چه اين کنيد و چه آن، بوش می خواهد بمبارانتان کندران پل، کانديدای رياست جمهوری آمريکا

برگردان: محمد علی اصفهانی

دکتر ران پل، عضو حزب جمهوريخواه آمريکا و نامزد انتخابات سال آينده ی رياست جمهوری اين کشور است.
او که به عنوان يک محافظه کار ليبرال و طرفدار قانون اساسی شناخته می شود، درحال حاضر برای نهمين دور، نمايندگی تگزاس در کنگره ی آمريکا را به عهده دارد.
اما او بر خلاف سياست حزبش، در همين عصر رياست جمهوری جرج بوش، عليه قانون پيشنهادی جمهوريخواهان که خواستار افزايش بودجه ی نظامی آمريکا شده بودند رأی داده است.
او به قطعنامه ی جنگ عراق نيز رأی منفی داده بود؛ و خواهان بازگشت سريع نيروهای آمريکا از عراق است.
او همچنين از خروج آمريکا از پيمان ناتو دفاع می کند.
روی هم رفته، ران پل جمهوريخواه محافظه کار، دارای نقطه نظر های ويژه يی است که گرچه او را در حزب خودش در اقليت و انزوا قرار داده است، اما در ميان اقشاری از جامعه ی آمريکا طرفدارانی دارد که نمونه يی از عملکرد آن ها را، در جريان تلاش او در جهت جمع آوری کمک برای کارزار انتخاباتيش از طريق اينترنت می توان مشاهده کرد:
او توانست از طريق اينترنت، در پنجم نوامبر امسال در ظرف ۲۴ ساعت بيش از چهار ميليون دلار، و در ۱۶ دسامبر امسال شش ميليون و دويست هزار دلار ـ که مبلغی رکورد شکن است ـ برای کارزار انتخاباتی خود جمع آوری کند.
به هر حال، دانستن نقطه نظر های او در باره ی گزارش «اطلاعات ملی آمريکا» و پی آمد های آن می تواند برای بررسی دقيق تر آنچه پس از انتشار گزارش معروف به «اِن.آی.ئی» در آمريکا اتفاق افتاده است و خواهد افتاد مفيد باشد.

طبعاً موجودات و موجوديت های بحرانزی، چه در اسراييل و آمريکا، و چه در پوزيسيون و اپوزيسيون ايرانی، که ادامه ی حيات سياسيشان مديون بحران های واقعی و يا ساختگی است، اين روز ها حال و هوای خوشی ندارند و سردماغ نيستند.
اما کسی که راه نجات مردم ايران از زنجير اسارت کفن دزدان از گورستان آمده و بر سرير قدرت نشسته را، در خود ايران، و با تکيه بر نيروی توده ها می يابد، و نه در زد و بند های پنهان و آشکار با دشمنان خارجی يک ايران مستقل و يکپارچه و آزاد، از بر طرف شدن خطر تجاوز نظامی به ايران و نيز خطر تحريم ملت ايران (در پوشش تحريم رژيم) استقبال می کند؛ و کلماتی از قبيل «قاطعيت بين المللی» و يا «مماشات» و اصطلاحات و از اين نوع را چيزی به جز نشان هراس از مردم نمی داند.
باشد تا روزی مردم ايران خود بمانند با خود و دشمن داخلی خود؛ و مبارزه ی سهمگين و هميشه جاری و بی وقفه شان را، با دست بازتر، به پيش ببرند؛ و کاری کنند با ملايان که شايد و بايد.
و چه خجسته روزی خواهد بود آن روز!
محمد علی اصفهانی
۲۷ آذر ۱۳۸۶
http://www.ghoghnoos.org/


گزارش «اطلاعات ملی آمريکا» واکنش هايی را برانگيخته است که می توان آميزه يی از احساس آرامش و اعلام خطر ناميدشان.
همانطور که من هميشه گفته ام ايران در واقع هيچ خطر جدی و فوری، نه برای آمريکا ، ونه برای همسايگان خود به حساب نمی آيد.
اما با اين وجود، به صورتی بسيار نگران کننده، شاهديم که دستگاه بوش، همچنان برمنطق جنگ با ايران پافشاری می کند.
بعد از انتشار اين گزارش، هنوز هم در چشم انداز دستگاه بوش چيزی تغيير نکرده است. چرا که اصلاً بوش، پيشاپيش و از مدتی قبل در جريان محتوای اين گزارش بوده است؛ و آنچه اخيراً اتفاق افتاد فقط بيرونی شدن اين گزارش و انتشار آن برای عموم بود.

[طرفداران جنگ] به دو شيوه با اين گزارش برخورد می کنند:
از يک سو، اين گزارش را در تماميت آن مورد انتقاد قرار می دهند؛ در حالی که اين گزارش، يکی از کامل ترين گزارش های اطلاعاتی در نوع خود است: با بيش از هزار منبع.
و از سوی ديگر، وقتی که در کار انتقاد به اين گزارش، شکست می خورند، مدعی می شوند که متوقف کردن تلاش برای توليد سلاح اتمی توسط ايران، نشان می دهد که فشار های ما به نتيجه رسيده اند و بنابر اين ما بايد بر اين فشار ها بيافزاييم و دور جديدی از فشار ها را اين بار شديد تر از پيش عليه ايران به کار بگيريم.
آنطور که آشکاراست، روسيه و چين خريدار چنين ايده يی نيستند؛ و ما بايد باز هم از نو خودمان را در جهان، منزوی بيابيم.

واقعيت اين است که از ايران خواسته می شود که کاری عملاً غير ممکن انجام دهد:
دليل آوردن بر بطلان آنچه ما برای خودمان پيشفرض قرار داده ايم. ايران پيشاپيش مجرم شناخته شده است و حالا بايد ثابت کند که مجرم نيست. در حالی که ما هيچ دليل روشنی برای متهم کردن ايران نداريم.
هيچ دليل روشنی وجود نداردکه ايران که امضاء کننده ی پيمان منع گسترش سلاح های اتمی است، از حدود تعهدات خود تجاوز کرده باشد. پيمان منع گسترش سلاح های اتمی با وضوح به ايران اجازه می دهد که از انرژی هسته يی برای اهداف غير نظامی و مورد نياز استفاده کند.
آمريکا نمی تواند سرخود و يکجانبه، پيمان منع گسترش سلاح های اتمی و حد و حدود آن را تغيير دهد.
اين، به لحاظ ديپلوماسی، نادرست و احمقانه است که بدون هيچ مجوز قانونی يی بخواهيم کشوری را مورد مجازات قرار دهيم.

آيا ما فکر می کنيم که ايران، برخورد دوگانه ی ما را در سراسر جهان، با آنچه خطر هسته يی ناميده می شود نمی بيند؟
اگر ايران اين برخورد دوگانه را ديده باشد ـ و من فکر می کنم که چنين است ـ متوجه شده است که که يک کشور، وقتی دارای سلاح اتمی باشد، به حال خود رها می شود؛ ولی وقتی که سلاح اتمی نداشته باشد ما تهديدش می کنيم.
در حالی که چنين سياستی، سياست متداول ماست، چرا آن ها نبايد مايل باشند که مجهز به سلاح اتمی شوند؟
در واقعيت امر، هيچ دليل روشنی وجود ندارد که آن ها در حال حاضر بمبی اتمی داشته باشند و يا بتوانند در آينده ی نزديک، کار ساختن بمب اتمی را آغاز کنند.

سياست خارجی ما با جهت گيری غلط خود سبب شده است که اقتصاد ما به خاطر جنگی مبتنی بر اطلاعات غلط با عراق ،به آستانه ی ورشکستگی برسد.
اين، غير قابل تصور است که در موقعيتی که نشانه ی روشنی از وجود خطر در کار نيست، بعضی ها هنوز می خواهند خودسرانه آمريکا را وارد جنگ ديگری در خاورميانه کنند.
آنچه ما بايد انجام دهيم اين نيست. آنچه ما بايد انجام دهيم برگشتن است به خانه ی خودمان از عراق؛ از کره؛ از آلمان. و دفاع کردن است از خود در خاک خود.

ما نبايد در امور داخلی کشور های ديگر دخالت کنيم؛ و نبايد به کشور های ديگر اعلان جنگ بدهيم. وقتی که روابط بازرگانی، دوستی، و ديپلماسی شرافتمندانه، راه های رسيدن به صلح و شکوفايی است.
-------------------------------------------------------------------
٭ عنوان اصلی مقاله که در تاريخ ۱۲ دسامبر نوشته شده است و در چندين سايت آمريکايی و بين المللی، از جمله سايت Global Research منتشر شده است:
Bombed If You Do, Bombed If You Don't
٭ برای خواندن چند تحليل ديگر از زوايای ديگر، در مورد گزارش «اطلاعات ملی آمريکا»، از جمله می توانيد به صفحات مختلف «خبر و نظر» ققنوس مراجعه کنيد.

سیاست اسرائیل یهودی‌ستیزی را تقویت می‌کند گفتگو با آلفرد گروُسِر

اشتفان براون و فلوریان گلِس - مترجم: بیژن اقدسی

ساله بود که در سال ۱۹٣٣ میلادی همراه با خانواده‌اش از دست نازی‌ها به فرانسه گریخت. اما اندیشه

ی آلمان هیچ گاه دست از سر او برنداشت. این کارشناس علوم سیاسی یکی از پیش‌گامان آشتی میان آلمان و فرانسه است.آلفرد گروُسِر نمی‌تواند و نمی‌خواهد با ادعای قدرت اسرائیل کنار بیاید. اخلاق انسانی رسوا کردن این سیاست را ایجاب می‌کند، حتی اگر این کار موجب سرریز شدن باران انتقادات شدید شود.آقای گروسر شما چند سالی است یکی از سرسخت‌ترین منتقدین اروپایی سیاست اسرائیل‌اید. انگیزه ی شما چیست؟بسیار ساده است. برای این که من خودم هم یهودی‌ام. زمانی که فرانسه در الجزایر دست به شکنجه می‌زد و روستاها را ویران می‌کرد، من به همین شدت با آن مبارزه می‌کردم، دقیقاً به این دلیل که من فرانسوی‌ام. و اساساً زمانی که حقوق پایه‌ای بشر نقض می‌شود و مردم مورد بی‌حرمتی قرار می‌گیرند، رسوا کردن آن یکی از مبانی اخلاقی همه ی ماست. تا زمانی که فلسطینی‌ها در پای دیوار حائل تحقیر می‌شوند، تا زمانی که تشکیل کشور مستقل فلسطین ناممکن است، چون شهرک‌ها و راه‌ها تنها به اسرائیلی‌ها تعلق دارد، تا زمانی که پیوستگی ارضی فلسطین تحقق ناپذیر است، اسرائیل روی صلح به خود نخواهد دید. آدم نمی‌تواند برای همیشه تنها با اتکا به زور حکومت کند. می‌دانید وقتی من پسربچه‌ای بیش نبودم، در فرانکفورت مورد توهین قرار گرفتم، چرا که یهودی بودم. منظورم این است که من می‌دانم چه احساسی به آدم دست می‌دهد. و به همین دلیل نمی‌خواهم به این موضوع تن بدهم که یهودی‌ها با انسان‌های دیگر رفتاری تحقیرآمیز داشته باشند.شما نوشته‌اید آدم برای انتقاد از اسرائیل نیاز به این مجوز دارد که اصل و نسبش یهودی باشد. منظورتان چیست؟هنوز هم چنین است که آلمانی‌ها حق انتقاد از همه چیز را دارند، غیر از حق انتقاد از اسرائیل. رسوا کردن موارد نقض حقوق بشر در جاهای دیگر هیچ ممانعتی ندارد. اما در رابطه با اسرائیل اصلاً حرفش را هم نمی‌توان زد. به نظر من این مسئله به شدت تاسف‌آور است. به نظر من باید برعکس، یک آلمانی جوان که هیچ نقشی در ارتباط با پیشینه ی آلمان ندارد، جز این مسئولیت که چنان چیزی هرگز دیگر نباید تکرار شود، چنین جوانی باید در هر جایی که حقوق بنیادین بشر پایمال می‌شود، با آن مقابله کند.اما این مسئله که امکان‌پذیر است.من چندان مطمئن نیستم که چنین باشد. در این مورد من از انتقاد مارتین والزِرس در باره ی چماق آوشویتز پشتیبانی می‌کنم. آری، من می‌بینم هر آن جایی که آلمانی‌ها چیزی علیه اسرائیل می‌گویند، این چماق پیوسته برای آن‌ها در هوا به چرخش در آورده می‌شود. و اگر آن‌ها با وجود این چیزی بگویند، چماق بی‌درنگ می‌گوید، «من با آوشویتز ترتیبت را می‌دهم». این برای من غیرقابل تحمل است. من همیشه با یهودی‌ستیزی مقابله کرده‌ام. و همواره نیز چنین خواهم کرد. اما مترادف قرار دادن صرفِ انتقاد از اسرائیل با یهودی‌ستیزی نادرست است و ره به ناکجاآباد می‌برد.برای شما مرز میان این دو کجاست؟کاریکاتورهای رسانه‌های عربی یهودی‌ستیزی ناب در مفهوم «این اشغالگران» است. اما دعوی یهودی‌ستیزی در مورد روپرت نوُی‌دِک که در کتابی باارزش سرنوشت مردم فلسطین را تشریح می‌کند، جنجال‌برانگیز است. میان این دو درجات بسیاری وجود دارد.اما آیا اسرائیل امروزه از سوی حماس، حزب‌الله و ایران در معرض تهدید حادتری قرار ندارد؟تهدید پیوسته افزایش می‌یابد. این مسلماً درست است. اما این موضوع با این مسئله نیز ارتباط دارد که دولت اسرائیل نمی‌خواهد بپذیرد که اسرائیل تنها با توسل به زور هرگز امنیت به دست نخواهد آورد. اسرائیل باید دیگران را نیز به چشم شرکایی هم‌تراز نگاه و با آنان بدین گونه رفتار کند. اسرائیل نباید بگذارد این وسوسه در میان فلسطینی‌ها قوت بگیرد که یک جوان سوء‌قصدکننده خود را یک قهرمان تلفی کند. و گذشته از آن هم چگونه می‌توان از فلسطینی‌ها خواست انتخابات آزاد برگزار کنند و بعد نتیجه ی آن را نپدیرفت. این طرز برخورد اعتبار آدم را از بین می‌برد.آیا شما از آن نمی‌ترسید که انتقادهای شما به سود راست‌های افراطی تمام شود؟پس از سخن‌رانی من در ارتباط با دریافت جایزه ی صلح در سال ۱۹۷۵ میلادی، که در آن ممنوعیت‌های شغلی را به شدت مورد انتقاد قرار دادم، برخی از منتقدین گفتند، کمونیست‌ها هم همین حرف‌ها را می‌زنند. آیا آدم باید از یک سخن چشم‌پوشی کند تنها برای آن که مورد سودجویی آدم‌های ناباب قرار می‌گیرد؟ بی‌عدالتی، بی‌عدالتی است و باید از آن به همین عنوان سخن گفت. و باید گفت دقیقاً سیاست اسرائیل یهودی‌ستیزی را تقویت می‌کند. منتقدین اسرائیلی این سیاست هم که همین را می‌گویند.‌تا کنون پیش آمده است که پس از آن که شما علناً در باره ی اسرائیل صحبت کرده‌اید، منتقدین یهودی شما دخالت کرده‌اند. ماجرا چیست؟پاسخ به این پرسش دشوار است. ارتباطاتی وجود دارد. برخی‌ها زنگ می‌زنند یا نامه‌های اعتراضی می‌نویسند. اما من در رابطه با آلمان از واژه ی گروه پشتیبان (لابی) استفاده نمی‌کنم.بلکه؟آن چه وجود دارد اعمال فشار کمابیش ملایمی است برای خودسانسوری، سکوت و مسکوت گذاشتن. به عنوان نمونه پس نقدهای ادبی در باره ی کتاب فوق‌العاده ی کُنراد لـُو با نام «آیا مردم مایه ی تسلی‌اند؟» کجا مانده است؟ بسیار نادر است تعداد مواردی که در آن‌ها مانند کتاب لـُو در این باره سخن به میان می‌آید که شمار یهودیانی که توسط آلمانی‌های شجاع غیریهودی از دست نازی‌ها پناه داده شده و در نتیجه نجات پیدا کرده‌اند، چقدر بوده است. در باره ی موضوعات این چنینی که از جریان اصلی فاصله می‌گیرند، کوشش می‌شود خبرنگاران در فضایی قرار بگیرند که چنین بیاندیشیند، «آیا درست است این را به همین صورت منتشر کنیم؟»برگرفته از هفته‌نامه ی اشترن، شماره ی ۴۱ سال ۲۰۰۷ میلادی

خودکشی یک دانشجو در زندان اوین بر اثر شدت شکنجه

خبرهای رسیده از زندان اوین حاکی است یکی از دانشجویان بازداشت شده در زندان اوین، با زدن رگ دست خود اقدام به خودکشی کرده است. بنابر گزارشی که روز سه شنبه در اختیار سایت های اینترنتی قرار گرفت به نقل از یک زندان سیاسی گفته شده است یک دانشجوی بازداشتی دست به خودکشی زده است. در این خبر، به نقل از عمادالدین باقی که خود زندانی است گفته شده است یکی از دانشجویانی که در چند هفته اخیر دربند ۳۲۵ زندان اوین که زیر نظر اطلاعات سپاه اداره می شود تحت شکنجه های شدید قرار گرفته بود، ناچارا رگ دست خود را زده و برای مداوا به بهداری زندان اوین منتقل شده که خوشبختانه از مرگ نجات یافته است اما حال او وخیم گزارش می شود. بر اساس گزارش هایی که پیش از این منتشر شده است، گفته می شود سعید حبیبی، مهدی گرایلو و بهروز کریمی زاده، دانشجویانی هستند که هنوز در اختیار اطلاعات سپاه پاسداران قرار دارند. در گزارش اولیه گفته شده بود که کسی که دست به خودکشی زده است، سعید حبیبی است. بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب روز سه شنبه با انتشار اطلاعیه ای خبر خودکشی یک دانشجو در زندان اوین را تایید کردند. در این اطلاعیه آمده است: متاسفانه باید اعلام کنیم که خبر خود کشی یکی از رفقایمان در زندان اوین تائید می شود. ولی مسئله این است در اصل خبری که توسط اقای باقی به بیرون از زندان منتقل شده است هیچ مدرکی دال بر اینکه رفیق گرانقدرمان سعید حبیبی رگ خود را زده است وجود نداشته. تنها شاهدی که اذهان را به سمت سعید عزیز هدایت کرد این مسئله بوده که کسی که خودکشی کرده بین ٣۰ تا ٣۵ سال سن داشته که این نکته به هیچ عنوان در خبری که توسط آقای باقی ارسال شده وجود نداشته است. دانشجویان ازادیخواه وبرابری طلب افزوده اند: با اعلام نفرت شدید خود از رفتارهائی که یک انسان را وادار می کند تا از عزیز ترین دارائی خود یعنی جانش صرف نظر کند عمیقا خوشحالیم که این رفیقمان که هنوز نمی دانیم کدام یک است جان سالم از این ماجرا به در برده است. و به دژخیمان می گوئیم که هرگز رفتارهای غیر انسانی تان از خاطر مردم زدوده نخواهد شد و خشم توده ها روزی گریبانتان را چاک خواهد داد. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب از تمامی رسانه ها خواسته اند تا برای رفع هرگونه شبهه و جلوگیری از پخش شایعات این اطلاعیه را منعکس کنند.
چاپ کن

به مناسبت دریافت جایزه دفاع از حقوق بشر از سوی کانون مدافعان حقوق بشر ایران

متن پیام عباس امیرانتظام

هم میهنان و همرزمان عزیز در شرایطی آغاز شصتمین سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر را گرامی می داریم که این درخت تنومند به بار نشسته و میثاق و کنوانسیونها و نهادهای مختلف حقوق بشری از آن جوانه زده و رشد کرده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر با تأکید بر آزادی، امنیت، برابری و شأن و منزلت انسان بنیانگذار تحولات بزرگ حقوق بشری در ۶۰ سال اخیر بوده است. دست آوردهای بشر در زمینه حقوق مدنی و سیاسی بسیار چشم گیر می باشد. هرچند که در آنچه که مربوط به حقوق اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی می باشد و بخصوص در زمینه حق به توسعه، هنوز انتظارات مدافعان و حامیان حقوق بشر برآورده نشده است. متأسفانه کشورما ، ایران یکی از سخت ترین دوران نقض فاحش حقوق بشر را تجربه می کند. مبارزین و فعالین حقوق بشر از اقشار مختلف و در رأس آن زنان و جوانان آماج حملات و رفتارهای خشونت آمیز، جریانات ضد حقوق بشری قرار گرفته است. هر روز بر فهرست بازداشت های غیر قانونی خود سرانه افزوده می شود. در بازداشتگاهها، فعالین مدنی و مدافعان حقوق بشر، مورد بدرفتاری و شکنجه قرار می گیرند، گویی که ۶۰ سال برای طلوع خورشید حقوق بشری کافی نبوده است ولی خوشبختانه مبارزین و فعالین حقوق بشری در ایران با پایداری های دلیرانه و مثال زدنی خود به آفتابی در منطقه تبدیل شده و چشم انداز بسیار روشنی را در افق پرفروغ جامعه شاداب و سرفراز ایران ترسیم می کنند. نگاهی به صف طولانی و بهم پیوسته مبارزان و فعالین جنبش مدنی نشان می دهد که تهدیدها ، فشارها و رفتارهای خشونت آمیز ناقضین حقوق بشر کوچکترین خللی در عزم و اراده ملت ایران در دست یابی به ارزشهای والای پاسداری از حقوق شهروندی و حقوق انسانی آنان وارد نکرده است.پاسداشت روز ۱۶ آذر در دانشگاههای کشور و منجمله گردهمایی تاریخی آنان در ۱٨ آذر در دانشکده فنی دانشگاه تهران ثابت نمود که مبارزات مدنی و مسالمت آمیز ملت ایران از توان و استحکام کافی برای پایداری و افتخار آفرینی در شرایط سخت برخوردار می باشد.من از دیدن مبارزات غرورآفرین وامید بخش جوانان و زنان کشوربه وجد آمده و برای بیان عظمت و شکوه مبارزات مردم ایران از اقشار و اقوام مختلف،ازیافتن کلمات و عبارات مناسب عاجز می مانم. از فرصت استفاده نموده و یاد و خاطره‍ی سه آذراهورایی دانشکده‍ی فنی دانشگاه تهران در سال ۱٣٣۲ را گرامی میدارم. من در لحظه شهادت این یاران دانشگاهی در صحنه درگیری و مبارزه بعنوان دانشجوی وقت دانشکده فنی حضور داشتم و الفت و پیوند عاطفی ناگسستنی با این عزیزان دارم. همچنین مناسب می بینم که در اینجا به مبارزات اثرگذار و مستمر جنبش دانشجویی ادای احترام نموده و مقاومت دلیرانه دانشجویان کشور در حمایت و ارتقای حقوق بشر در ایران ارج بگذارم. فقط بعنوان نمونه، با ذکر نام سه نفر از این عزیزان: احمد قصابان، مجید توکلی و احسان منصوری سپاس خود را تقدیم دانشچویان مبارز نمایم. همچنین در مقابل استقامت و تلاش خستگی ناپذیر جنبش زنان سر تعظیم فرود آورده و با ذکر نام دونفرازشیرزنان ایرانی، خانمها حسین خواه و جلوه جواهری استتقامت آنها را ارج می نهم و عیناً با یاد اسالو ، صالحی، مددی ازجنبش مدنی و مسالمت آمیز کارگران کشور تقدیرنموده و سپاس خود را تقدیم زحمتکشان شریف کشورمی نمایم. به پاس احترام به روزنامه نگاران شجاع، آگاه، مسئول و پرتلاش از آقای عمادالدین باقی یاد می کنم و تلاشهای خستگی ناپذیر این مدافع پی گیر حقوق زندانیان را ارج می گذارم. اگر ماه آذر در کارنامه خود روز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشررا ثبت نموده ولی در کشور ما یکی از تاریکترین و خوفناکترین روزها ی نقض حقوق بشر را به یاد گذاشته است. یاد قربانیان قتلهای زنجیره ای آذر ماه گرامی باد، یاد داریوش و پروانه فروهر، محمد مختاری، محمد جعفرپوینده، در یادها و در تاریخ مبارزات مدنی ایران جاودانه باد. من بعلت ضیق وقت در حد حوصله و وقت این مجلس فقط از نمادها و سنبل ها یاد کردم وگرنه لیست مبارزان و فعالین حقوق بشر و جامعه مدنی ایران بسیار طولانی می باشد. یاد همه شهدا و مبارزین راه آزادی و استقلال ایران گرامی باد. از مبتکرین و برگزارکنندگان این مراسم از صمیم قلب سپاسگزارم در کشوری که مبارزین آن دهها جایزه بین المللی حقوق بشر را به خود اختصاص داده اند، واقعاً جای چنین مراسمی خالی بود. توفیق هر چه بیشتر بانیان مبتکر و خلاق این حرکت مدنی را از خداوند متعال مسئلت دارم. اما بعنوان یک پیشکسوت بر این باور هستم که با کارنامه درخشانی که جنبش مدنی ایران پشت سر دارد، حرکت های از این دست می بایستی بدور از تعارفات و ملاحظات فردی و با تکیه بر معیارهای حقوق بشری، بر پایه دوستی استوار باشد تا در ادامه راه از نفس نیفتد. به همین دلیل و به عنوان اولین گام عاجزانه درخواست می نمایم که اولین جایزه حقوق بشری ایران به نام یک زن ایرانی که سهم عمده ای در مبارزات مدنی ایران در سد ه اخیر به خود اختصاص داده است، رقم بخورد. برای ارج گذاری به مبارزات مستمر و خستگی ناپذیر بانوان دلاور ایرانی و به پاس احترام و ستایش تلاشها و توانائیهای خانم سیمین بهبهانی در پیشبرد و تحقق اهداف حقوق بشر و به پاس یک عمر تلاش صادقانه، پی گیرانه و دلیرانه بانوی شعر و ادب ایران، درخواست می نمایم که این جایزه تقدیم ایشان شده و جایزه حقوق بشر ایران به نام ایشان مزین گردد. در خاتمه دو پیشنهاد تقدیم حضار محترم می کنم : ۱-یک کمیته بین المللی از برندگان جوایز حقوق بشری مطبوعاتی و هنری تأسیس شده و نقش دیدبانی و نظارت و هدایت فعالیت های حقوق بشری را عهده دار شود. ۲- یک دادگاه نمادین ملی با مشارکت حقوقدانان ، فعالین و مدافعین حقوق بشر تأسیس تا بر اساس ضوابط و موازین حقوق بشری پرونده های ملی را مورد بررسی و دادرسی قرار دهد. دوباره می سازمت ای وطن عباس امیر انتظام تهران ۱۹/۹/٨۶

چماق كشان مدافع يك خائن به انفلاب

افغانستان وطرح خاورميانه بزرگ

اين راتصاوير بنگريد ,درد و رنج جانگداز مردم افغانستان تمامي ندارد

http://www.puya.org/pages/pics/pics/photo/kodkan%20afgan/index.htm

دست آورد هاي شگفت انگيز دموكراسي درعراق و افغانستان وطرح خاورميانه بزرگ
براي مردم منطقه براي ما آموزنده ميباشد

نامه راحله محکوم به اعدام *بچه‌هايم گناهى ندارند. به خاطر آنها مرا ببخشيد و از خون من بگذريد

روشنگری: نامه زير از "راحله" زن محکوم به اعدام خطاب به خانواده شوهرش برای بخشيدن اوست. اين نامه تکان دهنده که به زبان ساده "راحله" نوشته شده است, سند محکوميت حکم وحشيانه و ضد انسانی قصاص در نظام جمهوری اسلامی است؛ حکمی که مروج خوی وحشيگری و انتقام جويی کور در جامعه است. "راحله زمانی"را چهارشنبه اعدام می کنند. متن نامه از وبلاگ "مظنونان" است. http://www.maznoonan.com/?p=109 نامه راحله زمانى براى بخشش به خانواده شوهرش راحله زمانى زنى كه قرار است چهارشنبه در زندان اوين به دار اويخته شود ديروز با ارسال نامه اى به خانواده شوهرش از انها خواست به خاطر بچه هايش او را ببخشند . وى همچنين خواستار توقف اجراى حكم از سوى قوه قضاييه شد كه بتواند فرصت كافى براى اخذ رضايت داشته با شد. در اين نامه آمده است: من از اين كه ناخواسته اين كار را كرده‌ام پشيمانم. هنوز باورم نمي‌شود كه چه كرده‌ام. فكر مي‌كنم خواب ديده‌ام. آنقدر اذيت شده بودم و آنقدر رنج كشيده بودم كه يك لحظه كنترلم را از دست دادم و نفهميدم چه شد. من هم خيلى ناراحتم. باور كنيد من هم دلم براى شوهرم مي‌سوزد. اما اين كار ناخواسته بود. من مي‌خواستم زندگى ‌ام را حفظ كنم. اما يك دفعه اتفاق افتاد. كارى كنيد حالا كه بچه‌هايم بي‌پدر شده‌اند ديگر بي‌مادرى نكشند. سه سال است كه بچه‌هايم (دختر ۵ ساله و پسر ۳ ساله‌ام) را نديده‌ام. اما مي‌دانم كه الان يك چيز را گم كرده‌اند: مادر مي‌خواهند. اينها بچه‌هاى خانواده شوهرم هم هستند از آنها خواهش مي‌كنم فقط به آرامش خودشان و انتقام از من فكر نكنند به روح و روان بچه‌هاى من كه بچه‌هاى خودشان هم هستند، فكر كنند. اين بچه‌ها بدون پدر و مادر چطور بايد بزرگ شوند. وقتى بزرگ شوند نمي‌گويند چرا مادر ما را نبخشيديد. نمي‌گويند چرا نگذاشتيد ما بزرگ شويم و تصميم بگيريم. من سه سال است كه بچه‌هايم را نديده‌ام. چهار بار درخواست كرده‌ام اما آنها را نياورده‌اند. قبلاً براى ملاقات آنها خيلى اصرار نداشتم چون مي‌ترسيدم اگر آنها را ببينم قلبم بلرزد. مي‌ترسيدم نه خودم ديگر دورى آنها را طاقت بياورم و نه آنها دورى من را. اما حالا مي‌خواهم آنها را ببينم. دلم ديگر به تنگ آمده، ديگر تحمل دورى بچه‌هايم را ندارم. آن قتل فقط يك اتفاق بود. من نمي‌دانم يك لحظه چه بلايى سرم آمد كه اين كار را كردم. بچه‌هاى من تازه اول زندگي‌شان است چطورى بي‌پدر و مادرى بكشند. آنها به هر حال بزرگ مي‌شوند اما محبت مادر و بوى تن مادر يك چيز ديگر است. كاش پدرشان بالاى سرشان بود. كاش من مي‌مردم و اين اتفاق نمي‌افتاد. من به خاطر خودم نمي‌گويم، فقط به خاطر بچه‌هايم مي‌گويم. اگر پسرشان را دوست دارند فكر بچه‌هاى او را هم بكنند. نخواهيد كه درد بچه‌ها دو برابر شود. اگر من ظالم و گناهكار هستم، بچه‌ها كه گناهى ندارند. به خاطر آنها مرا ببخشيد و از خون من بگذريد. من خانواده شوهرم را مثل پدر و مادر خودم مي‌دانم. الان هم خيلى براى آنها ناراحتم و براى اتفاقى كه براى پسرشان افتاده خيلى پشيمانم. آنها به خاطر يك لحظه‌يى كه نفهميدم چه شد، فكر مي‌كنند با پسرشان يا خودشان كينه و دشمنى دارم ولى اينجورى نيست و من واقعاً نفهميدم كه چه كردم و الان پشيمانم. من هر شب خواب خانواده شوهرم را مي‌بينم و الان كه از خانواده او دور شده‌ام انگار از خانواده خودم دور شدم. فكر كنند من هم بچه خودشان هستم. من هم اميدم اين است كه آنها از خون من بگذرند. اصلاً نمي‌توانم تصور كنم آنها طناب دار را دور گردن من بيندازند

لاغ سواری قربانيان، خنده مستانه ستمگران

درحاليکه رسانه های انحصاری دايما از ارقام فزاينده ,کمک به فلسطينی ها, خبر ميدهند، در پشت صحنه جنايات هولناکی در جريان است. در جاييکه آمبولانس ها پا، دست و قطعاتی از گوشت بدن را جمع ميکنند که معلوم نيست جسدمرتبط به آنها با کدام آمبولانس به کدام بيمارستان برده شده است، دولت اسرائيل نوجوانان يهودي، جواهرفروش نيويورکی و مقاطعه کاران ميلياردر را به برای شرکت در کوچ اجباری به حراجی فراخوانده و صهيونيسم را به بازار آزاد برده است. دود اين ستم نه فقط به چشم فلسطينی ها بلکه به چشم مردم جهان و بويژه آنها که زير ستم استبداد اسلامی زندگی ميکنند ميرود. http://www.roshangari.net/ روشنگری. روز جمعه 23 آذر، 14 دسامبر 2007، گوينده اخبار بخش فارسی راديو اسرائيل با صدايی که در آن ريشخند و شادی موج ميزد، گزارش ميداد که تحريم غزه توسط اسرائيل و نبود سوخت برای خوددرو ها، مردم اين شهر را وادار به ,الاغ سواری, کرده و حکومت محلی سفارش تعدادی الاغ را داده است. مطمئنا گوينده راديو اسرائيل مثل مقامات دولت متبوعش، اخبار,مفرح, تری در اختياردارند که مردم غزه رابرمبنای آنها دست بيندازند و در باره آن ها جوک بگويند. يکی از اينگونه خبرها را مقامات ارشد سازمان بهداشت جهاني، روز 10 دسامبر، يعنی روز حقوق بشر، در سمپوزيومی به اطلاع رساند. در حاليکه شبکه درمانی غزه از کار افتاده است، آمبروجيو ماننتي، رييس سازمان در ساحل غربی و نوار غزه در سمپوزيوم خبر داد بيماران فلسطينی در خارج از غزه هم بطور فزاينده از دسترسی به درمان محروم ميشوند. حداث زيو رئيس سازمان پزشکی اسرائيلی – فلسطينی در همين سمپوزيوم گزارش داد بيمارانی که به آنها اجازه خروج داده شده، اگر حاضر به همکاری با دستگاه اطلاعاتی اسرائيل نباشند، از درمان محروم می مانند. دو نمونه زير از موارد متعددی است که مرتبا در انتقاضه الکترونيک گزارش ميشود. احمد 21 ساله مبتلا به سرطان روده است و چندين بار دچار خونريزی شديد داخلی شده است. پدرش نعيم تعريف ميکند که اجازه عبور از ترمينال شمالی غزه را بعد ازمدتها دوندگی ميگيرند. اما پسر بيمار و پدرش بعد از عبور از هفت خوان و ساعت ها انتظار و دو ساعت بازجويی دوباره به غزه برگردانده شدند. اسرائيلی ها در بازجويی از جوان مبتلا به سرطان خواستند که با اسرائيل همکاری کرده و از اردوگاه های فلسطينی جاسوسی کند و بعد او را به غزه برگرداندند و در ليست , تهديد امنيتی, قرار دادندو ديگر اجازه خروج به او ندادند. مورد دوم جوان 28 ساله ای است به نام بسام الوحيدي، ساکن رفح، همان شهری که سربازان اسرائيلی در آن راشل کوری را زير بولدوزر کشتند. بسام خود از کارکنان رسانه ای است. پزشکان به او گفته اند بدون درمان، هردو چشمش را از دست ميدهد. او اجازه عبور از مرز را ميگيرد. لازم به ذکر است در اينجا آنچه که ,مرز, خوانده ميشود، حصارهای دور يک شهر محاصره شده است که به بزرگ ترين زندان جهان مشهور است. بسام هم بعد از ساعت ها انتظار در يک اتاق مورد باز جويی قرار ميگيرد. ماموران اسرائيلی از او ميخواهند که باآنها , همکاری, کند. بسام اعتراض ميکند و ميگويد: , دسترسی به درمان حق من است,. افسر اسرائيلی به او ميگويد: , اين زبان برای ما فايده ندارد., زبانی که با آن بتوان به اصول حقوق بشر اشاره کرد، مورد استفاده اسرائيلی ها نيست و اگر در مورد قربانيان اسرائيل به کار گرفته شود، موجبات خنده و تفريح مدافعان آن را فراهم ميکند. بسام به غزه باز گردانده ميشود و اکنون بينايی يک چشم خود را از دست داده است و برای نجات چشم ديگر خود تلاش ميکند. انتخاب اين دو نمونه از آن روست که جاسوسی شرط دريافت درمان قرار داده شده بود. وگرنه موارد بسيار فجيع تر از اين مثل مرگ نوزاد در آغوش مادر، به دست مرگ سپردن جوانان و امثال آن در رسانه های مستقل فراوان گزارش ميشود. بايد دانست بنا بر منشور حقوق بشر، حتی خطرناک ترين زندانی ها و اسيران جنگی نيز حق دسترسی به درمان دارند. به عبارت ديگرهيچ بهانه ای حتی تروريسم و , تهديد امنيتی, نميتواند جلوگيری از درمان را توجيه کند و مرگ های ناشی از نقض اين اصل از جمله قتل های عمد دولت اسرائيل است که در هيچ آماری ذکر نمی شود. کمبود سوخت فقط مانع حرکت خودروهای سواری نشده است، وگرنه انتفاضه الکترونيک گزارش داده که مردم باک بنزين خودرو شان را شريکی مورد استفاده قرار ميدهند، يعنی بنزين باقی مانده در باک را می کشند تا به کسانی برسانند که در شهر مانده اند و لازم است به خانه برگردند يا همانطور که گوينده بذله گوی راديو اسرائيل ميگفت مردم زير سايه اشغالی جنايت بار به عصر حجر بازگشته و به الاغ سواری پناه آورند. اما کمبود بنزين اثرات وخيم فوری تری دارد. مقامات پزشکی خبر داده اند حدود 60 تا 70 درصد سوخت ديزل برای ژنراتورها کاهش يافته است و اين در حالی است که برق هم کافی نيست. يخچال ها، دستگاه هايی که با برق کار ميکنند و در نتيحه بخش عمده ای از واحدهای اورژانس هم خوابيده اند. سازمان بهداشت جهانی در اوايل دسامبر نگرانی خود رااز وضعيت فجيع بيماران تحت محاصره ابراز داشت. اين سازمان گزارش داد حدود يک سوم وسايل و داروهای اساسی پزشکی از جمله آنتی بيوتيک های مخصوص کودکان در غزه وجود ندارد. نهاد دفاع از حقوق کودکان سازمان ملل گزارش داد درمان 3600 بيمار مزمن روانی بطور کامل قطع شده است. بنا بر گزارش سازمان بهداشت جهانی حتی بيمارانی که معمولا از ترمينال مصر برای معالجه از غزه خارج ميشوند، تنها يکی از هفت نفر به درمان دسترسی پيدا ميکنند. رئيس يک بيمارستان در غزه ميگويد پزشکان مجبور شده اند در مورد برخی از بيماران به عمل قطع عضو[آمپوتاسيون] دست بزنند در حاليکه در صورت دسترسی به درمان به اينکار احتياج نبود. تنها در دو ماه گذشته 13 نفر که اجازه خروج شان هم صادر شده بود، و 15 نفر که هنوز منتظر صدور اجازه خروج بودند براثر تاخيرها و انتظارها مرده اند. در جنگ دايم با اصول حقوق بشر جمهوری اسلامی تنها دولتی نيست که خود را ازاعلاميه حقوق بشر مستثنی ميداند. دولت همتا ولی رقيبش در منطقه يعنی اسرائيل اين اعلاميه و کنوانسيون ژنو و تمام قطع نامه های سازمان ملل و رای دادگاه بين المللی را با سرخوشی و افتخار در توالت ريخته و سيفون را کشيده است و اين را نشانه قدرت و , برگزيدگی, خود ميداند. اسرائيل چه به عنوان زندانبان و چه به عنوان اشغالگر مسوول تامين دارو، غذا و نيازهای اوليه قربانيان خود است. اما در طول 60 سال تهاجم نظامی و اشغال، درست برعکس، اساس سياست خود را بر تخريب اقتصاد و امنيت مردمی که به اسارت ميگيرد قرار داده است، نه در غزه يا منطقه تحت کنترل حماس بلکه هرجايی که فلسطينی ها را در اسارت دارد. ولی فعلا روی تحريم غزه متمرکز بمانيم. بنا بر گزارش سازمان غذای جهانی واردات مواد غذايی تنها 41 درصد از نياز غذايی را تامين ميکند. اين امرعلاوه بر کمبود، بهای مواد غذايی اساسی وارداتی به غزه مثل گندم شير و گوشت را به شدت بالا برده است. در حاليکه محصولات ارزانی که در خود غزه توليد ميشوند نيزبه علت وابستگی به واردات به شدت کاهش يافته است. سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل در دسامبر امسال اعلام کرد کشاورزان غزه به علت محدوديت واردات از ماه ژوئن تا پايان فصل 50 ميليون دلاررااز دست ميدهند. نهادهای سازمان ملل هشدار داده اند که غزه در آستانه فاجعه انسانی به سر می برد. مريپ ,ميدل ايست ريپورت, در ژوئن امسال در چهل سالگی اشغال و قبل از تشديد تحريم اخير گزارش داد که آمارهای سال 2006 نشان ميدهد 80 درصد خانواده ها با کمتر از يک دلار در روز زندگی ميکنند. فقر کارمندان بخش خدمات مثل معلمين، پرستاران و پزشکان در عرض يک سال از 35 درصد به 71 درصد افزايش يافت. مريپ اضافه کرد برای اينکه جهانيان از خفه کردن مردم اطلاع نيابند اسرائيل نهايت تلاش را به عمل می آورد که از صدور ويزا وبازديد از مناطق اشغالی جلوگيری به عمل آورد. دولت اسرائيل ميداند مردم جهان هنوز به اعلاميه حقوق بشر و کنوانسيون ژنو باور دارند و ارتکاب جنايت در نهايت خونسردی مايه خنده آنها نيست. حماس بهانه است دولت اسرائيل و حاميان آن، بويژه در رسانه های انحصاري، تلاش ميکنند جنايتی را که عليه ميليون ها انسان در حال صورت گرفتن است به ضد کودتای حماس در غزه نسبت داده و آن را توجيه کنند. قبل از آنهم رای به حماس در انتخابات گذشته را که موجب شد آنها به يکباره با تظاهر به دموکراسی برای فلسطينی ها هم وداع کنند و خود برای مردم دولت نصب کنند، بهانه قرار ميدادند. گذشته از اينکه اين نوع توجيه، از جنايت رفع عيب نميکند، اما همه صاحبنظرانی که ريگی در کفش ندارند ميدانند حماس فقط آخرين بهانه است. جنايات اسرائيل عليه مردم فلسطين 60 سال لاينقطع و به بهانه های مختلف تداوم داشته است. در طول اين مدت 77 درصد زمين فلسطينی ها توسط دولت اسرائيل تصاحب شده و نزديک 5 ميليون انسان آواره و اسير شده اند. بسياری از آوارگان هنوز در اردوگاه هايی زندگی ميکنند که بعد از 1947 ايجاد شد. قبل از اين که حماس موجوديت پيدا کند، اين تصرف صورت گرفته و ميليونها انسان آواره يا در گتوهای تحت کنترل اسرائيل به اسارت گرفته شده بودند. در سال 87 اسرائيل نزديک 200000 هزار نفر را دستگير کرده و نزديک 5000 زندانی داشت[نگاه کنيد به کتاب ,نيمرخ اشغال, اثر توبی شلی و بن کاشدان]. رنج قربانيان طی اين مدت تصاعدی بوده است. امروز اسرائيل 10000 فلسطينی در زندان دارد، وضع اقتصادی بدتر از گذشته است و قتل ها علاوه بر موشک باران و به توپ بستن به ترور رسمی فراروئيده است. بعد از انتفاضه تعداد بيشتری کودک هدف ترور ارتش کودک کش قرار ميگيرند. نيروی حماس نسبت به ميليون ها انسانی که شکنجه ميشوند، قطره ای در درياست. هميشه بهانه ای وجود داشته است. اما از بهانه های 60 ساله می گذريم، به همين دوره کنونی که نگاه کنيم مشخص ميشود اگر اسرائيل از حماس به عنوان ,بهانه, استفاده ميکند، از عباس و آن دسته از رهبران فلسطين که به همکاری علنی با اشغال تن ميدهند، به عنوان ,وسيله, برای تداوم اين ستم خيرکننده استفاده ميکند. دست انداختن شرکای فلسطينی درست در همان زمان که بوش و اولمرت، محمود عباس را بغل کرده و به آناپوليس بردند و به قول نويسنده الاهرام با جيب پر و دست خالی برگرداندند، در اورشليم شرقي، نه نوار غزه که تحت کنترل حماس است بلکه بخشی از مناطق اشغالی که قاعدتا بايد به عباس – فياض واگذارشود، اسرائيل در تعقيب پروژه بيرون راندن 200000 فلسطينی ساکن اورشليم شرقي، ويران کردن گروه جديدی از خانه های فلسطينی ها و ساختن شهرک اشغالی برای يهوديان را آغاز کرده است. کنفرانس آناپوليس در 27 نوامبر آغاز شد و خانه ای که تصوير آن در اين صفحه ديده ميشود در چهار دسامبر در اورشليم شرقی خراب شد. [پدر خانواده ی آواره شده دست فرزندانش را گرفته و در خرابه ها بقايای اموالش را جستجو ميکند.] در مورد اين پروژه داستان تکان دهنده ای هست که اندکی بعد به آن می پردازيم. اما فعلا به اين اشاره بسنده ميکنيم که همين نمونه نشان ميدهد حماس بهانه ای بيش نيست. دولت اسرائيل و حاميانش به مردان خود، عباس ودجلان و فياض، هم چيزی نميدهندمگر مقام و پاداش شخصی. بدتر اينکه وجود همين نوع مردان را دست آويز قرار داده وآنها، و به نام آنها مردم فلسطين را مسخره ميکنند. عزمی بشاره، نماينده پارلمان اسرائيل، فلسطينی تبار، که دولت اسرائيل اخيرا باهمان بهانه هايی که جمهوری اسلامی برای روزنامه نگاران جعل ميکند يعنی به بهانه يک مصاحبه تحت تعقيب قرارگرفته و به تبعيد مجبور شد، از جوکی در محافل اسرائيلی – آمريکايی در واشينگتن يادميکند: يک مقام اسرائيلی در اجلاس مشترک با مقامات آمريکايی ميگويد همين حالا يک تلفن از مقامات دولت موقت فلسطين داشتم: - بازاز اشغال شکوه ميکردند؟ - نه شکوه ميکردند که چرا پول مصالح را نمی فرستيد که ساختمان ديوار به تاخير نيفتد. اين همان ديوارآپارتايد است که بخشی از ساحل غربی را نيز به اسرائيل منضم کرده و بخش های ديگر ساحل غربی و خانواده های ساکن آنرا از هم جدا کرده است. هدف جوک به تمسخر کشيدن مقاومت فلسطينی هابه خاطر وجود خيانتکاران و سازشکاران در رهبری آنهاست. اما اگر بتوان به خاطر وجود سياستمداران اسرائيل همه مردم يهودی را سرزنش کرد، يا به خاطر اينکه دولتمردان جمهوری اسلامی ايرانی هستند، بتوان همه مردم ايران را تحقير کرد، يا به خاطر فاشيستها همه مردم آلمان را، آنوقت ميتوان به خاطر همکاری بخشی از مقامات فلسطين با اسراييل مردم فلسطين را به مسخره کشيد. روشن است مقاومت 60 ساله مردم فلسطين عليه چنين نيروی مهيب و مخربی که زرادخانه تسليحاتی و مالی جهان از آن حمايت ميکند شايسته تحسين است و اين نوع جوک ها و خنديدن به ,الاغ سواری, قربانيان خود، فقط سقوط اخلاقی زورمندان ستمگر را به نمايش ميگذارد. البته اين سقوط اخلاقی اشغالگران است، نه همه يهودی ها. يهوديان دمکرات که ازاشغال تبری جسته و ستمگری های آن را افشا ميکنند، خود مورد آزار اشغالگران و طرفداران آن قرار ميگيرند. يکی از دلايلی که نوه گوردون Neve Gordon استاد دانشگاه بن گوريون[ عکس صفحه اول] درمخالفت با بايکوت آکادميک اسرائيل مطرح ميکند، ترس از تشديد آزار آکادميسين های دمکرات اسرائيل و وحشت از ايجاد محدوديت بيان در دانشگاه های اسرائيل و تصفيه و فشار بر استادان دمکرات است. مدافعان صهيونيسم اين دانشمند يهودی را ,ضديهود, ميخوانند و مورد تهديد و آزار قرار ميدهند. اما ضد يهود واقعی کسانی هستند که اين سرکوب های عيرانسانی و نقض بی سابقه حقوق بشر را به نام مردم يهود انجام ميدهند. اين واقعيتی است که حتی نشريه اکونوميست دست راستی طرفدار دولت اسرائيل هم به آن اعتراف کرده و يهوديان، بويژه آنها را که خارج از اسرائيل زندگی ميکنند، به تعمق روی آن فراخوانده است. صهيونيسم چيست؟ عليرغم وجود بسياری از يهوديان دمکرات در اسرائيل و در سراسر جهان ممکن است اين سوال پيش بيايد چگونه اکثريت مردم اسرائيل بادولت های خود همراهی کرده و آنها را با رای خود بر سر کار می آورند. نوه گوردون اخيرا مقاله ای دارد که مستقيما مربوط به اين سوال نيست، اما در ابتدای مقاله صحنه نفرت انگيزی را توصيف ميکند که ميتواند به يافتن پاسخ کمک کند. گوردون می نويسد: ,نوجوانان يهودي، با کمتر از چهار دلار در روز، اثاثيه، لباس، وسايل آشپزخانه و عروسک های خانه ها را جمع کرده و آنها را توی کاميون ها بار می کنند. آنها با پشتکار در کنارانبوهی پليس کار ميکنند که برای نظارت بر ويران کردن 30 خانه در يک دهکده متعلق به بدوئن ها بسيج شده اند. در همان حال نوجوانان بدوئن در کناری ايستاده و تخليه خانه های شان را نظاره ميکنند. وقتی خانه ها از اثاث تخليه ميشود، بولدوزرها به سرعت خانه ها را ويران ميکنند., اين دومين باری است که اين دسته از کشاورزان فلسطينی آواره ميشوند. باراول در دهه 50 بعد از اشغال و کوچ دادن های هولناک اواخر دهه 40 بود که آنها به اين منطقه آمدند و به کشاورزی مشغول شدند. گوردن مينويسد اکنون دوباره مساکن اين کشاورزان را ويران ميکنند و زمين ها را ميگيرند تا 30 شهرک اشغالی ساخته و سياست ,يهودی سازی, را پيش ببرند. اين پروژه درست همزمان با برگزاری کنفرانس آناپوليس صورت می گيرد و قطعا ربطی به نوار غزه و حماس ندارد. گوردون مينويسد يکی از فعالين بدوئن که شاهد اين صحنه بود از يک نوجوان يهودی می پرسد چرا حاضر شده در اينکار شرکت کند. نوجوان مزبور بدون اينکه مکث کند پاسخ ميدهد:, من يک صهيونيست هستم و کاری که داريم امروز در اينجا ميکنيم، صهيونيسم است., گوردن تصديق ميکند:نوجوان اشتباه نمی کند. صهيونيسم همين است. به گفته او هم جوانان يهودی هم بدوئن ها که در اين صحنه حاضر بودند درس بزرگی در مورد تبعيض فراگرفته اند. اما ماجرا به همين ختم نمی شود، نوه گوردون به اين پروژه دقيق تر نگاه ميکند و واقتی هولناک تری را توصيف ميکند. ,تجارت آزاد, به کمک پيکرهای قطعه قطعه شده گوردون نوشته است نوجوانان يهودی مزبور توسط يک شرکت خصوصی استخدام شده اند. به نوشته او صهيونيسم جديد استحاله ای را از سر گذرانده است. قبلا پروژه آواره کردن فلسطينی ها و کلنی سازی تماما توسط دولت صورت ميگرفت. اکنون خصوصی سازی در اين حوزه هم صورت گرفته است. دولت زمينی را که از بدوئن ها گرفته به بهای بسيار نازل به تايکون های سرمايه دار می فروشد و آنها نه فقط کار تخليه وشهرک سازی بلکه برنامه ريزی برای کوچ دادن يهوديان به آنرا برعهده ميگيرندو با توجه به جذابيت های بازار و تفاوت بها يهوديان را به آن انتقال ميدهند. دولت سپس به سرعت دست به کار شده و برق و آب و جاده و ساير خدمات را بر عهده ميگيرد. به نوشته گوردون دولت اسرائيل اکنون حتی ايستگاه های بازرسی را خصوصی کرده است. در حاليکه سرمايه داران ميليونر و مقاطعه کاران، به گفته گوردون, لشگر صليبی خصوصی صهيونيسم جديد, را تشکيل ميدهند، ماموران خصوصی ايستگاه های کنترل، ,جنگجويان خصوصی, آنها به شمار می روند. گوردون يادآوری ميکند فرق جنگجويان خصوصی با سربازان ارتش اسرائيل اين است که سربازان بخش خصوصی مثل ماموران بلاک واتر در عراق با دست باز در حاشيه های غيرقانونی عمل ميکنند. گوردون تاکيدميکند:استحاله صهيونيسم از دولتی به خصوصي، استراتژی آن را تغيير نداده، بلکه تاکتيک ها را دچار تحول کرده و دولت را از برعهده گرفتن مسووليت بسياری از اعمال، از جمله به کار گرفتن نوجوانان در اين اقدام جنايتکارانه مصون ميکند. حمايت سرمايه های بزرگ از اسراييل قبل از موج خصوصی کردن های اخير هم بر منافع عظيمی استوار بوده و حمايت امثال سارکوزی و تونی بلر که کيف کشان علنی سرمايه هستند از اسرائيل بی دليل نبوده است. اما ابعاد استفاده ,آزادانه , و بی قيد و شرط از سرکوب اکنون شکلی فاجعه بار و مافيايی به خود گرفته است. مثلا هم اکنون در نيويورک کارزاری عليه سلطان الماس و جواهرات اسرائيلی لو لويف Lev Leviev بر پا شده است. لويف که سابقه بهره کشی از آفريقای جنوبی زير سيطره رژيم آپارتايدرا دارد ودر طول سال های بعد از سقوط رژيم آپارتايد هم الماس های ارزان را از کشورهای توليد کننده آفريقايی که گرفتار منازعات داخلی هستند تهيه ميکند، اکنون عميقا درگير سياست کلنی سازی در ساحل غربی به همان شيوه ای است که گوردون شرح داده است و قرارداد تخليه و ساختن چند شهرک را در ساحل غربی و اورشليم شرقی - نه غزه ی تحت سيطره حماس - با دولت اسرائيل بسته است. حتی تونی بلر که به عنوان نماينده کوارتت برای منطقه انتخاب شده، برخلاف نماينده قبلی که به اعتراض استعفا داد، کار ,وساطت, را به , بازار آزاد, سپرده و به جای فراهم آوردن شرايط مذاکره و صلح مشغول بستن قرار داد برای دادن کنترل منابع اصلی مناطق تحت اشغال به شرکت های اسرائيلی و انگليسی است. بنا بر قاعده، ,آزادی, بازار در اين مورد هم بر پايه قوه قهر دولتی و کمک های بی دريغ آن صورت ميگيرد. ولی اينجا استفاده از ,اتوريته , دولت ابعاد جنايتکارانه ای به خود گرفته است، زيرا ديگر بر اجبار اقتصادی استوار نيست، بلکه به درهم شکستن مقاومت سياسی مردم و کوچ دادن اجباری آنها نياز دارد. صحنه زير که در انتفاضه الکترونيک آمده و مربوط به تابستان امسال است، يکی از موارد استفاده از اين اتوريته را به نمايش می گذارد: ,دريکی از داغ ترين روزهای تابستان ده ها کودک و بزرگسال و روزنامه نگار دم در ورودی بيمارستان الشفا جمع شده اند و منتظر آمبولانس های صليب سرخ هستند که آخرين تلفات را همراه بياورد. آمبولانس پر است از قطعات بدن،دست ها، پاها،انگشتان. در برخی موارد معلوم نيست کدام بخش بدن جامانده است. دلخراش ترين صحنه وقتی است که دو آمبولانس از دو بيمارستان تکه گوشت های باقيمانده از اجساد مردمی را که به قتل رسيده اند جمع ميکنند. جمع آوری اجساد در بحبوحه فاجعه و تخريب مسلما کارآسانی نيست، بويژه وقتی که تعداد زيادی کشته شده اند و دو آمبولانس بايد مشترکا بقايای اجساد را جمع کنند. در چنين شرايطی يک آمبولانس بخشی هايی ازجسد را به يک بيمارستان برده و آمبولانس ديگر بدون اينکه بداند بخش های ديگر جسد مثل گوشت،بازو يا پا را به بيمارستان ديگر می برد. اغلب نميتوان تشخيص داد کدام قطعه به کدام جسد تعلق دارد. اين يک اتفاق روزمره در غزه است., يکی از مشکلات کارکنان آمبولانس ها و سردخانه ها اين است که نميتوانند مشخص کنند کدام قطعه گوشت يا بدن متعلق به کدام جسد است. چنين جنايتی را چگونه بايد توصيف کرد؟ تازه کشتار، ويران کردن خانه ها، زندانی کردن، در برابر آنچه بر مردم در زندگی روزمره ميگذرد و دولت اسرائيل با نهايت وسواس ميکوشد مردم جهان را از آن بی خبر نگاهدارد، وزنه سبک و غيرقابل اعتنای سرکوب را تشکيل ميدهد. سکوت، سرپوش گذاشتن و همکاری با اين سياست هولناک را چه بايد ناميد؟اما اگر زبان و قلم در توصيف اين جنايات ناتوان است، ,بازارآزاد,، هضم آن برای بازار آزاد دشوارنيست. تروريسم ,خوب, بعد از انتفاضه، دولت اسرائيل ترور دولتی را به سياست رسمی خود تبديل کرد. اين دولت برای تروراسامی مضحکی انتخاب کرده است: قتل هدف گيری شده "Targeted Killing" [گويا بقيه تروريست ها هدف را انتخاب نمی کننديا برای ترور هدف ندارند]،هدف گيری گزينشی "selective targeting"،مجازات فراقضايی"extrajudicial punishment" انتفاضه الکترونيک گزارش داده بعد از انتفاضه 600 نفر به اين شيوه ترور شده اند.استدلال؟ , با ترور ,جنگجويان فلسطينی, مبارزه ميکنيم!,. ,تروريسم بد, هم درست از همين استدلال استفاده ميکند. تازه اين ترورها بخشی از هزارها قتل است که به شيوه های مختلف صورت ميگيرد و لابد بايد آنها را ,غيرهدفمند, خواند. تنها در اين 7 سال 921 کودک و نوجوان زير 18 سال و 264 زن در ترورهای ,هدفمند, و ,غير هدفمند, کشته شده اند. ,جنگجويان اسرائيلی, فکر ميکنند انتفاضه را به خوبی کيفر داده اند. اما واقعيت اين است که کيفر اعمال دولت اسرائيل رانه فقط فلسطينی ها بلکه مردم جهان می بينند. سکوت ,جامعه جهانی, در برابر اين جنايت هولناک و حمايت قدرت های سياسی و اقتصادی از آن دست وزبان مستبدان و بنيادگرايان و جنايتکارانی از قماش دولت اسلامی ايران را دراز تر کرده است. بگذريم از بهايی که مردم جهان برای تکميل زرادخانه های تسليحاتی و يا به صورت تخريب نهادها و دستاوردهای دمکراتيک خود ميپردازند. آنها خجالت نمی کشند قطعه قطعه کردن انسان ها به قصد دزديدن زمين های آنها و کسب قدرت و سودهای هنگفت، استفاده از هرشيوه ای حتی استخدام کودکان و نوجوانان برای اجرای اقدامات جنايی و به حراج گذاشتن زمين و جان و مال قربانی...وقتی ابعاد جنايت چنين بزرگ باشد، اهداف بدين حد ضد انسانی و وسايل و شيوه ها اينهمه فرومايه، سقوط اخلاقی اجتناب ناپذير است. اسقف توتو زمانی گفته بود آنچه اسرائيل بر سر فلسطينی ها می آورد، با آنچه رژيم آپارتايد بر سر مردم سياه آفريقای جنوبی می آورد، قابل مقايسه نيست. مبارزان برجسته آفريقای جنوبی بارها بر اين حرف صحه گذاشته اند. به راستی سياست دولت اسرائيل ديگر با مقياس رژيم آپارتايد آفريقای جنوبی قابل سنجش نيست و با فاشيسم پهلو به پهلو قرار گرفته است.وقتی جنايت چنين ابعادی می گيرد، مکانيسم دفاعی کسانی که مرتکب اين اعمال ميشوند، همان است که رئيس نهاد[نقض]حقوق بشر رژيم اسلامی ايران يک بار گفت:,ما خجالت نمی کشيم,. آنها قربانيان خود را ناانسان، ,اراذل واوباش بی سرو پا,، علف های هرز روی زمين، حشرات موذی می بينند که به قول يکی از امثال خودشان، نيکولای سارکوزي، بايد آنها را ,امشی زد,. تنها با اتکاء به اين نوع ,ايدئولوژی,، جنايتکاران ميتوانند خود را قهرمان ,پاکسازی, روی زمين ببينند و به رنج قربانيان خود بخندند و برای آن جوک بسازند.
*مقاله نوه گوردون در مورد خصوصی کردن صهيونيسم http://commentisfree.guardian.co.uk/neve_gordon_and_erez_tzfadia/2007/12/privatising_zionism.html *در باره فعاليت سلطان الماس اسرائيل برای کوچ دادن فلسطينی ها http://www.mideastjustice.org/ *انتفاضه الکترونيک http://electronicintifada.net/newsandanalysis.shtml

ضرب و شتم وحشيانه فريدون گيلانی به وسيله پليس آلمان !

شنبه پانزدهم دسامبر 2007 ، پليس ضد شورش آلمان نويسنده و شاعر مبارز ما فريدون گيلانی را ، بنا به شهادت هائی كه داده شده است ، فقط به جرم آن كه به پليس آلمان گفت به عنوان يك روزنامه نگار و نويسنده می پرسد چرا جلو كار خبرنگارو عكاس رسمی آلمان را مي گيرند و جوانان آلمانی را چنان بی رحمانه می زنند ؟ مورد چنان ضرب و شتم وحشيانه قرار داد كه مراحل آن را از صحنه سئوال كردن از پليس تا ضرب و شتم چسبيدن گلوی او در حد خفگی و برزمين كوفتن و دستبند زدن و ساير مراحل را ، مرحله به مرحله در عكس هائی كه ما : شاهين نوروزی و ليلي ديلمي خبرنگاران عكاس ، در اختيار رسانه هاي چپ و راست آلماني و خبرگزاري ها گذاشته ايم ، ملاحظه مي كنيد . اين گروه سه نفره مركب از فريدون گيلاني ، شاهين نوروزي و ليلي ديلمي به عنوان يك تيم خبري متشكل براي كسب خبر و گرفتن عكس به صحنه رفته بوديم . ( اين واقعه ، چند ساعت پس از تظاهرات هفت هزار نفره نيروهای چپ و راديكال آلمان عليه مو ادي كه به نام صد و بيست و نه آ و صد و بيست و نه ب كه می تواند هر زمان احزاب آلمانی و خارجی مقيم آلمان را ممنوع اعلام كند، رخ داد كه بيش از چهار هزار پليس هامبورگ ، مونيخ و برلين و ماكدنبورگ عملياتی را براي شكار تظاهر كنندگاني كه با اجبار و حملات پليس پراكنده شده بودند در خيابان اصلي هامبورگ « مونكه برگ شتراسه » به صورت وحشيانه اي سازمان دادند )‌ . پس از سه ساعت بازداشت در سلول انفرادي ، پليس آلمان به خاطر پي گيري ما خبرنگاران عكاس و آسيب سختي كه نويسنده و شاعر فريدون از ناحيه گوش راست ، كتف راست و زانوي چپ ديده بود ، مجبور شد او را آزاد كند ، اما حتي در صحنه ضرب و شتم ، حاضر نشد او را به بيمارستان منتقل كند و دكترهاي آمبولانس پليس گفتند :‌ تظاهر مي كند ، طوريش نشده ! صبح روز بعد - يكشنبه 16 دسامبر ، - نويسنده و شاعر مبارز فريدون گيلاني را در اثر دردهاي شديد از ناحيه گوش و كتف و زانو و گردن ، به اتفاق همسرش به بيمارستان برديم . بخش گوش و حلق و بيني ، چند ساعت روي گوش راست فريدون گيلاني عمل جراحي انجام داد و رسما گزارش داد كه براثر خشونت و ضربات پليس ، پرده خارجي گوش نويسنده مبارز ما پاره شده است و اگر پس از يك هفته جراحي مستمر ترميم نشوند ، مچبور مي شوند قسمت داخلي گوش را هم جراحي كنند . عجالتاگوش راست نويسنده و شاعر مبارز مردم شنوائي خود را از دست داده و از ناحيه كتف راست و زانو و گردن و ستون فقرات ، به شدت رنج مي برد . فريدون گيلاني براي اقدامات قانوني پيشنهاد بيمارستان را براي حدا اقل يك هفته بستري شدن در بيمارستان نپذيرفت ، با اين قرار كه هر روز صبح براي ادامه جراحي روي گوش راست به بيمارستان برود . امروز دو شنبه شانزدهم دسامبر ، دكتر يورگن شنايدر از وكلاي معروف و برجسته هامبورگ وكالت فريدون گيلاني را پذيرفت و شكايتي را با عكس هاي كامل لحظه به لحظه ، مدارك بيمارستان و نام شهود اين وحش پليسي ، فردا سه شنبه به دادگاه آلمان تسليم مي كند . براي اطلاعات بيشتر و حمايت از اين نويسنده مبارز مي توانيد با شماره فاكس و ايميل زير تماس بگيريد .
نويسنده و شاعر مبارز ما فريدون گيلاني به محض بهبودي نسبي ، گزارش كامل واقعه را به قلم خود به اطلاع شما مي رساند.
فكس : 001 73 209 - 40 - 0049
ايميل : gilani@f-gilani.com فتو ژوناليست هاي آزاد : شاهين نوروزي - ليلي ديلمي 17

با حمایت پنتاگون صورت گرفت: قتل بیش از500 دانشمند هسته ای و استاد عراقی با جوخه های ترور "موساد

با حمایت پنتاگون صورت گرفت: قتل بیش از500 دانشمند هسته ای و استاد عراقی با جوخه های ترور "موساد"
به نوشته یک روزنامه عراقی، سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی(موساد) با همکاری وزارت دفاع آمریکا(پنتاگون)، برنامه حذف دانشمندان هسته ای و اساتید دانشگاه های عراق را که از همکاری با اشغالگران سرباز می زنند، دنبال می کند و تا کنون 350 دانشمند هسته ای و بیش از 200 استاد دانشگاه را به قتل رسانده است. به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه "البینه الجدیده" عراق درشماره امروز خود با استناد به اطلاعاتی اعلام کرد درحال حاضر درعراق جنایتهای پشت پرده ای درحال وقوع است. به گونه ای این اطلاعات حاکی ازآن است که سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی با همکاری نظامیان آمریکایی درعراق توانسته است تا کنون 350 دانشمند هسته ای و بیش از 200 استاد دانشگاه را درعراق به قتل برساند.به نوشته این روزنامه، درگزارشی که وزارت امورخارجه آمریکا آن را تهیه کرده است و به جرج بوش رئیس جمهوری آمریکا نیز تحویل داده شد، آمده است: یگانهایی از نیروهای موساد و کماندوهای اسرائیلی بیش ازیک سال است که درخاک عراق فعالیت دارند و این کماندوها به صورت ویژه برای قتل دانشمندان هسته ای عراق و ترور آنها فعالیت دارند. بنابراین گزارش، روند این اقدام مشترک جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل پس ازآن شروع شد که تلاشهای واشنگتن درجهت جذب این دانشمندان برای همکاری با آنان در آمریکا با شکست روبرو شد. براساس گزارش مذکور، با وجود اینکه برخی از این دانشمندان مجبور به فعالیت در مراکز پژوهشی رسمی آمریکا شدند، اما بیشتر این دانشمندان همکاری با دانشمندان آمریکایی را در زمینه بعضی تجربه ها رد کردند و همچنین شمار زیادی ازآنان از خاک آمریکا به دیگر کشورها فرار کردند. به گزارش مهر، درادامه این گزارش تاکید شد: اما دانشمندانی که تصمیم به باقی ماندن درخاک عراق را گرفتند، ازسوی آمریکایی ها تحت چندین مرحله بازجویی و تحقیقات قرارگرفتند به گونه ای که حتی شکنجه نیز شدند. البینه الجدیده نوشت : اما تل آویو براین باوراست که زنده باقی ماندن این دانشمندان برای امنیت آینده اسرائیل خطرناک است به گونه ای که به این باور رسیده است که بهترین گزینه برای برخورد با این دانشمندان، ترور آنها است و یکی از بهترین گزینه های موجود برای تروراین شخصیتها، استفاده ازشرایط کنونی عراق یعنی وجود ناامنی ها و خشونت ها است. درگزارش وزارت امورخارجه آمریکا آمده است که پنتاگون رضایت خود را ازهفت ماه پیش درباره این دیدگاه سازمان جاسوسی اسرائیل ابرازکرد و برای این منظورتصمیم گرفته شد تا یگانهایی از کماندوهای اسرائیلی این ماموریت را انجام دهند و همچنین یک تیم امنیتی آمریکایی درانجام این ماموریت به کماندوهای اسرائیلی کمک کنند. برپایه این گزارش، کار تیم امنیتی آمریکا مختص به ارائه زندگی نامه کامل و راه های رسیدن به این دانشمندان عراقی است که این عملیات ازهفت ماه پیش ادامه دارد و به این ترتیب تا کنون 350 دانشمند هسته ای و 200 استاد دانشگاه در رشته های مختلف در خیابانها، به دور از منازلشان کشته شدند به گونه ای که خانواده های این دانشمندان، گمان می کنند که این شخصیتها درپی وقوع عملیات تروریستی ( که روزانه درعراق به وقوع می پیوندد) کشته شدند. به گزارش مهر، سریال قتل دانشمندان واساتید دانشگاه های عراق همچنان ادامه دارد و این عملیات به شکل منظم و با حمایت و تایید پنتاگون به مرحله انجام می رسد. براساس گزارش وزارت امورخارجه آمریکا این عملیات بیش از یکهزار دانشمند عراقی را هدف قرار می دهد و یکی از دلایل وقوع انفجارها در برخی از خیابانهای شهرهای عراق هدف قراردادن دانشمندان است.

دنیای ما: قتل دکتر ال ناس در ژانویه 2006 صورت گرفت