ با تقسیم کار آگاهانه و دوش به دوش تا پایان عمر پیمان می بندند و به آفرینش می نشینند تا فلسفه را از چرخه ی تفسیر هستی به دگرگون سازی جهان، بشناسانند.
تز سوم درباره فوئرباخ، «چه کسی آموزش گران را آموزش خواهد داد؟»، پاسخی تاریخی و طبقاتی است که «آموزش‌گران، باید آموزش بینند». انگلس در ویرایش تزهایی در باره فوئرباخ، هسته اصلی اوئنیستی «چه کسی آموزش گران را آموزش خواهد داد؟» را نمایان‌تر می‌سازد. مارکس پراتیک یا عمل انقلابی انسان انقلابی، و انگلس، مبارزه و انقلاب که آدمی و اندیشه سیاسی فرد را دگرگون می‌سازد را به سان بیان دیالکتیکی شناخت و دیالکتیک نظر و عمل را می آفرینند. خود این دیالکتیسین‌ها، با تئوری و پراتیک خویش، آموزش‌گران این فرایند می‌شوند. به بیان انگلس، کاستی دیدگاه اوئن را این گونه در ویرایش 11 تز در باره فوئرباخ ویرایش نمایان می سازد. در این تز است که خود- رهایی طبقه کارگر، به سان مفهومی نوین برای نخستین بار، آفریده می شود. پراتیک، و خود پویی خودِ طبقه کارگر، آموزگار این فرایند است. در روندِ کنش و پراتیک، آموزگاران، خود آموز می بینند. تبیین دیالکتیکی این دریافت، راه را بر هرنوع برچسپ پوزیتویستی و امپریستی (Empirism) می‌بندد. اعتصاب،‌ خیزش،‌ قیام و انقلاب کارگری بستر و پرورشگاه این سنتز و فرنهاد است.
انگلس برمبنای فرایافت ماتریالیستی، «عامل تعیین کننده تاریخ را در تحلیل نهایی، تولید و بازتولید زندگی بلافصل» می شناسد. در کتابِ «خاستگاه خانواده، مالکیت خصوصی و حکومت»، وجود و ضرورت حکومت طبقاتی (به معنای آنتاگونیستی طبقات)، نظریه حکومت، به مفهوم تاریخی و ماتریالیستی، از انگلس با روش شناسی دیالکتیکی پرتو افکن می‌‌گردد و شکل گیری طبقات و ماتریالیسم تاریخی نیز. و «آنتی دورینگ»، پژوهش و کنکاش درخشانی در باره تقسیم طبقاتی جامعه، حکومت و دولت، به منزله «روبنا»، تفکیک جامعه به استثمارگران و استثمارشوندگان، استدلال می شود.
انگلس در تزهایی در باره فوُئرباخ، جایگاه و وظیفه‌ی حکومت را کشف می‌کند که: در تاریخ مدرن «حکومت- نظم سیاسی- عنصر تابع و جامعه ی مدنی- قلمرو و مناسبات اقتصادی- عنصر تعیین کننده اوست.»
انگلس همراستای مارکس، اما در انگلستان، دریافت که «قداست قانون» برای بورژوازی معنا می دهد و بس:

«به طور قطع قانون برای بورژوا مقدس است، چون ساخته‌ی دست خود اوست و با تأیید او و برای حمایت از او و منافعش به اجرا در می‌آید. او می‌داند که حتی اگر قانون خاصی به ضرر او به عنوان یک فرد باشد، مجموعه قوانین به طور کلی، حافظ منافع اوست. مهمتر اینکه قوی‌ترین حامی موضع وی، قداست قانون و تخطی ناپذیر بودن نظم موجود بر اساس اعمال اراده از سوی بخشی از جامعه و و پذیرش انفعالی از سوی بخش دیگر است... کارگر بر اساس تجربه طولانی به خوبی می‌داند که قانون طوقی است که بورژوا به گردن وی انداخته است و او اصلاً به فکر قانون نیست، مگر مجبور شود.» 8
هم‌زمان مارکس، حق مالکیت خصوصی را و «فلسفه‌ی حق هگل» را نقد می کند و از جریمه هیزم کشان جنگل، با آغازگاهی فلسفی به نقدی حقوقی «فلسفه‌ی حق» هگل و «بیانیه فلسفه تاریخی حقوق» 9 رسیده است. در این زمان است که با دریافت نوشته ای اقتصادی انگلس، به ضرورت آموزش اقتصاد می رسد. انگلس به این تحلیل می رسد که:

«حکومت به هيچ وجه نه قدرتی است که از خارج به جامعه تحميل شده باشد؛ و نه "واقعيت ايده معنوی"، "تصوير و واقعيت عقل" آنچنان که هگل ميگويد. برعکس، حکومت يک محصول جامعه در مرحله معيّنی از تکامل است؛ حکومت، پذيرش اين امر است که اين جامعه در يک تضاد حل ناشدنی با خود درگير شده است، که به تناقضهای آشتی ناپذيری که خود قادر به رفع آنها نيست، تقسيم گشته است. ولی برای اينکه اين تناقضات، طبقات با منافع اقتصادی متضاد، خود و جامعه را در يک مبارزه بی ثمر به تحليل نبرند، لازم شد که قدرتی بوجود آيد که در ظاهر بر سر جامعه بايستد، تا برخوردها را تخفيف دهد و آن را در محدوده "نظم" نگاه دارد؛ و اين قدرت که از جامعه بر ميخيزد، ولی خود را بر سر آن قرار ميدهد، و خود را بيش از پيش از آن بيگانه ميکند، حکومت است.» 10
به پژوهش انگلس،

«از آنجا که حکومت برخاسته از نیاز به مهار آوردن آنتاگونیسم طبقاتی است، اما در همین جا نیز چون در گرماگرم ستیز همین طبقات پدید می آید، بر این مبنا، حکومت قدرت مندترین طبقه اقتصادی مسلط است که از طریق میانجی حکومت، به طبقه سیاسی مسلط نیز تبدیل می شود و بدینسان وسایل جدیدی برای تسلط بر طبقات زیر ستم و استثمار آنان به چنگ می‌آورد. بدینسان حکومت باستان قبل از هر چیز حکومت صاحبان برده برای تسلط بردگان بود، همانگونه که حکومت فئودالی، ارگان نجبا برای مطيع نگهداشتن دهقانان سرف و ستمبران بود، حکومت نمایندگی مدرن ابزار استثمار کار مزدوری توسط سرمایه است». 11
این دریافت در «مانیفست کمونیست» بازتابی جاودانه می یابد:

«بورژوازی از طریق بهره کشی از بازار جهانی به تولید و مصرف همه‌ی کشورها، جنبه‌ی جهان وطنی داد و علی‌رغم آه اسف فراوان مرتجعین، صنایع را از قالب ملی بیرون کشید.» 12
و «بورژوازی سرانجام، از زمان استقرار صنعت مدرن بازار جهانی، در وجود دولت نمایندگی مدرن سلطه ی انحصاری سیاسی را برای خود تصرف می کند. قوه ی مجریه ی دولت مدرن چیزی جز کمیته اداره امور مشترک کل بورژوازی نیست» و «قدرت سیاسی، که به معنی دقیق کلمه چنین خوانده می شود، قدرت سازمان یافته ی یک طبقه برای سرکوب طبقه دیگر است.» 13
معنای پرولتاریا نزد مارکس به مفهوم کمونیستی آن پس از بهار ۱۸۴۵ با انشتار کتاب وضعیت طبقه کارگر در انگلستان، شناسه‌ای دیگر می یابد. رابطه سه گانه‌ی مارکس و موسس هس و انگلس در سالنامه آلمانی- فرانسوی، پیرامون سوسیالیسم به پایان خود می‌رسد. در سال ۱۸۴۴ است که مارکس در پاریس با پرولتاریای سازمان یافته‌ی اروپا، انجمن‌های کارگران و رهبران آن، و دوباره با انگلس و دیگر رهبران انقلابی جنبش کارگری تماس می گیرد. دست نوشته های اقتصادی و فلسفی مارکس آفریده می‌شود. ادامه دارد...

عباس منصوران

a.mansouran@gmail.com

این نوشتار،‌ از برنامه‌های هفتگی «جهان کتاب» در تلویزیون کومله، حزب کمونیست ایران، پیرامون، حکومت، ایدئولوژی آلمان و درباره تزهای باخ،‌ زمینه گرفته است.1
http://www.tvkomala.com/farsi/index_farsi.htm
2. فردریک انگلس، وضعیت طبقه کارگر در انگلیس، به نقل از هال دریپر، نظریه انقلاب مارکس، ص 198، جلد نخست، ترجمه حسن شمس آوری، چاپ مرکز، تهران 1381.
3. بازتاب یافته در شبکه های اینترنتی از جمله http://www.payam.se/index.php?option=com_content&view=article&id=8378:l-r-&catid=21:1389-12-27-00-15-59&Itemid=44
www.communshours.com, http://www.azadi-b.com/M/2012/01/post_364.html, http://payam.se/index.php?
option=com_content&view=article&id=8088:l-r-&catid=21:1389-12-27-00-15-59&Itemid=44,
http://www.ofros.com/maghale/mansoran_idologi.htm
http://pezhvakeiran.com/page1.php?id=38997
4. در بخش یکم این نوشتار، از آن‌جا که آقای حکیمی نوشته خود را با امضاء «کمیته آهنگی» به پایان برده بود،ایشان را فعال «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری»، معرفی کرده بودم، با پوزش از این اشتباه و با سپاسگزاری از دوستان عزیزی که یادآور شدند. گویا این توضیح برای برخی از دوستان بسنده نبوده است. پیام‌ دیگری دریافت کردم که بازتاب آن را اجازه یافته‌ام:
آقای عباس منصوران با درود فراوان. اخیرا" شما مطلبی تحت عنوان پاسخ به اتهام های محسن حکیمی – بابک احمدی انتشار داده‌اید که به نظر می رسد سهوا" اشتباهی مرتکب شده اید. شما نوشته اید که محسن حکیمی در " کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری" فعالیت دارد و بار دیگر در زیرنویس نوشته‌اید که " این نوشته در پایان، نام «کمیته هماهنگی» را با خود دارد! آشکار نیست که کمیته هماهنگی این نوشته را پشتیبانی می کند یا محسن حکیمی به نمایندگی از سوی کمیته هماهنگی نوشته را تنظیم کرده است؟ " جهت یادآوری شما باید به اطلاع برسانم که " کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری " تشکلی متفاوت و متمایز با " کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری " می باشد. آقای محسن حکیمی از اعضا و فعالین این دومی، یعنی " کمیته هماهنگی..." می باشد که در پایان نوشته ایشان، نام این تشکل را به خود دارد، نه " کمیته هماهنگی برای کمک...."! فعالین کارگری عضو این دو تشکل، اگر چه در دوره ای در کنار هم تحت عنوان " کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری " فعالیت داشتند؛ اما بیش از سه سال است دو تشکل نامبرده، دو رویکرد، دو کارکرد متفاوت و دو تشکل مجزا هستند و هیچ ربطی به یکدیگر ندارند. برای آشنایی بیشتر با پروسه جدایی این دو رویکرد، به راحتی می شود به آرشیو تاریخ جنبش کارگری در دهه اخیر مراجعه کرد و جزئیات آن را مطالعه کرد.
بنابراین به عنوان یکی از علاقه مندان به مسائل کارگری از شما تقاضا دارم که با توضیحی در متن های بعدی خود و یا از هز طریق دیگر، این اشتباه، یعنی عضویت آقای محسن حکیمی در " کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری " را اصلاح کنید. با سپاس/ ج- کارگر 6/11/90
5. وایتلینگ ، کارگر خیاطی بود که به بزرگترین موقعیت در رهبری سیاسی و فلسفی در آلمان رسیده بود، نویسنده‌ای که مارکس در تبعید با اوست و او را می‌ستاید، اما، با آگاهمندی نوین، در مانیفست کمونیست، سوسیالیسم حقیقی وی را نقد می کند.
6. انگلس، دو سخنرانی در البرفلد، به نقل از هال دریپر، نظریه انقلاب مارکس، جلد نخست، س ص 201، ترجمه حسن شمس آوری، چاپ مرکز، تهران 1381.
7 - ترجمه از احسان طبریِ از رهبران «حزب توده ایران»،‌ پیش از آنکه به اسلام و حکومت اسلامی تسلیم شود و در خانه‌ی امن اطلاعات، زیر پاس‌بخشی «استاد»عبدالله خان شهبازی، از مسئولین سازمان جوانان حزب توده، و ناظر بر بازجوی از تیمسار فردوست، نورالدین کیانوری، ووو مدرس وزارت اطلاعت حکومت اسلامی، جان بسپارد.
http://irajmesdaghi.com/page1.php?id=109
8. انگلس، وضعیت طبقه کارگر در انگلستان.
9. ک. مارکس،‌ مجله راین، ۹ اوت ۱۸۴۲. برگردانده شد در کتاب کارل مارکس، مقدمه‌‌ی سهمی در نقد فلسفه‌ی ‌حقوق هگل، بیانیه فلسفی مکتب تاریخی حقوق، تزهایی در باره فوئرباخ. مترجمان سهراب شباهنگ، و بهروز فرهیخته، نشر آلفابت ماکزیما، سوید، ۲۰۰۳. (گزینش واژه حکومت به جای دولت از ع منصوران).
10. انگلس، خاستگاه خانواده، مالکیت خصوصی و حکومت،‌ ترجمه مسعود احمد زاده، نشر سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، سال ۱۳۵۴. این نقل قول با ویرایش و گزینش واژه حکومت به جای دولت آورده شده است.
11. همان منبع بالا انگلس.
12. مارکس، انگلس، ‌مانیفست حزب کمونیست، ص ۳۶، اداره نشریات به زبان‌های خارجی،‌ مسکو، سال ۱۹۵۱، ویراستاری و بازچاپ و نشر انتشارات آلفابت ماکزیما، سوید، بهمن ماه ۱۳۷۹.
13. همان منبع بالا

حزب توده ایران هنوز منتقدان را عامل"امپریالیسم وارتجاع" می داند !

2012-02-08T03:22:00.001-08:00

سه شنبه ۱۸ بهمن ۱۳۹۰ - ۰۷ فوريه ۲۰۱۲

بهروز ستوده

رهبران بازمانده حزب ، بجای آنکه به گفته ها و نوشته های منتقدان ، صاحبنظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ و پرسش های فراوانی که در مورد سیاست ها و ارتباط دیرینه و دنباله روی بی چون وچرای حزب توده ایران از سیاست های حزب کونیست شوروی وجود داشته است پاسخ دهند ، از همان شیوه شناخته شده ای که سران جمهوری اسلامی در برخورد با مخالفان خود استفاده می کنند بهره جسته و منتقدان و مخالفان خود را بباد افترا می گیرند و هرکس که کوچکترین انتقادی را به حزب توده وارد نماید او را "عامل ارتجاع و امپریالیسم" معرفی می کنند

بمناسبت هفتادمین سالگرد تأسیس حزب توده ایران ، برخی از رسانه های خبری و پایگاههای اطلاع رسانی از جمله بنگاه خبری بی – بی – سی و پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی "گویا" مقالات و مصاحبه های مستندی را به نقل از برخی ای از پژوهشگران و دگراندیشان ایرانی ، در خصوص تاریخچه این حزب و نقش تاریخی آن در صحنه سیاسی و اجتماعی هفتاد ساله گذشته ایران درج نموده اند . درج پاره ای از واقعیت تاریخی در مورد چگونگی پیدایش حزب توده ایران و سیاست ها و عملکردهای این حزب در ادوار مختلف تاریخ هفتاد ساله ایران و نیز ارائه اسناد و مدارکی که بعضاً وابستگی این حزب را به روسیه (شوروی سابق) به اثبات می رسانند ، از قرار معلوم به مذاق رهبران بازمانده ی حزب توده ایران ناگوار آمده و آنان را بر آن داشته است که یکبار دیگردر مقابل دگراندیشان منتقد به حزب توده ، عکس العملی بغایت زشت و نابخردانه از خود نشان دهند .

رهبران بازمانده حزب ، بجای آنکه به گفته ها و نوشته های منتقدان ، صاحبنظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ و پرسش های فراوانی که در مورد سیاست ها و ارتباط دیرینه و دنباله روی بی چون وچرای حزب توده ایران از سیاست های حزب کونیست شوروی وجود داشته است پاسخ دهند ، از همان شیوه شناخته شده ای که سران جمهوری اسلامی در برخورد با مخالفان خود استفاده می کنند بهره جسته و منتقدان و مخالفان خود را بباد افترا می گیرند و هرکس که کوچکترین انتقادی را به حزب توده وارد نماید او را "عامل ارتجاع و امپریالیسم" معرفی می کنند و به همین سان نیز ، رسانه های خبری و یا نشریاتی هم که مطالبی در نقد و یا مخالفت با سیاست ها و عملکردهای سابق حزب توده انشار دهند ، از طرف این حزب در خط "امپریالیسم و ارتجاع" ارزیابی می شوند . ناگفته نماند که چنین تهمت ناروائی به منتقدان و دگراندیشان ایران ، آنهم از جانب بازماندگان حزبی که به اعتراف بسیاری از رهبران و اعضای سابق آن و به شهادت انبوهی از اسناد و مدارک موجود ، از بدو پیدایش مجری سیاست های حزب کمونیست شوروی و سازمان جاسوسی آن در ایران بوده است ، البته جای هیچ شک و شبهه ای را برای نگارنده این سطور باقی نمی گذارد که جانشینان کیانوری نه تنها از گذشته خویش و سیاست های مخرب حزب خود در گذشته ، درس عبرتی نگرفته اند و درصدد پوزش خواهی از مردم شریف و مصیبت دیده ایران نیستند بلکه همچنان و به روال سابق ، ضمن توجیه سیاست ها و عملکردهای حزب توده ، می خواهند هر منتقدی ومخالفی را با حربه کهنه و زنگ زده ی"عامل امپریالیسم و ارتجاع" از میدان بدر ببرند و راه را بر آگاه شدن نسل جوان ایران برای اطلاع از تاریخ گذشته ی احزاب و گروههای سیاسی ایران و بررسی خطاهای آنان ببندند ، غافل از اینکه دیر زمانی است که از فروپاشی کعبه آمال و اردوگاه محبوب حزب توده ایران می گذرد و در عصر انقلاب ارتباطات ، واقعیت های تاریخی را دیگر نمی توان در پست دیوارهای آهنین پنهان کرد .

فرار از پذیرش مسئولیت و پرسش را بی پاسخ گذاشتن وسئوال را با سئوال جواب دادن ، شیوه شناخته شده ای است که رهبران ریاکار جمهوری اسلامی در مقابل خبرنگاران بکار می برند . برای مثال احمدی نژاد در سفرهای خارجی خود ، وقتی که در مقابل سئوال خبرنگاران در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران و رفتار با زندانیان سیاسی درایران قرار می گیرد ، ایشان بجای اینکه به این سئوال مشخص پاسخ مشخص بدهد ، فوراً چندین سئوال که هیچ ربطی به سئوالی که ازاو شده است ندارد مطرح می کند و پس از سر دادن یک مشت شعار علیه استکبار و امپریالیسم و صهیونیسم ، خبرنگار بیچاره را به دفاع از منافع امپریالیسم و سرمایه داری جهانی متهم می سازد ! و دست آخر چیزی هم از آن خبرنگار طلبکار می شود . اینک حکایت حزب توده است که هرکس انتقادی براین حزب وارد سازد فوراً از جانب رهبران این حزب برچسب "عامل ارتجاع و امپریالیسم" برپیشانی اش نصب خواهد شد و این شیوه ای است که حزب مزبور هفتاد سال است آنرا دنبال می کند و مخالفان و منتقدان حزب را با چماق عامل"امپریالیسم و ارتجاع" می کوبد ، پس اگر حزب توده ایران بتواند بر پیشانی شخصیت های برجسته ای چون دکتر محمد مصدق و خلیل ملکی ، برچسب "عامل دربار پهلوی و امپریالیسم امریکا در ایران " بزند ، اتهام زنی به دگراندیشان و منتقدان حزب توده ، بنظر نمی رسد که برای رهبری این حزب کار چندان دشواری باشد.

طی 70 سال گذشته ، صدها جلد کتاب و هزاران مقاله و نوشته ، در قالب پژوهش های تاریخی ، نقد های سیاسی و اجتماعی و خاطره نویسی ها در انتقاد از حزب توده ایران و سیاست ها و عملکردهایش توسط دگراندیشان ، روشنفکران و پژوهشگران مستقل ایرانی و خارجی برشته تحریر آمده است . پاسخ رهبران حزب توده ، حزبی که اقدامات و فعالیت هایش تأثیری مسقیم بر زندگی سیاسی و مبارزه ی اجتماعی چهار نسل از کوشندگان راه آزادی و عدالت اجتماعی در این سرزمین داشته است و حزبی که با خطاهای فاحش رهبری آن ، جان و جوانی هزاران ایرانی آزادیخواه را بباد داده است ، همیشه این بوده است که : سر نخ "کارزار وسیع ضد توده ای" در دست امپریالیسم و سرمایه داری داری جهانی و ارتجاع داخلی ، با هدف بد نام و بی اعتبار کردن حزب توده می باشد ، کسی نیست که از رهبران حزب توده ایران سئوال کند که : چرا بازماندگان رهبری حزب توده ایران خود راساً به شفاف نمودن تاریخچه هفتادساله این حزب نمی پردازند تا امپریالیسم و ارتجاع نتوانند کار زار ضد توده ای راه بیندازند و این حزب را بدنام و بی اعتبار سازند ! و کسی نیست که از جانشینان کیانوری سئوال کند که : وقتی یک دگراندیش ایرانی و آسیب دیده از سیاست ها و عملکردها ی حزب توده ، خاطره ای و یا مقاله ای می نویسد و این خاطره و مقاله از طریق رسانه های ارتباط جمعی منتشر می گردد آیا این امر دلیلی بر "کارزار جهانی ضد توده ای" است که گویا توسط "عوامل امپریالیسم و ارتجاع" براه انداخته شده است ؟!

برای اینکه به عمق انجماد فکری کسانی که هفتاد سال تمام ، جهان را با یک عینک دیده و با کج روی ها و کج اندیشی های خود ، بخش عظیمی از چهار نسل از روشنفکران شریف و آزادیخواه و عدالت جوی این سرزمین را به تباهی کشانده اند و هنوز هم برکج روی ها و کج اندیشی های خود اصرار می ورزند و حاضر نیستند از مردم ایران و جامعه روشنفکری این کشور پوزش بخواهند ، پی ببرید خوب است که بخشی از نوشته ی "نامه مردم" که در توضیح و توجیه "کارزار ضد توده ای" است در اینجا نقل شود . بازمانده رهبری حزب توده ایران در نشریه "نامه مردم" شماره 887 بتاریخ 10 بهمن ماه 1390 ، در پاسخ به منتقدان حزب توده چنین می نویسند:

« آيا انتشار ده‌ها مقاله و مطلب، و برنامه تلويزيونی درباره حزب توده ايران از سوی اين گروه‌ها از سرِ دلسوزی و به قصد روشن کردن گوشه‌های نا‌روشنِ تاريخ راستينِ کهن‌ترين حزب سياسی ايران است؟ آيا سازمان‌دهیِ اين کارزار با همکاری و به دست شماری از وازدگان از صفوف حزب ، مخالفانِ حرفه‌ای ، و نهادهای ”خبرپراکنی“يی که کارنامه بدون ابهامی در ضديت با منافع ملی ميهن مان و رسالتی تاريخی و معين در همکاری با ارتجاع داشته و دارند می‌تواند اتفاقی باشد؟ پاسخ ما به اين سئوال ها روشن است . حمله به حزب توده ايران پديده تازه و تعجب برانگيزی برای ما نيست . در طول هفتاد سال گذشته حزب ما در خط اول يورش‌های سهمناک دستگاه های تبليغاتی ارتجاع و امپرياليسم بوده است و اين روند تا ادامه حياتِ حزب توده ايران و تأثير گذاریِ آن بر روندِ رويدادهای ميهن ما ادامه خواهد يافت .

در ارزيابیِ شکل، محتوا، و رسالت تاريخیِ بنگاه سخن پراکنی ”بی بی سی“ برای ما اين موضوع روشن شده است که به لحاظِ ديدگاه، ”بی بی سی“ يک پايگاه خبری ضد کمونيستی است که با وجودِ برخی نوسان‌ها، در مجموع در راستای تأييد سياست‌ها و عملکرد سرمايه داری جهانی حرکت می‌کند، و بنابراين روشِ برخورد آن با مسايل مختلف جهان در مجموع در چنين راستايی تنظيم می‌گردد. اينکه حتی يک نوشته و يا برنامه مستند در بيان واقعيات دهه‌ها محاصره انقلاب مردم کوبا از سوی امپرياليسم آمريکا، و سياست‌های مخرب اين کشور در خاورميانه در ميان مطالب ”بی بی سی“ نمی‌توان يافت، از سرِ اتفاق است ؟ از ديدِ حزب توده ايران و بخش وسيعی از نيروهای مترقی جهان، اين همسويی‌های نظری‌ با سياست‌هايی که ما مجموعاً آن‌ها را ارتجاعی و ضد مردمی ارزيابی می‌کنيم، نه تنها اتفاقی نيست، بلکه بيانگر محتوا و رسالتی است که ”بی بی سی“ در طول بيش از هفتاد سال دنبال کرده است. نکته ديگری که در انتها اشاره به آن ضروری است، پاسخ به اين سئوال است که: چرا ماشين تبليغاتی عظيم ارتجاع و امپرياليسم، در داخل و خارج از کشور، کارزارِ گسترده ضد توده ایِ تازه‌ای را سازمان دهی کرده‌اند که هم تاريخ و هم سياست‌ها و هم راه کارهای پيشنهادی حزب توده ايران را هدف گرفته است؟ پاسخِ اين سئوال در اين واقعيت نهفته است که، ادامه حياتِ توان‌مند حزب توده ايران، و نفوذِ گسترش يابنده ارزيابی‌های سياسی- نظریِ آن در جنبش مردمی مردم ميهن ما، و اعتبار روز افزون جهانی آن در مقام يک حزب دارای شناسنامه معتبر، ماندگار، تاريخی و تاثيرگذار، نگرانی‌های جدی‌يی را برای ارتجاع و امپرياليسم بر انگيخته است»

نامه مردم پس از این مقدمه و متهم ساختن منتقدین حزب توده به همکاری با "ارتجاع و امپریالیسم" برای اثبات درست بودن سیاست ها و عملکردهای حزب توده در گذشته ! به شرح اعدام ها و شکنجه ها و زندانهائی که رهبران و اعضاء و هواداران حزب توده در دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی متحمل گردیده اند می پردازد و حقانیت خود را در خون شهدا جستجو می کند ! گوئی که خون آنهائی که توسط دو رژیم دیکتاتوری بر زمین ریخته شده است می تواند موجب تطهیر رهبران حزب توده گردد و آنان را در نگاه تاریخ و مردم ایران تبرئه نماید .

برای خاتمه یافتن "کارزار جهانی ضد توده ای" ، از آنجائی که نگارنده این سطور نیز در زمره "عوامل امپریالیسم و ارتجاع" می باشم ، یعنی اینکه جه قبل و چه بعد از انقلاب اسلامی ، در افشای سیاست ها و عملکردهای مخرب و ضدملی حزب توده ایران ، تا آنجا که در توان و بضاعت ام داشته ام نوشته و بازهم خواهم نوشت ، دراینجا به رهبران کنونی حزب توده ایران پیشنهاد می کنم که نهانخانه اسناد ومدارک درونی حزب توده را بر روی مردم ایران بگشایند و به سئوال هائی هم که اینجانب در زیر مطرح می نمایم پاسخ دهند . من مطمئن هستم که اگر چنین کنند "کارزار جهانی ضد توده ای" بزودی برچیده خواهد شد و "عوامل امپریالیسم و ارتجاع" بزودی بیکار خواهند شد !

بخشی ازسئوال هائی که در ارتباط با حزب توده ایران می تواند به ذهن هر ایرانی آزاداندیش و مستقلی خطور کند از این قرار است :

چگونگی تأسیس حزب توده ایران ، و تعیین صحت و سقم اسناد و مدارک بدست آمده از آرشیوهای حزب کمونیست شوروی، که نشان می دهند سفارت شوروی در تهران در تأسیس این حزب نقش داشته است ؟
نقش حزب توده ایران در وقایع آذربایجان و کردستان به هنگام اشغال ایران توسط ارتش سرخ شوروی ؟
نقش حزب در جریان جنبش ملی نفت به رهبری مصدق و طرح شعار واگذاری نفت شمال ایران به شوروی از جانب حزب توده ایران ؟
علت سکوت و عدم رویاروئی حزب توده با کودتای امریکائی - انگلیسی 28 مرداد که منجر به سقوط دولت ملی وقانونی دکتر مصدق شد ، با توجه به اینکه حزب توده ایران توان و قدرت رویاروئی و شکست دادن کودتاچیان را داشت ؟
چگونگی تصفیه های درونی حزب توده قبل و بعد از کودتای 28 مرداد و پس از فرار به خاک شوروی و داستانهای مربوط به ترور و تبعید منتقدین به رهبری حزب توده و سیاست های شوروی در ایران ؟
نقش تواّب ها و نادمین حزب توده در سازماندهی نخستین سازمان اطلاعات و امنیت کشور "ساواک"
نقش تشکیلات داخل کشور حزب توده به رهبری عباس شهریای (بعد ها معلوم شد که این شخص مأمورساواک بوده است) در لو دادن دهها گروه و صدها آزادیخواه ایرانی ، که منجر به دستگیری ، شکنجه و در مواردی اعدام افراد گردیده است . ضربه زدن ساواک از طریق تشکیلات حزب توده در داخل کشور به گروههای سیاسی و هسته های مطالعاتی ، تا سال 1353 که عباس شهریاری بوسیله چریکهائی فدائی خلق شناسائی و ترور شد ادامه داشته است ؟
چگونگی همکاری حزب توده با حزب بعث عراق و اسقرار رهبرانی از حزب در این کشور در اوایل سالهای 1350 و تشکیل "جنبش آزادیبخش ایران" به رهبری تیمور بختیار و با همکاری مصطفی خمینی و گروههای قومی و حزب توده ایران بمنظور تدارک یک کودتای روسی – بعثی با هدف سرنگون ساختن رژیم شاه ؟
چگونگی نفوذ و دخالت روس ها و نفوذ حزب توده ایران در بیت خمینی وانقلاب اسلامی و گروههای اسلامگرا و هوادران خمینی ؟
چگونگی نفوذ حزب توده ایران در گروههای چپ و بویژه نفوذ در سازمان جوان و خوش نام "چریکهای فدائی خلق" که در اوایل انقلاب محبوبیت فروانی در میان جوانان چپ ایران کسب کرده بود ، با هدف ایجاد انشعاب در درون آن سازمانها ؟
نقش حزب توده ایران در شناسائی و لو دادن آزادیخواهان و مخالفان حکومت اسلامی در اوایل انقلاب که منجر به دستگیری و شکنجه و اعدام صدها تن از آزادیخواهان و افسران جوان و میهن پرست گردید ؟
ارائه بیلان حقوق ها و دریافت کمک های مالی که حزب توده از ابتدای تأسیس تا به امروز از دولت های خارجی دریافت داشته است ؟
و بالاخره داستان "راه رشد غیرسرمایه داری" یعنی همان راهی که قرار بود رژیم هائی از قبیل بعث عراق و سوریه و یمن و افغانستان و ویتنام و کره شمالی و کوبا و ...از طریق ادامه ی آن راه به سوسیالیسم برسند و حزب توده ایران سالها برای آن رژیم ها ، به عنوان نمونه های موفق توسعه و پیشرفت ، بوسیله "رادیو پیک ایران" و سایر ابزارهای تبلیغاتی حزب در میان مردم ایران ، به کجا انجامید ؟

به باور نوسیده این سطور اگر بازماندگان رهبری حزب توده ایران ، صادقانه فقط به سئولات بالا پاسخ دهند من به آنان اطمینان می دهم که دیگر اثری از "کارزار ضد توده ای" در جهان باقی نخواهد ماند ! وگرنه مادام که این حزب به پنهان کاری وعدم پاسخگوئی و تحریف واقعیت های تاریخی ادامه می دهد ، روشنفکران مسئول و پژوهش گران مستقل ، حق خواهند داشت که پیه اتهامات حزب توده ایران ، مبنی بر"عامل امپریالیسم وارتجاع" بودن را به تن خویش بمالند و همچنان به کار خود ادامه دهند .

نکته آخر اینکه مرور تاریخچه حزب توده ایران و افشای وابستگی اش به یک قدرت خارجی در شرایط کنونی بدین جهت از اهمیت ویژه ای برخوردار می گردد که دانسته شود در موقعیتی که امروزه رژیم خون ریز و تبهکار جمهوری اسلامی ، کشورما ایران را در وضعیتی بحرانی قرار داده است ، زمینه برای وطن فروشی بیش از هر زمان دیگر فراهم گردیده است و اتفاقاً همان کسانی که تا دیروز جیره خوار شوروی وکاخ کرملین و رژیم بعث عراق وصدام حسین بوده اند ، در غیاب "اردوگاه سوسیالیستی" و با سودای قدرت و ثروت امروزه با یک تغییر 180 درجه ای به آستان بوسی امریکا و اروپا و اسرائیل روی آورده اند تا بلکه از این رهگذر امرار معاش کنند و درایران پس از جمهوری اسلامی به قدرت و ثروت دست پیدا کنند . بقول عوام بعضی ها لقمه حلال از گلوی شان پائین نمی رود !

18 بهمن ماه 1390
7 نوامبر 2012

باز آفريني واقعيت ها

علی اصغر حاج سید جوادی- برای کسانی که از خارج برای داخل نسخه می‌نویسند

نقدی بر مقاله ی انقلاب چه مفهومی دارد؟ بهرام رحمانی

آرزوی برگشت رفسنجانی به حاکميت،کابوس يا واقعيت؟

استمداد مادر زانیار مرادی از جامعه جهانی

اسناد درونی سازمان

اسناد درونی سازمان

اسامی وتصاوير:پاسداران،لباس شخصی ها و آخوندها

افشاگری امیر اردلان درمورد امیر عباس فخرآور (Part 2)

نخستین مصاحبه فخرآور در اسرائیل-۲۷ ژانویه ۲۰۱۲

Amirabbas Fakhravar and Richard Silverstein speaks about Israel and Iran.

برنامه تلویزیونی "پند تاریخ" در 12 فوریه 2012

Iran 11 Feb 2012 Pro regime Rally for anniversary of Islamic republic revolution

اینجا لندن است، حیات خلوت رژیم ایران

پادگان نظامی بزرگی بنام کشور اسرائیل

پادگان نظامی بزرگی

بنام کشور اسرائیل

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

گفتگو با “شیر هور” پژوهشگر اسرائیلی که برای “مرکز اطلاعات از نوعی دیگر” در شهر اورشلیم ( بیت المقدس) کار می کند.

به‌اشتراک‌گذاری این:

ناو اتمی “انترپرایز” تله ای برای جنگ اتمی با ایران

رضا نافعی: این هشداری است تاریخی

ناو اتمی “انترپرایز”

تله ای برای جنگ اتمی با ایران

حمله اسرائیل به کشتی آمریکائی بنام ” لیبرتی” نخست به گردن مصر انداخته شد. این واقعه معروف ترین نمونه (این حیله ) است.

آلمان فدرال تاکنون 5 زیردریائی اتمی دلفین به اسرائیل داده و در باره ششمی نیز مذاکراتی در جریان است.

http://www.youtube.com/watch?v=Pg0_B4cDa4w&feature=results_video&playnext=1&list=PLD8BC53E26568A4BE

پروين اردلان، بهرام رحمانی و رضا طالبی درباره نشست دو روزه پالمه سنتر

تحصیلکرده ای از جنس جنایت"، مسعود نقره کار

فرارسیدن 22 بهمن که سرآغاز ربوده شدن انقلاب 57 ... (ارژنگ داودی )

مراسم سالگرد محمد مختاری دوشنبه، ۲۴ بهمن ماه، در مسجد احمدیه نارمک برگزار می‌شود

مراسم سالگرد محمد مختاری دوشنبه، ۲۴ بهمن ماه، در مسجد احمدیه نارمک برگزار می‌شود

سه همسر سه توده‌ای خاطرات همسر یك افسر توده‌ای

این متن نوشته مهشید امیر‌شاهی است که به بهانه صفحه ویژه حزب توده ایران، با اجازه خود نویسنده بازنشر شده است.

بخش چهارم :علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

بخش سوم: علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

علل و عوامل فروپاشی حکومت پهلوی نقش ساواک

تلاش در پارلمان جمهوری آذربایجان برای افزودن عنوان شمالی به نام این کشور

قی روزبه: جنگ وتحریم گسترده به مثابه دواستراتژی متفاوت یا دووجه یک استراتژی؟

"چپ حق ندارد به اخلاق ، که تنها ذخیره زحمتکشان است؛ خیانت کند"

نمایش خیابانی : هنرمندی که به تنهایی درد و رنج میلونها ی زن را فریاد میزند

عکس «جاسوسان ایرانی» در بنیاد اولاف پالمه!

عکس «جاسوسان ایرانی» در بنیاد اولاف پالمه!

بهروز سورن: تکاپوی راست و جای خالی چپ سوسیالیست!

تنۀ فربه بقایی در امانِ سعیدی سیرجانی

Iran 06.02.2012 A big banner with the Text: Death to Khamenei on highway...

Democracy Now! National and Global News Headlines for Wednesday, February 8

US presidential candidates owned by corporations?

تضاهرات ۷ فوریۀ ۲۰۱۲در مقابل پارلمان آتن یونان و آتش زدن پرچم آلمان

وضعیت نامساعد جسمی هانیه صانع فرشی، زندانی سیاسی

وضعیت نامساعد جسمی هانیه صانع فرشی، زندانی سیاسی

کوه‌های کشورم

Global anti-war rallies oppose sanctions and war on Iran

«ایدئولوژی آلمانی» ، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۳)

a.mansouran@gmail.com

حزب توده ایران هنوز منتقدان را عامل"امپریالیسم وارتجاع" می داند !