باز آفريني واقعيت ها

۱۳۸۷ شهریور ۲۹, جمعه

مراسم بزرگداشت داریوش همایون برگزار می شود!

برای مطا لعه خاندان ننگين" رضا خان قذاق" به ۲ آدرس ذيل مراجعه نمايد۰

http://azadegan-azade.blogspot.com

http://enghelabe-eslami.com/rezakhan-ronasi.htm

http://sumka.blogfa.com/post-9.aspx

مراسم بزرگداشت داریوش همایون برگزار می شود
-مجموعه فرهنگی ـ سیاسی تلاش به مناسبت فرارسیدن هشتادمین سالگرد آغاز زندگی داریوش همایون و به پاس خدمات ایشان به فرهنگ و سیاست ایران، مراسم بزرگداشت ایشان را در تاریخ 27 سپتامبر 2008 برگزار می کند.

رضا شاه، بزرگ‌ترين ايرانی سده بيستم
داريوش همايون

سده بيستم گذشت و ما نتوانستيم بزرگ‌ترين ايرانی آن سده را برگزينيم. در خود ايران جای آن نبود و در بيرون ايران بر چه می‌شد همرائی کرد که در آن باره بتوان به توافقی رسيد.....

از اين شخصيت‌ها محمد رضا شاه را می‌بايد دنباله رضا شاه شمرد. بی‌ رضا شاه او به پادشاهی نمی‌رسيد؛ و بيشتر آنچه از آن برآمد دنباله دوران پدر و بر زمينه آنچه رضا شاه ساخت بود. محمد رضاشاه حتا اگر دچار آن سقوط نمی‌شد که او را در رديف لوئی شانزدهم‌ها و نيکلای‌سوم‌ها گذاشت نمی‌توانست از قضاوت سخت تاريخ بدر آيد. با اينهمه در ميان پادشاهانی که سلطنت و کشور و سلسله خود را باختند او و لوئی ناپلئون (ناپلئون سوم) تنها رهبرانی هستند که می‌توانند به دستاوردهای بزرگ در نوسازندگی کشور خود نام‌آور و سربلند باشند. در شخصيت و سرگذشت محمد رضا شاه آن عنصر استثنائی که بزرگی تاريخی می‌آورد وجود نداشت.....

مصدق بر سياست ايران چندان تاثيری نکرد که بر روان اکثريتی از ايرانيان، و همين برای گروه‌هائی او را بزرگ‌ترين ايرانی سده بيستم بلکه همه تاريخ ايران می‌سازد. مصدق ده سالی برعرصه سياست ايران تسلط داشت، دو سال‌وچند ماهش به عنوان نخست وزير، و دست کم نيمی از بزرگی خود را مرهون ۲۸ مرداد است؛ نه در آنچه خود از آن برآمد بلکه آنچه ديگران درباره او برآمدند. اگر او اندکی پيش از آن درگذشته بود يکی از مردان بزرگ تاريخ ايران می‌ماند ولی پرشور‌ترين پرستندگانش نيز او را بزرگ‌ترين ايرانی سده نمی‌شمردند. با همه اهميت پيکار ملی کردن نفت آنچه از مصدق برای آينده ماند قابل مقايسه با رضاشاه نيست....................

رضا شاه در نيمه برنامه‌های گسترده‌اش برای نو کردن زير ساخت‌های جامعه ايرانی از پادشاهی به زير کشيده شد. ولی تا همانجا ايران را بر راهی انداخته بود که مانند قطار‌هائی که بر راه‌آهن انداخت، با انقلاب و حکومت اسلامی نيز از آن بيرون آمدنی نيست. او را می‌بايد پادشاه زيرساخت‌ها شمرد و آنقدر زير ساخت بود که بدست او بوجود آيد که توقع دمکراسی و توسعه مستقيم سياسی را به دشواری می‌توان از او داشت. زير ساخت اصلی و مهم‌ترين، بازسازی ايران به عنوان يک کشور و در صورت نوين دولت ـ ملت بود. نخست بايست از تکه پاره‌های ممالک محروسه و مناطق فئودالی و بخش‌های عملا جدا شده يا در حال جدا شدن ايران کشوری با يک حکومت می‌ساخت که در درون مرزهايش قانون خود آن و نه خواست سفارت دولت‌های فخيمه انگليس و بهيه روس روا باشد (از 1918 سفارت دولت فخيمه همه کاره بود.) بايست سربازان بيگانه ايران را ترک می‌گفتند و نيروهای نظامی ناچيز ايران از فرماندهی بيگانگان بدر می‌آمدند و توانائی برقراری نظم و امنيت را می‌يافتند که بی آن همه مبارزات مشروطه خواهان و قانون اساسی و متمم آن خاطره‌ای خوش بيش نمی‌بود. بايست بانکداری ايران، از جمله نشر اسکناس، از دست روس و انگليس در می‌آمد. بايست ايرانی احساس فرديت می‌کرد و خود را ايرانی می‌شمرد نه حسن ‌پسر‌ حسين و از مملکت قزوين؛ و بايست کمترينه‌ای از امنيت قضائی می‌يافت و هر لحظه بر جان و مالش در هراس نمی‌بود. .................

با يک استراتژی جسورانه و با قدرت اجرائی که ديگر در هيچ زمامدار ايرانی ديده نشد رضا شاه از 1921 تا دهه بعدی همه اينها و بسا طرح‌های ديگر را عملی کرد. ايران يکپارچه شد و بيگانگان ديگر نقشی در اداره امور آن نداشتند؛ جز نفت که زور او نرسيد. يک دستگاه اداری امروزی در جای لحاف پاره‌ای که دولت قاجار بود سراسر ايران را پوشاند. با ثبت احوال و شناسنامه و نام‌خانوادگی، ايرانی در قالب حقوقی شهروند يک کشور و نه رعيت ارباب و خان و پادشاه قرار گرفت، تا کی قالب سياسی‌اش را بيابد. دادگستری نوين غيرآخوندی و مجموعه‌های قانون مدنی و قانون جزائی و قانون تجارت و ثبت احوال به جامعه ايرانی امکان داد که سير توسعه اقتصادی خود را آغاز کند و به اصطلاح مارکسيستی وارد مرحله رشد بورژوازی شود. رضا شاه برای نخستين بار در دوران اسلامی به ايران يک دولت قانون rechtstaat داد...................

بستن قراردادهای پاياپای و صدور آنچه ايران می‌توانست بفروشد سرمايه ارزی برای ساختن راه‌آهن سراسری و پايه گذاری صنعت نوين فراهم کرد که پيش از او اگر هم می‌خواستند به سبب جلوگيری قدرت‌های استعماری نمی‌توانستند. (درآمد نفت به نوسازندگی ارتش اختصاص داشت و ماشين‌های کارخانه‌ها با سالامبور يا روده گوسفند، و کتيرا و ترياک و مانندهای آن مبادله می‌شد.) دولت به عنوان فراهم آورنده آموزش و بهداشت و درمان همگانی و توسعه اقتصادی (تا اندازه‌ای که ايران بی‌پول و بی‌نيروی آموزش يافته آن روز اجازه می‌داد) و نه صرفا ماليات‌گير و سربازگير، از نوآوری‌های او بود...............

فهرست آنچه ديوانسالاری رضاشاهی کرد، از شبکه راهها تا هزاران ساختمان عمومی، تا فرهنگستان زبان و تربيت بدنی و آموزش موسيقی کلاسيک و ورزش و پيشاهنگی و گردآوری و آموزش يتيمان (هنرستان دختران) و شير و خورشيد سرخ، از سازمان جنگلبانی تا هنرستان موسيقی و کانون پرورش افکار برای آموزش دادن آداب زندگی امروزی، از جمله پاکيزگی دندان و آشنا کردن مردم با انديشه‌های مدرن و فرستادن گروه‌ها گروه بهترين دانشجويان ايرانی به اروپا به شماره نمی‌آيد. (در سفرنامه‌مازندران خود گله می‌کرد که طرز غذا خوردن را نيز بايد به هم ميهنانش ياد بدهد.) هيچ گوشه‌ای از زندگی ملی از توجه ديوانسالاری او دور نماند و خودش با دقت و پيگيری بر همه آن برنامه شگرف نوسازندگی modernization نظارت کرد..........

محمدرضاشاه در هر سه زمينه اصلاحات پدر را با اصلاحات ارضی (يک انقلاب اجتماعی ديگر) و گسترش بيشتر آموزش همگانی و دادن حقوق سياسی به زنان تکميل کرد. در کمتر از يک نسل زن و مرد و جامعه ايرانی در قالب نوينی ريخته شدند و همان اندازه نيز در سده‌های گذشته امکان نيافته بود و تا بيست سال پس از رضاشاه امکان نيافت. دستاوردها و پيام پيشرفت و نوسازندگی او هنوز اساسا تعيين کننده راهی است که جامعه ايرانی می‌بايد بپيمايد و تا ما خود را به پای اروپائی برسانيم که آرزوی او می‌بود خواهد ماند.با آنکه اقتدارگرائی و تمرکز محض تصميم‌گيری در يک مقام، ويژگی پادشاهی رضا شاه بود و او کمترين احترامی برای فرايند دمکراتيک نداشت ...................

ما در اينجا از سده بيستم می‌گوئيم ولی در تاريخ ايران چند فرمانروا را می‌توان نشان داد که چنان ديد گسترده‌ای را با چنان انرژی نامحدود همراه کرده باشند؟ اينکه رضاشاه سرمشق نزديک ترکيه و سرمشق دورتر اروپا را در برابر داشت از اهميت نوآوری‌هايش نمی‌کاهد. فاصله ميان آرزوهايش برای ايران و امکانات ناچيزش چندان بود که می‌توان درباره آن مزيت مبالغه نکرد؛ همچنانکه می‌توان با چشم پوشی بيشتری به محدوديت‌های آشکارش نگريست. او نتوانست احترام و ستايش درخور خدمات حياتيش را به ايران بدست آورد و همه گناه خودش بود. برعکس، کارنامه‌اش مايه کشاکش تازه‌ای در سياست ايران شد که تا امروز کشيده است. خشونت و قدر نشناسی‌اش نگذاشت چنانکه بايد از خدمات سرامدان سياسی و روشنفکرانی که به اندازه خود او سرسپرده برنامه نوسازندگی ميهن بودند برخوردار شود. پايان غم‌انگيزش، بيش از خود او برای ايران، که هيچ ناگزير نمی‌بود پرده سياهی بر يک دوره کوتاه سرشار از سازندگی کشيد ........

فوريه‏ ۲۰۰۷

www.d-homayoun.info

پيامی به کنگره سازمان فدائيان ايران (اکثريت)
داريوش همايون
برگزاری کنگره سازمان فدائيان ايران (اکثريت) فرصتی برای من است که به عنوان يک دوست به سازمانی که آرزو دارم در يک ايران دمکراتيک هماورد، (رقيب) و چنانکه در همه نظام‌های دمکراتيک پذيرفته است، همراه گرايش فکری که به آن وابسته‌ام باشد، درودی بفرستم. فدائيان در تاريخ دراز خود بيش از بسياری ديگر سهم خويش را از تراژدی و رنج داشته‌اند و رنج و تراژدی چنانکه مولوی می‌گفت (می‌تواند) "نخستين منزل هر کمالی باشد."

................................

تکليفی که تاريخ سازمان فدائيان ايران بر دوش آن نهاده است به هيچ روی آسان نيست. سنگينی آن چهار دهه، آزادی رفتار را می‌گيرد. ولی مسئوليت سازمان از بار تاريخ ناشاد آن نيز سنگين‌تر است. پيروزی در اين تازه‌ترين پيکار سازمان که من در کنار همه دوستان فدائيان آرزومند آن هستم و به خوبی امکان دارد، پاداشی درخور خواهد بود. بازسازی سازمان فدائيان ايران برای آنکه سهم خود را در ساختن ايرانی متفاوت از گذشته ادا کند به هر گزينش دشوار و تلخی که من از نزديک می‌شناسم می‌ارزد. آن ايران متفاوت جامعه‌ای خواهد بود که مبارزه سياسی در آن از خشونت عاری باشد و منافع ملی بالای منافع گروهی، با همه اولويت و اهميتی که بايد به آنها داد، نهاده شود؛ ايرانی که در کنار مبارزه و رقابت، همرائی و مصالحه را نيز به عنوان اجزاء فرايند سياسی بشناسد. ..................

بويهء قدرت سياسی و بهره‌گيری از منابع قدرت و دلنگرانی واپس ماندن در مسابقه در همه هست ولی اينهمه هنوز بيشتر در تصورات مايند و اگر هم واقعيت داشته باشند در جاهای ديگری هستند که می‌بايد به جستجوشان رفت. قدرت سياسی در پيشرو‌ترين و آگاه‌ترين لايه‌های اجتماعی ايران است که سه دهه گذشته را به بيهوده نگذرانده‌اند و با فضا‌های ايستای بسياری از بيرونيان فاصله‌ای روز افزون می‌گيرند. منبع قدرت توده جوانی است که سخنان و رويکرد‌های تازه‌ای می‌خواهد و از انديشه‌ها و شعار‌های واگردانی و از نو بسته بندی شده پنجاه سال پيش خسته شده است. مسابقه واقعی در رسيدن به آن لايه‌های پيشرفته است که سر به ميليون‌ها می‌زنند. بخت سازمان فدائيان ايران در چنان مسابقه‌ای از هيچ گرايشی کمتر نيست ولی مانند همه شرکت کنندگان جدی مسابقه می‌بايد امروزی شود. يک جريان عمومی سياسی در ايران هست که از زياده روی در هر صورت آن، راست و چپ، سرخورده است و از هيچ خواست حداکثری، از هيچ آرمانی که جنگ‌های تازه‌ای را در جامعه راه اندازد، پشتيبانی نخواهد کرد. اميدوارم سازمان فدائيان ايران از اين جريان اصلی دور نشود.

با بهترين آرزو‌ها برای کنگره سازمان فدائيان ايران (اکثريت)

*****************************
• به مناسبت 14 و 29 اسفند

احمد روناسى • در باره كودتاى 28 مرداد 1332
• سیمای رضاشاه از رنگهای دروغ و فریفتاری ، اثر نویسندگان تلاش (شماره )23:

"لقمه ی سالوس کِه را سیر کرد چند براین لقمه تورا اشتهاست"!؟پروین اعتصامی"شرافت مبنای حکومت استبدادی نیست"ــ"شرافت دارای قوانین وقواعد ویژه ی خودمی باشد "ــ"مستبد چگونه می تواند شرافت دیگران را بپذیرد و به آن تن دهد "ــ"مرد شرافتمند درسامانه ی ( نظام ) مشروطیت ، بخود می بالد که زندگی را به هیچ میشمارد وبیمی از مرگ ندارد. ولی یک خودکامه قوت خود را در از میان بردن زندگی دیگران می جوید ". "همانطور که تقوی درجمهوریت وشرافت در کشور مشروطه بایستگی دارد، درسامانه ی استبدادی ترس اساس وپایه است ونه شرافت وتقوی"! منتســکیو
• هدف از نگارش این نقد : ..............

ریشخند تاریخ را بنگر که "دوسر ِکمان توده ای ــ سو مکایی"به هم رسیده اند : نمایندگان ِبینشهای تمامیت خواه ِ "استالینی ــ هیتلری" درایران بهم رسیده اند . نیز این پرسش را که این به غلط اهل قلم گشته تاچه اندازه از موسیقی وهنر آگاهی دارد که این بخش از ناراستی گویی را به او واگذار کرده اند؟پرداختن به یاری زبان ِتاریخ ونشاندهی ی بار ِواژه ها وآوردن داده هایی رخداده ونوشته شده، تا پاسخ به این که آیا این نویسندگان مفهوم "مشروطه ــ تجدد ــ قانون و..." می شناسند که اینگونه قلم زده اند و کوشیده اند باچند من سریشم، بارواژه های بالا را،به رضاخان وسپس رضا شاه، شاه ساخته ، بچسبانند، بی اینکه پیش وجدان ِتاریخی میهن خود شرمنده گردند ؟ ....................

با کودتای "انگلیسی ــ آمریکایی"ی 28مرداد، باز برسر کارآمد وهمان شوم ببارآوریهایی را دنبال کرد که پدرش،درپی کودتای انگلیسی 1299،وجریانی دوباره بیگانه پسند،وزشت ونامردمی بار آورد،تاخیزش های "ملی مردمی"روزهای بهمن 1357وفروریزی آن در22بهمن،که با دریغ،به دست واپسگرایان به کژراهه افتادوکنون سامانه ای وحشی ترازآندوپهلوی،"استبداداسلامی"است،که برملت ایران یکه تازی میکند!......................

* رضاخان که بود ؟ :
رضاخان ِمیرپنج، گزیده ی آیرونساید، ازکارگزاران ِانگلیس می باشد . ابتدا گفته شود که او ، درهمسنجی با خودکامان جهان وازجمله ایران، هم تراز ﺁنها نیست . زیرا نه تنها با دست خود برسرکار نمی آید که شمشیر هایی راهم که به کمر می بندد، همچون شمشیرجهان گشا، از ﺁن رزم آورانی چون" نادر ، کریمخان زند و..."بودند . با نبش قبر آنها، او این شمشیر ها را می دزدد وبه کمرمی بندد. تاج راهم استعماربر سراو می نهد . این دروغ تاریخی را "دوسرکمان ِ" استالینیسم وهیتلریسم ،این دوزبان ِفریب وسالوسی، کوشیده اند و می کوشند، تا "گوبلز"وار ، به مردم ایران بپذیرانند . دروغی که، بنا بر ﺁن، "رضاشاه" ملی بود و رهرو راه ناسیونالیسم ایران بود ویا اینکه "رضاشاه خلف ِصدق ِانقلاب ِمشروطیت" و "بوجود آورنده ی تجدد وحکومت قانون" است ! این دوشاخه ی دروغ پرداز ِ"توده ای ـ سومکایی" این نخ وریسمان بافی را به آنجا می رسانند که بزرگانی چون "پورداود- دهخدا- محمد قزوینی- قمرالمولوک وزیری- صادق هدایت- بدیع الزمان فروزانفر- نیما- کسروی و..."...........

* مصدق نماد ﺁزادی و استقلال در برابر دو پهلوی نمادهای استبداد و وابستگی :
ازتبار ِآزادگان ونماد ِملی که زبان "استقلال وآزادی" است وهوشمندترین چهره ی مشروطه - آنگونه که "منتسکیو" درباره چنین سامانه ی سیاسی گفته است وشرافت را پروریده ی چنین سامانه ای دانسته واساس آن دانسته است - است و درتاریخ ایران، روشن ترین نمای شرافت وپایبندی به قانون است ودربرابرآن سرکشی ننمود،هرچند دراوج بود، وتابه آنجا که بتوان گفت ، مصدق است . قانون، آزادی های فردی واجتماعی وحقوق ملی ، به دیگر سخن، همه ﺁنچه را که دردوره ی رضاخان ، لگد کوب شد، نماد او شد . ...........

اودرهمان مجلس،که زیر سایه خودکامه گردش گرفته بود،با رقم های دقیق مینمایاند،زیان مالی چنین مسیری را وبرنمایی به چرایی پافشاری رضاشاه رابه اینکه"ساختن راه آهن دراین خط هیچ دلیلی نداشت جزاینکه می خواستند ازآن استفاده ی سوق الجیشی کنند ودولت انگلیس هم درهرسال مقدارزیاد آهن به ایران بفروشدوازاین راه پولی که دولت ازمعادن نفت میبرد وارد انگلیس کند". واینگونه رسانیدن که راه آهن درآن مسیر خواست استعماربود ورضاشاه اجراگر،وافزودن که اگرراه آهن ازشرق به غرب کشور کشیده میشد، بوارونه ی ،جنوب به شمال،که مسیر"ترانزیت بین الملی" نداشت،دارای مزیت زیاد بود بنابر"ترانزیت بین المللی "داشتن ونیز بسیار کم خرج ترازمسیری که کشیده شد! دررابطه ی این دیدگاه روشن که خواست انگلیس بود وبا هزینه سنگین به اجرا درآمد وسخنان موشکافانه ی مصدق درمجلس،اللهیارصالح هم ،که یکی ازنمادهای ملی بود وازپیروان مصدق، گوید که بانمایندگی کمپانی "یولن" پیش سردارسپه میروند،که درآن موقع نخست وزیر بود. یولن به رضاخان گوید که طول این خط شمال به جنوب طولانی است وپرخرج، بویژه برای ملت 15میلیونی ایران،که درازای این هزینه سنگین ،می توان راههای شوسه کشید وراه آهن غرب به شرق،که دارای ترانزیت مناسب است وآسیا رابه اروپا پیوند میدهد راکشید. صالح سخن را چنین ادامه می دهد : پس از ترجمه ی آنچه شنیده بود برای رضاخان،اوازجای بلند میشود وروی به صالح می کند و می گوید : "به این آدم بگو من میخواهم از اینجا تا اینجا را بوسیله راه آهن بهم وصل کنم به اوچه مربوط که ضررمیکند ویا بصرفه ایران نیست"! آمریکایی اندکی بسردارسپه نگاه می کند وبی گفتن سخنی، خداحافظی میکند!.............

بازگردیدیم به سخنان مصدق درمورد راه آهن : اززمان آغاز کشیدن راه تا پایان ﺁن، 12سال، بدرازا کشیده میشود. مصدق گوید : "اگرعواید نفت بمصرف کارخانه قند رسیده بود، رفع احتیاج ازیک رقم بزرگ واردات گردیده بود وازعواید کارخانه قندهم میتوانستند خط راه آهن بین المللی را احداث کنند که بازعرض میکنم هرچه کرده اند خیانت است وخیانت"،اوادامه میدهد و از بزور گرفتن املاک مردم از هرلایه ای واز"5600رقبه" وتالانگری های رضاخان سخن ها می گوید . آنچه را که دربرون از ایران هم سروصدابرپا میکند وروزنامه ها می نویسند : "درایران حیوان ِزمین خواری پیداشده که زمین های مردم رامیخورد و..." و بارسیدن این خبربه گوش رضاشاه که نویسنده ی آن تقی زاده است، براین میشود تا او را بهر نیرنگی که هست به ایران کشاند وسر اورا به دم ِتیغ ِخودکامگی دهد . باقرکاظمی به گوش تقی زاده میرساند واوراازآمدن وکشته شدن ، باز میدارد. آنچه آمد را اگر بزک کنندگان چهره ی کریه خشونت رضاشاه ندانند، بسیاری ازآنها میدانند وشجاع الدین شفا،به یقین، این تاریخ شناس خوانده شده ،ازدایی خود،باقرکاظمی باید شنیده باشد،وداستان زمین خواری اوراهم ! درپاسخ به این قلم به مزد ها ،که سردرآورده اند، به ناجی سازی ازرضاشاه واو را به مردم حقنه کردن بمانند چهره ای ملی وپوچ بهم بافی ها، تاحکومت او را "سراسری ملی" واقدامات اوراسراپا مثبت شمردن وسیاستمداران را"دغلباز"خواندن ،وبیشرمانه گناه پایگیری کنسرسیوم راهم برسر"ناسیونالیست" بازها گذاشتن،به دوچیز اززبان مصدق اشاره می شود1ـ مصدق درپاسخ به محمد رضاشاه "درموردملی شدن نفت درسراسر کشور...ضرربه من صحیح است چونکه هرچه داشتم بغارت رفت و..."،که اشاره ایست به کودتای 28مرداد وشعبان جعفری های تاج بخش...وسپس"ولی بضررایران صحیح نیست چون که قبل ازملی شدن صنعت نفت دولت ازاین امتیازدرحدود شانزده میلیون لیره درسال استفاده می نمود واکنون درآمد دولت به پنجاه میلیون بالغ شده است ورفتارشرکت هم با اتباع ایران مثل رفتاری بود که یک انسان با حیوانی بکند واکنون فرق کرده است"!نگارنده،که خود درمسجد سلیمان زمانی کارمند دولت بود وبا بزرگ سالان ،ازهررده ولایه ای سروکارداشت،سخنانی شنیده است ،بسیار اندوه بارکه انگلیسیان باایرانیان ،دردوران ِپیش از ملی شدن نفت،ودورانی که قلم به مزدها،آن دوران راکه، دوران رضا شاه باشد،"حکومت سراسری ملی"خوانده اند،وخلف ِصدق مشروطیت و..."! ...سخنان گرُد ِدوران سازمصدق بود که بیاری ملت،براسب سرکش مقاومت تازیدن داشت،به زیان استعمارومهره های ریزودرشتشان،وازپیاده کردن"رزم ناوموریتوس"وبلوکه کردن ارزهای ایران دربانکها وبسیاردیگر تهدیدها نهراسید و"خورشید بریتانیای کبیر"را ، برای اولین بار ، ببام غروب نشانید ،بااین هدفمندی روشن ،که به گردش درآورد چرخش نفت ملی شده ی ایران را، برپایه ی استقلال وآزادای، ومیسر سازد بهره برداری آن صنایع را به دست ایرانی، چنان که سود این سرمایه ملی ،بگونه ی دادگرانه ، از ﺁن ملت ایرا ن بگردد و بکار آبادسازی ایران زمین! ﺁید . ......

رضا خان و پلیس جنوب و ارتش نوین وقیامها :
قزاقی که علیرغم بیسوادی،ازدارندگی هایی ،چه مثبت وچه منفی، برخوردار بود که توانست گام به گام مسیری را که رفت، بپیماید! آنچه خود با همراهانش می کرد، بمراتب چشته خورترازآن بود،که انگلیسها بااو کردندند!نه تنها با او،که با تمام مهره های خود، جزباپاره ای،که اینجا، جای پرداختن به ﺁنها نیست . عوامل پیش برنده ی او، تاجنگ جهانی دوم شدند و دراو ، این باور پدید ﺁمد که زمان ﺁن پیش آمده است که بتواند بند ازگردن بردارد وروی به هیتلرآورد - که بنادرستی اوراقویتردانسته بود وپنهانی با اوتماس وبه آن قدرت جهانی روی ﺁورده بود - ، نفت وعواید آن را بهانه کرد که به دولت ایران کم پرداخته می گردد. ولی انگلیس همانگونه که روشکارش است ،به اضافه کردن آن گردن نهاد ، تا اینکه ، باشکست هیتلر، پروای کاربدست آورد وبرسربازار کوس رسوائی آورده ی خود را زد ، به افشاگری تبهکاریهای اوودزدیها وجنایات رخداده و...در رژیم او را ، دررادیو بی بی سی و ... واین درحالی بود که ، به دست این مهره، تمام خواسته های استعماری خود را برﺁورده بود . از نمونه های آن "پلیس جنوب" بود : با آوردن رضاخان وچیره سازی از او که دست ِآهنین اوسرنوشت ملت ایران را در خود گرفته است و با به ناکامی کشانیدن مشروطیت و...،دیگر به "پلیس جنوب" نیازی نداشت وزمان برچیدن آن رسیده بود . پلیس جنوب را انگلستان ، به بهانه نگهداری کالاهای خود، بوجود ﺁورده بود. دربرابرخیزشها ی مردم جنوب وایستادگی آنها،که روز بروز فزونی میگرفت، در برابر وضعیت نوی که با برپائی " اتحادجماهیر شوروی " پدید ﺁمده بود ، یکی ازاساسی ترین اهداف آوردن رضاخان، رو در رو کردن نیرویی بومی بود با این خیزشها ، تا هم ایران را منطقه نفوذ خود کند و هم پلیس جنوب را ضمیمه نیروهای مسلح ایران کند و ﺁن را که خاری شده بود در چشمانش، چرا که وجود آن نیروی استعماری سرکوبگر را ،هیچکس نمیتوانست ساده بگیرد و وجود ﺁن را نادیده بگیرد . انجام این کار آبروریز، بر دوش "قدرت مرکزی"،یعنی دست آهنین رضاخان نهاده شد! ....................

تاریخ نویسانی که براین شده اند تارضاخان را ناجی بشمارآرند وپوش ملی وقانونمداری وتجدد خواهی برتنش کنند، به جایی میرسند که خیزش کنندگان وپیروان مشروطیت و چهره های ملی ومردمی چون خیابانی ، میرزاکوچک خان، کلنل پسیان،و...را تجزیه طلب می گردانند وبا زدن این برچسب برآنها ، اعدام و کشتارآنها را - که رضاخان درآنها دست داشت - ،درست می نمایانند و کاری برای برقراری ایرانی یکپارچه بشمار می آرند. یکپارچگی ایران را پوشش جنایت رضاهان و فریبکاری خود نمی کنند !؟ ............

وتسخیرکننده خوزستان وشکست دهنده ی"قیام سعادت" او است . اسلحه بر زمین گذاشتن شیخ خزعل از "دلاوریهای"او بشماراست . وچون شوری آن زبان همگان رازد، پس ازچندی آن کتاب را برچیدند . آیا اونیز سرستیز با زبان فارسی را داشت وجداسری را درسرداشت؟ آیا اقبال السلطنه که خاندانش ، ازدوران صفوی، ازمرزداران ایران بشمارمیرفتند هم تجزیه طلب بود که ، با نیرنک، بدست امیرطهماسبی، دستگیر شد و وسپس اموال اورارضاخان بالا کشید. امری که مدتها سخن روز مجلس بود وپرسش های مدرس که این اموال ِسرسام آوررا کی بالا کشیده است، بی پاسخ ماندند . آیا امیراحمدی ،جلاد مردم لرستان، به پرسشها پیرامون چپاول اموال آن مردم ستم زده ودرمیان جرزهای دیوارنهادن آنها ، پاسخ داد ؟ اویی که یکی ازدستهای ستمگر ِرضاخان ، تا به آخر بشمارمیرفت ، به آنهمه کشتاروتالانگری، کدام پاسخ را داد ؟ ..............

ارتشی که پایوران آن سپهبد نخجوانها وسرتیپ ریاضی ها و...بودند که هرازگاهی زیر مشت ولگد رضاشاه قرار میگرفتند وتوهین ودشنام می شنیدند ، و او"پوتین های سربازی"را حواله مادروزن ودختران آنها میداد، کجا می توانست خصلت ملی بجوید ؟................

بحرین، چون خواست بیگانه درکاربود، خود او بود که رهنمود داد که مشکل این بخش ازسرزمین ایران، بدست "اعلیحضرت" حل گردد. بنا برخواست بیگانه، وبدست "اعلیحضرت" نخست وزیر، هویدا، و وزیرامورخارجه ، اردشیر زاهدی - که برادرهمسر او باشد - به انجام این خواست استعمارپسند، مأمور و دستور را اجرا کردند . گرداننده ی تلاش، داماد نخست وزیر کودتای 28 مرداد، که بدستور شاه حزب فراگیر"رستاخیز"را گردانگی داشت وبنا بردستور ودرپی نامه ی دل سوزانه وبرخاسته ازمیهن پرستی سه امضاء "سنجابی،بختیار، فروهر"،به دشنام گویی به آنها می پردازد و به مصدقی ها می تازد وآنان را "سنگواره های سیاه تاریخ " می خواند ودیگر هرزه درایی ها که به زیان این ایران دوستان، روامیدارد، بگوید که آیا ارتشی که یکی ازدرجه داران آن، نخست وزیرکودتای28 مرداد "آمریکا ـ انگلیس" بود را می توان آن خواند که شما کوشش دارید بخوانید و به مردم حقنه کنید ................

رضاخان سخت به اسلام باوری واسلام پناهی خود تظاهر می کرد . تصویر او ، دست خود درپشتِ روحانیون و "شمشیرذولفقار" ازنیام کشیده ازیک سوی در میان مردم پخش می شد وازدیگرسوی هوچیهای او،چه مهره های انگلیس ،چون تدین ، وچه باور مندان به شوروی، چون سلیمان میرزا ، می کوشیدند "مدرس"را، به مردم ، انگلیسی بباورانند. تا ازرهگذراین روش زشت ونامردمی،هم مدرس را ازپهنه سیاسی دورسازند وازرویارویی بارضاخان بازدارند وهم رضاخان راضد انگلیس بنامند وابازی "جمهوریخواهی" خود را به نیتیجه برسانند ....................

با اینهمه ، رضا خان ، هم در دسته های سینه زنی مردم شرکت می کرد . درقزاقخانه ها روضه خوانی راه می انداخت وبه سردسته ها طاق شال می داد وبرسرکاه می ریخت و تمثال علی را به این وآن روحانی می داد . به میان روحانیونی در می ﺁمد که در عزاداریها شرکت می کردند . این کارها، همه وهمه ، ریاکاری بود . آخوند هایی هم که برسر منابرازاوسخن می گفتند وبرایش تبلغ می کردند، درزمره ی کسانی چون سید محمد تدین بودند . این کنش وواکنش ها، رضاخان را به بر ﺁن می دارد که بنا برخوی وحشی وخشن خویش - که ازاساسی ترین ویژه گی اوبود - عشقی از میان بردارد . چراکه افشاگریهای اوسخت به هدف نشسته بود . سروده ها و نوشته های ازدل آن آزاده برخاسته ، بردلها می نشست واو را درتیررس تروریستهای رضا خان قرارمی داد . عشقی، فرزانه سروده سرای"ملی مردمی"، با انتشار جمهوری نامه اش در"قرن بیستم"، سخت مورد توجه مردم قرار گرفت وافشاگریش سخت به دل همگان نشت . این شد که پس ازانتشارآن شماره ی روزنامه اش کشته شد . ....................

* مجلس مؤسسان و شاه گرداندن رضا خان و قهرمان تراشیدن از او و پاداشی که او به یاری رسانندگان به خود داد و روشی که مصدق ﺁموخت :
مجلس مؤسسان ، با تهدید و تقلب پای گرفت . ازروحانیت ودیگرانی که شیفته ی قدرت بودند ویا فریب خورده دست اندر کاران آن خیمه شب بازی انباشته شد . کسی را به شاهی رساند که هیچ پای بندی به ادب وفرهنگ سیاسی که بیا ن مشروطیت باشد، نداشت . اگرچه با رفتاری ریاکارانه و، بنابرآیین، سوگند خورد که به قانون اساسی خیانت نکند و...،آن سوگند نامه را دربرابر قرآن امضا کرد . دربرابرقرآن زانو زد وبا قیافه ای جدی نما آن را بوسید ودو دستی ازروی میز بالاسرخود ﺁورد ودوباره برروی میز نهاد و درپایان مراسم ازتالاربیرون رفت . بنابرآورده های جراید وتاریخ، امیر طهماسب وسپس علمای شیعه ی حوزه ی نجف، پذیرفتند که باید از اوپشتیبانی کرد وبه اوتبریک گفتند . ولی این روابط حسنه با اودیری نپاید و سخت بهم خورد . قزاق ولگردی که درایام عاشورا،خود راسینه چاک اسلام نشان میداد وآذین بندی میکرد درتکیه ها ، درمراسم عزاداری می ایستاد وخوش آمد می گفت وبه گرداندگان ِ سینه زنیها، طاق شال میداد وبرسرکاه میریخت ودرجلوی دسته ها درشام غریبان شمع بدست راه می افتاد و...به تخت شاهی نشست بیاری بسیاری از روحانیان و سلطنت او مورد پذیرش علما ی نجف قرارگرفت، درپی سوگند به قرآن که به قاندن اساسی خیانت نکند . درحالیکه همان مجلس موسسان وتغییر سلطنت،خود خیانت، و دستبرد بود به قانون اساسی مشروطیت! یاری رساندن به رسیدن رضاخان به سلطنت، راتنها نباید برگرفته ازاقدامات انگلیس واز سوی سید یعقوب انواروتیمورتاش وتدین وداوروامیر احمد ی وآیروم و... دانست . چرا که روحانیون ، ﺁنها هم که پس ازآن سیل تلگرام را سرازیر کردند ،ازجمله ازنجف، دستیار شدند . پاره ای ازآنها بودند " مهدی خراسانی، ضیاالدین عراقی، ابوالحسن موسوی، محسن علاالمحدثین، جواد ِ صاحب جواهرو...". ..........

* با این چهره هنر پرور و ﺁرمانخواه از رضا شاه ساختن، اگر در دوران او قلم می زدید از او چه می ساختید!؟ :
می بینید ﺁقای یارشاطر،چگونه بند بازیهایی را، همکاران ِقلمی شما، درتلاش به کارانداخته اند تا ازرضاخان، یک چهره ی آرمانخواه، باورمند به ارزشهای ملت گرایانه وادب پروروهنردوست بسازند. حال ﺁنکه با هزارمن سریشم به اواین"برچسب"ها،نمی چسبد. اویی که ازهرچارواداری،چاروادارترو در پ بددهنی ودشنام وناسز به این وآن گفتن، بر همگان سر آمد بود . نخست وزیر ووزیر ودارنده ی بالاترین درجه های ارتش و...،ازپوتین سربازی ومال خود و هرحیوانی را، به مادروزن وخواهرآنها حواله می داد . ﺁنهم درمیان انبوهی،که دربرابراوزانوززده ویاایستاده ودست به سینه بودند . نوشته شما، با وجود زندگی نامه ی رضا شاه، فریادیست براینکه خواسته اید نابوده هایی را، به او، بچسبانید . پرسشی ازشما در خور است اینست که آیا، هنگام نوشتن ، خود رادربرابرتاریخ، قلم ومیهن خود، قرارداده بودید ؟ ﺁیا از این پوچ بهم بافتن ها، ﺁن احساس به شما دست نمی داد که به کسی دست می دهد که می داند حق مردمی را ناحق می کند ﺁنهم از راه مشاطه گری سیمای دروغین بخشیدن به مستبدی که چهره واقعی او ، از زیر هر بزکی خود را نشان می دهد ؟ چگونه توانستید رضاشاه را قانون گرا وفرزند خلف مشروطیت بدانید !؟ آیا براستی تروروکشتن پسیان،عشقی ودرجه سرهنگی دادن به خالوقربان، به جهت آوردن سرمیرزا، را از قانونگرایی او میدانید!؟ ...........

چه دردناک است، حال ﺁنها که ازاندیشه برخوردارند و فریب کسانی چون داریوش همایون ها رامیخورند. فریب کسی را می خورند که ازسوی "پهلوی دوم" گرداننده حزب ِ رستاخیر گشت . فریب کسی را می خورند که به پیروان مشروطیت و چنین زبانهای ارزشهای سیاسی که نماد شان مصدق ویارانش باشند، یکه تازی می کند وآنان را "سنگواره های سیاه تاریخ"، می شمارد . آبروباخته ایکه، کنون برآن شده است ،قلمزنانی را گردآورد ،تاچهره سازرضاخان شوند وزشتی خشونت را بزک کنند ووارونه ی حقیقت را به مردم حقنه کند! چه دردناک است که هنوز،درپی این همه آزمونهای تاریخی، گوش فرادادن به قلم زنانی که میخواهند ماست را سیاه و ذغال را سفید بنمایانند. دررسته های صف کشیده به پشت هم، بچه سقایی را بیاورند ،از بچه سقای اففانستان شومی ﺁورتر که، دردوران پادشاهی"امان الله خان"، انگلیسها آوردند و بر مردم چیره ساختند! آوردن بچه سقا مانندهایی،درجهت پایمال سازی خواسته "تاریخی ـ اجتماعی" ملتی و دوباره دست آورد هایی را ،دست خوش قدرت،و شکستی ر ا بهره ی ملتی کردن وبیگانه راهم ازاین رهگذرشوم،به خواستش رساندن. چه بیگانه انگلیس ِدیروزی باشد،ویا صدام نابود شده و چه آمریکای دیروزی وامروزی،چه کارکنان ِاستبداد وابسته به بیگانه،فروغی وتیمورتاش و یا داریوش همایون و حقدار و نهاوندی و یاسازگارا پاسداردیروزی و...باشند ... ویا برگردانک کنندگان "دادگاه استالین وجباریت"اشپربر" چه جبار سربرآورده مسعود ومریم رجوی ویا پهلوی امروزی یا هر اردک ِدست آموز ِ دیگر بیگانه بوده وشده ای . باامید که ما ایرنیان سرانجام ازاین سرگردنی تاریخی،رهایی یابیم و دور از تکیه به بیگانه، برشانه های خود تکیه کنیم و راه ِرسیدن به خواسته های "ملی ومردمی"ی خود را،بکار گرفتن توانایی های خودبشماریم وبدانیم که"کس نخارد پشت ما جزناخن انگشت ما"، وبدانیم که گر ِه های تاریخی ما ،تنها وتنها به دست ِخود ماگشودنی است!؟ ...............

خشم رضاشاه بیان واپسگرایی اواست . تاسال 1313که به ترکیه رفت وشیفته آتاتورک شد وهنگام بازگشت، وبه یورش به زنان، با کپیه برداری ازترکیه ،بناگهان،وصدالبته ازدید شما، تجدد خواه ازآب درآمد!. این پرسش ازشما،توان کرد : ﺁیا براینگونه زشت رفتاری،"مشروطه، قانون،تجدد و..." و اینگونه ارزشها می چسبد؟ اگرنه ،که صددرصد نه، نباید براین گونه رفتارهای"رضاخانی" گریست و حال برقلم زنان اوهم؟پرسش اینجاست که پوشش زنان به خودکامگانی چون رضاشاه وآیت الله خمینی ودیگر کسانی از این دست،چه مربوط ؟ جز اینکه این زنان اند که درگونه ی پوشش خود ویا... حق گزیدن دارند؟ یا دراین دوره ی سیاه ،که استبداد فقیه ببارآور است ، جنبش زنان ودست آوردهای ریشه دارآن ،بیشتراست،که حداقل ،بنا برآمارخود این سامانه دوزخی، بیش از60 درصد دانشجویان را درایران زنان دارند یا دردوره ی "دوپهلوی"،که خیمه شب بازی براه افتاده بود؟بیادآورید بازتاب تجدد خواهیهای رضاخانی در چوب باطوم برسر زنان زدن ناچیز شد و "توسری و یا روسری" گشت . یادرهمان دوره، درکوچه وبازار، "باکارد وچنگال ﺁب خوردن را مسخره می کردند و همه طلاب را دست می انداختند . درمورد رضاخان طعنه به او بود که هنوز غذا خوردن بااکارد وچنگال نیاموخته، ادای فرنگی را در می ﺁورد . و در مورد آخوندها، واپس ماندگی را . دیگرنمونه تجدد خواهی رضاخان گماردن سرهنگ بوذرجمهری، بنای بیسوادی که امیری ارتش یافته بود و با ساختاربندیهای شهری وفهم هنری وزیبا شناسی ناآشنا بود . نصب همچون قزاقی، به سمت شهردار تهران ونیزوجود کینه به قاجار،سبب ببار ﺁمدن ویرانی ها شد شد و به نابود شدن بناهایی زیبا وتاریخی انجامید . و این زیان رسانیها بخاطر جلب رضایت خاطر خودکامه! ساختمانهای زیبا، نمونه هایی چون دروازه های شهر تهران وارک وآن کاشیکاریها،لبریز ازارزشهای هنری وروحدار،که با بهانه های مسخره ای چون فراخ وکشاد ساختن جاده وخیابان ، از میان برداشته شدند ...........

اشاره است به جواهرات ِ پشتوانه بانگ مرکزی! 3ـ درزمان اقامت دراصفهان،درخانه کازرونی سکنی گزید. نگارنده ازبستگان نزدیک آنها شنیده است که او، درتنهایی، درسالن، راه میرفت وخطاب به خود، بلند بلند تکرار می کرد : "اعلیحضرت ِقدرقدرت ِ قوی شوکت" و پس از ادای این واژهها، می افزود: ﺁی زکی! ﺁی زکی . درحالی که "شمشیردردست" ، طول اتاق را می رفت و باز می گشت . البته، همه ی آن زمینها واموال که صورت برداری شد، دوباره زیرنام "بنیاد پهلوی"، به غارت فرزند وخانواده او رفت . و کنون ،دردست"ولی فقیه" جانشین "آیت الله خمینی" وزیرنام، "بنیادمستضعفان"، چند باربرغارتگریها افزوده شده است و در ﺁمد دارائیهای ضبط شده دراه تروروکشتار،درایران وبرون ازایران،بکار می رود . ...............

میدانید، بنا برسخن ِقزوینی، "کارها ازلونی دگر است " واگر شرافتی درکار باشد وشرمی دربرابرمیهن خود وتاریخ وارزشهائی که ازآنها سخن رفت، از رضاخان وکارکنان همانند خودش ، چون امیراحمدیها و تیمورتاشها و ...، شاید تنها علی اکبرداور را بتوان کسی دانست که از ارزشهائی بهره مند بوده است. ارزشهائی که میهن پرستان ومشروطه خواهان نامبردار بیانگرشان بودند . او هم بسیاری از دیدگاهای خود را بیاری "مدرس" ویا دیگرانی ازاین دست،بدست آورده بود . نمونه اش، دادگستری مدرن براه انداختن ، موفقیتی مرهون مدرس بود . اینگونه کارها ازدست مدرس برمی آمد. پرداختن به ایستادگی او دربرابرواپسگرایان ، دراینجا، بایستگی نمی یابد. محض اشاره بود. .....

"بعزم ِمرحله ِعشق، پیش نِه قدمی

که سودها کنی،اراین سفرتوانی کرد"

!چنین باد! احمد رناسی اول مهرماه1384

يک بيانيّه ناسيوناليستی با حال و هوای مخصوص!

در باره ی بيانيه «هشدار به ايرانيان»
چهار شنبه ۲۷ شهريور ۱۳۸۷ - ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۸
تصادفی نيست که در حالی که در اين بيانيه ادعا می شود که «کردها يکی از اجزای تفکيک ناپذير اين حوزه تمدنی می باشند و هر جا که باشند ايرانی به شمار می آيند»، نشانی از اخبار کشتار و زندان و شکنجه ی کرد های ايرانی و محکوم کردنشان به اعدام به جرم کرد بودن، و اعتصاب غذای طولانی بخشی از زندانيانشان در همين روز ها، نمی بينيم.
شخصاً هيچ وقت خود را در طيف نا سيوناليست ها نديده ام و نمی بينم. ناسيوناليسم را هم ـ به لحاظ تئوريک ـ در نقطه ی مقابل اومانيسم، و در تعارض و غالباً در تضاد با آن می دانم. اما با اين وجود هيچ حساسيت ويژه يی بر روی کسانی که ـ در عمل ـ به اومانيسم نزديک ترند تا به ناسيوناليسم، ولی بنا به تعاريفی که برای خود دارند، خود را «ملی گرا» می نامند نه داشته ام و نه می توانم داشته باشم. مگر می شود ستاره های درخشانی چون دکتر محمد مصدق و دکتر حسين فاطمی را که بر آسمان تاريخ معاصر ايران، در این ظلمتِ در پس ظلمتِ پياپی نيز همچنان روشن و پرفروغ می درخشند ناديده گرفت؟اما نتوانستم از کنار بيانيه يی که با تعداد ـ خوشبختانه ـ نه چندان قابل توجهی امضا با عنوان «هشدار به ايرانيان» در تاريخ ۲۴ شهريور ماه در تهران منتشر شده است بگذرم. بيانيه يی که جانمايه و روح آن ناسيوناليسم است و بس. نه مردمگرايی؛ و نه انسانگرايی. و نه حتی نگاهی به فجايع روزمره در حق فرزندان همين «ناسيونِ» اين ناسيوناليسم.تعدادی از امضا کنندگان اين بيانيه، شخصيت هايی قابل احترام يا بسيار قابل احترام هستند. و من اين که آن ها چگونه و در چه شرايطی و با چه مقدار تأمل در متن بيانيه بر پايش امضا نهاده اند را به خودشان وا می گذارم. چرا که بحث، بر روی افراد نيست. بحث بر روی نگاهی است که در آن، جهان به دو قسمت تقسيم می شود: جهان «ايرانی» و جهان غير ايرانی. و به همه چيز بايد از اين زاويه نگريست:«... حوزه تمدن و فرهنگ ايرانی، که يک واقعيت تاريخی و فرهنگی می باشد، بايستی در ديد راهبردی ما در منطقه قرار داشته باشد. ما بايد همه ی مردم و کشورهای واقع در اين حوزه فرهنگی را دوستان استراتژيک خود بشماريم و در معادلات سياسی اين ديدگاه را بگنجانيم...» ٭و يا:«... کردها يکی از اجزای تفکيک ناپذير اين حوزه تمدنی می باشند و هر جا که باشند ايرانی به شمار می آيند..» ٭و همچنين:«... گرجستان نيز يکی ديگر از شاخه های اين حوزه تمدنی می باشد. تجاوز روسيه به اين حوزه يادآور تجاوز روس ها در سده های گذشته به ايران و تحميل عهدنامه های ننگين گلستان و ترکمانچای می باشد و بايد هميشه اين موضوع را در نظر داشته باشيم...» ٭و الی آخر.بر همين مبناست که نويسندگان بيانيه (و نه الزاماً همه ی امضا کنندگان آن) بر رفتار رسوا شده ی آمريکا و اسراييل و ناتو در طرح از پيش برنامه ريزی شده شان برای بيشتر به آتش و خون کشيدن تمام آسيای مرکزی و خاورميانه مهر تأييد می نهند. (۱) دولتی آلت دست آمريکا و اسراييل و ناتو در گرجستان را معادل ملت گرجستان می گيرند. و حمله ی حساب شده آن به مردم بی پناه اوستيای جنوبی را که به قصد بر جا گذاشتن قربانيان هرچه بيشتر در ميان شهروندان عادی و بی پناه و زن و کودک و پير و جوان اوستيا انجام گرفت (۲) و به حق از آن به عنوان نسل کشی ياد شده است در خدمت ناسيوناليسم خود می بينند. حمله ی شجاعانه و دليرانه يی که توسط گرجستان برای دفاع از «حوزه تمدن و فرهنگ ايرانی» در برابر مردم بخشی از همان «حوزه» ی مورد نظر خانم ها و آقايان انجام شده است.چگونه؟با گوشت دم توپ قرار دادن سربازان گرجستان به حساب منافع آمريکا و اسراييل و ناتو.با چه تاکتيکی؟کشتار مردم و ويران کردن کامل تمام تأسيسات حياتی اوستيا. و بعد، گناه آن را به گردن خود آن «تجزيه طلبان» و «اربابان روسی آن ها» انداختن.به فرمان چه کسانی؟آمريکا. اسراييل. ناتو.به دست چه کسی؟دولت گرجستان.و دولت گرجستان در ذهن اين خانم ها و آقايان ـ عملاً ـ مساوی است با مردم گرجستان. اين را نحوه ی ورود و خروجشان به اين مقوله نشان می دهد.و بنا براين، من اصلاً تعجب نمی کنم وقتی که می بينم دست ملاطفت دراز کردن به سوی قاتلان مردم فلسطين در اين بيانيه، دوستی با «مردم اسراييل» ناميده می شود. چرا که وقتی مردم گرجستان، معادل می شوند با دولت گرجستان، طبيعی است که «مردم اسراييل» هم معادل باشند با دولت اسراييل. به خصوص که اين دولت هميشه با آرای عمومی انتخاب می شود.حالا می توانيد البته اضافه کنيد که:«... ما اختلافات ميان دولتها را به حساب مردم نمی گذاريم...» ٭خوب کاری می کنيد. اما شما پيشاپيش، دولت ها را با مردمانشان يکی گرفته ايد. و طبيعی است که دليل قتل عام شبانه روزی مردم فلسطين، اختلاف دولت های فلسطينی (کدام «دولت» ها ؟) با دولت های اسراييل باشد. و هردو طرف، مقصر باشند. نه اين که يکی قربانی کننده باشد و ديگری قربانی. يکی ظالم باشد و ديگری مظلوم. يکی خانه و کاشانه ی ديگری را ويران کرده باشد، صاحبخانه را کشته باشد، بر سفره ی حاضر و آماده ی او نشسته باشد و تکه نانی را هم حتی از فرزندان او دريغ کند، و ديگری بگويد اقلاً يک آنتی بيوتيک يا حتی يک قرص مسکّن برای بچه ی من که دارد روی دست هايم پرپر می شود به من بدهيد...مردم فلسطين، عربند. مطابق رهنمود شما که «حوزه تمدن و فرهنگ ايرانی، که يک واقعيت تاريخی و فرهنگی می باشد، بايستی در ديد راهبردی ما در منطقه قرار داشته باشد. ما بايد همه ی مردم و کشورهای واقع در اين حوزه فرهنگی را دوستان استراتژيک خود بشماريم و در معادلات سياسی اين ديدگاه را بگنجانيم» ٭ ما نبايد آن ها را در «ديد راهبردی» خودمان بگنجانيم. اصلاً بهتر است زحمت ديدن رنج و دردشان را هم به خودمان ندهيم. به ما چه؟ اجداد همين عرب های سوسمار خوار بودند که به تمدن آريايی ما هجوم آوردند! پاسخ اين را البته دانشجويان و کارگران و معلمان و اقشار مختلف مردم ما در شعاری که از تظاهرات ۱۸ تير ۱۳۷۸ تا به امروز پيوسته در هر فرصتی فرياد می کشند داده اند و می دهند و خواهند داد:ـ ايران شده فلسطين / مردم! چرا نشستين؟درست برعکس شعار پوک و مبتذل و بی مشتری و به دور انداخته شده ی «فلسطينو رها کن / فکری به حال ما کن» که هرگز به هيچ ترفندی نشد که به مردم ما زورچپان شود.تصادفی نيست که در اين بيانيه، نه به اعتراضات عمومی، نه به تظاهرات و آکسيون ها، نه به اعتصابات کارگری و غير کارگری، و نه حتی به زندان ها و شکنجه ها و صدور اجرای احکام دست و پا بريدن و سنگسار ، و نه به آويختن گروه گره فرزندان همان ايرانی که اينان دوستش می دارند بر چوبه های اعدام و جر ثقيل ها اشاره يی نمی رود.و تصادفی نيست که در حالی که در اين بيانيه ادعا می شود که «کردها يکی از اجزای تفکيک ناپذير اين حوزه تمدنی می باشند و هر جا که باشند ايرانی به شمار می آيند»، نشانی از اخبار کشتار و زندان و شکنجه ی کرد های ايرانی و محکوم کردنشان به اعدام به جرم کرد بودن، و اعتصاب غذای طولانی بخشی از زندانيانشان در همين روز ها، نمی بينيم.و تازه گويا نظر به اين که «کردها... هرجا که باشند ايرانی به شمار می آيند» است که «ما هرگز نبايد عليه منافع آنان با ديگران متحد شويم.».بله کاملاً حق با شماست که «روسيه دوست استراتژيک ايران نيست». نه روسيه ی پريروز تزاری؛ نه روسيه ی ديروز موسوم به «اتحاد جماهير شوروی سوسياليستی»؛ و نه روسيه ی امروز مافيا هايی که روی مافيای ايتاليا را سفيد کرده اند. ايران در ميان دولت های جهان هيچ دوست استراتژيک نداشته است و ندارد و نخواهد داشت. اما از روسيه نادوست تر ـ نادوست تر استراتژيک ـ هم داريم. همان هايی که حال و هوای اين بيانيه (بدون آن که الزاماً نويسندگان آن خواسته باشند يا نخواسته باشند) آدم را به ياد آن ها می اندازد!حق با شماست. حکومت ملايان نه به اشتباه، بلکه دانسته و آگاهانه و به صورتی ارادی ايران را به سوی پرتگاه می برد. و تک تک کارگزاران اين حکومت، «مسئول هستند و بايد در آينده در پيشگاه ملت ايران و آزاد انديشان جهان پاسخگو باشند.».اما نه به جرم ناديده گرفتن «ناسيوناليسم». به جرم ناديده گرفتن انسان. در محدوده ی کشوری به نام ايران. و در پهنه ی کشوری به نام «جهان»!تهيه کنندگان اين بيانيه آيا از خود پرسيده اند که چرا نتوانسته اند اکثريت عظيم آن يک هزار و سيصد نفری را که چند روز پيش «در محکوميت فضا سازی های رسانه ای» بيانيه يی منتشر کرده بودند متقاعد به امضای بيانيه ی خود کنند؟ آن بيانيه يی را می گويم که نام جمعی از پر اعتبار ترين فعالان حوزه ی سياسی و مدنی ايران را در ميان امضا کنندگان خود داشت.محمدعلی اصفهانی۲۷ شهريور ۱۳۸۷www.ghoghnoos.orgپانويس ها:٭ از متن بيانيه ی «هشدار به ايرانيان». شايد بی ضرر باشد که تأکيد کنم که در اين نوشته هرگز قصد هيچ گونه اسائه ی ادبی به فرد و افراد معينی از دست در کاران اين بيانيه در کار نبوده است.۱ ـ در اين زمينه، به انواع زبان ها، و به وسيله ی انواع تحليلگران بی طرف، و حتی تحليل گران طرفدار آمريکا و ناتو و اسراييل، فراوان نوشته شده است. چند مطلبی از اين دست را در صفحات «خبر و نظر» سايت ققنوس نيز می توانيد بيابيد.۲ ـ پروفسور ميشل وارشاوسکی: در نيمه شب هفتم اوت، همزمان با مراسم گشايش بازی های المپيک در چين، رييس جمهوری گرجستان، فرمان حمله ی نظامی تمام عيار به پايتخت او ستيای جنوبی را صادر کرد.... بمباران هوايی پايتخت اوستيای جنوبی به وسيله ی دولت گرجستان، به صورتی چشمگير، مراکز غير نظامی و شهری را مورد هدف قرار داد. مخصوصاً ساختمان های مسکونی، بيمارستان ها، و دانشگاه را... گرجستان، در واقع، يک پايگاه مرزی است برای آمريکا و ناتو در همسايگی بی واسطه ی فدراسيون روسيه و در نزديکی صحنه ی جنگ خاورميانه در آسيای مرکزی. و اوستيای جنوبی نيز يک چهارراه استراتژيک عبور لوله های نفت و گاز است...در اين ترديدی وجود ندارد که حملات گرجستان را با دقت و با رعايت همه ی ريزه کاری ها، ارتش آمريکا، و ناتو سازماندهی و هماهنگ کرده اند...در اين مورد معيّن، اين حمله ی انجام شده، به صورتی آگاهانه و متعمّدانه، چنين طرح ريزی شده بود که آماج های غير نظامی، مورد حمله قرار بگيرند تا تعداد قربانيان در ميان مردم عادی، هرچه بيشتر و افزون تر باشد... هدف، اين بود که مرکز اوستيا ويران شود... اگر هدف واقعی، اين می بود که گرجستان، اوستيای جنوبی را تسخير کند، متد کار می بايست کاملاً متفاوت باشد. يعنی می بايست از نيروهای ويژه برای در اختيار گرفتن مراکز دولتی، شبکه های مخابراتی، و تأسيسات اوستيا استفاده شود. در حالی که درست بر عکس، عمل شد: بمباران محلّات معمولی و مجتمع های مسکونی و بيمارستان ها، و نيز دانشگاه...آنچه رخ داد، يک جنگ داخلی نبود. آنچه رخ داد جزيی بود از يک کل به هم پيوسته: برپا کردن جنگی وسيع در خاورميانه و در آسيای مرکزی، که جنگ آمريکا و اسراييل و ناتو را عليه ايران آماده سازی می کند.متن کامل ترجمه ی اين مقاله به همين قلم: جنگ اخير گرجستان را آمريکا و اسراييل و ناتو برنامه ريزی کرده اند.

http://www.ghoghnoos.org/khabar/khabar08/georgie-chossodovsky.html

۱۳۸۷ شهریور ۲۸, پنجشنبه

توتو: حمله به بیت حانون احتمالا جنایت جنگی است BBC

ماموریت توتو در نوار غزه آغاز شد

دزموند توتو، اسقف اعظم سابق کیپ تاون در آفریقای جنوبی، برای انجام ماموریتی از طرف سازمان ملل متحد به نوار غزه سفر کرده است.
این ماموریت در ارتباط با مرگ 19 فلسطینی است که در جریان حمله اسرائیل به شهرک بیت حانون در شمال غزه در سال 2006 کشته شدند.
در آن زمان، ارتش اسرائیل گفت حمله به بیت حانون اشتباه بوده است و اهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل نیز از این کشتار ابراز تاسف کرد.
هفت کودک از جمله کشته شدگان این حمله بودند.
آقای توتو که برنده جایزه صلح نوبل نیز هست، از طریق گذرگاه رفح، که در مرز اراضی فلسطینی با مصر واقع است، وارد نوار غزه شده است.
اسقف اعظم سابق کیپ تاون پیش از ترک غزه در روز چهارشنبه (28 مه)، با شماری از بازماندگان و شاهدان عینی این حادثه ملاقات و گفتگو خواهد کرد.
انتظار می رود که گزارش آقای توتو از مشاهداتش در ماه سپتامبر منتشر شود.
حمله به بیت حانون
هشتم نوامبر سال 2006، واحدهای زرهی اسرائيل در گلوله باران شهرک فلسطينی بيت حانون در شمال غزه دهها نفر را کشتند و زخمی کردند.
دزموند توتو پیش از ترک غزه در روز چهارشنبه (28 مه)، با شماری از بازماندگان و شاهدان عینی این حادثه ملاقات و گفتگو خواهد کردارتش اسرائيل که پس از تخليه بيت حانون در حومه اين شهرک مستقر شده بود، نقاطی از این شهرک را زير آتش گرفت 19 نفر فلسطینی، از جمله کودکان و زنان را کشت.
به گفته مسئولان يک بيمارستان محلی، سيزده تن از کشته شدگان اين حمله از اعضای يک خانواده، دو نفر از آنان زن و شش نفر ديگر افراد خردسال بودند.
در آن زمان رهبران تشکيلات خودگردان فلسطينی خواستار تشکيل جلسه اضطراری شورای امنيت سازمان ملل متحد و وادار کردن اسرائيل به قطع حملات نظامی عليه مناطق فلسطينی شدند.
در اسرائيل، اهود اولمرت، نخست وزير، از تلفات غيرنظاميان در حمله روز چهارشنبه ارتش اسرائيل ابراز تاسف کرد و آمادگی دولت خود را برای ارسال کمک های بشردوستانه برای زخمی های حادثه اعلام کرد.
همچنين، امير پرتز، وزير دفاع اسرائيل، دستور توقف حملات در غزه را صادر کرد و خواستار انجام تحقيقات در مورد واقعه روز هشتم نوامبر شد.
تزيپی ليونی، وزير خارجه اسرائيل نيز گفت که هدف ارتش اين کشور آسيب رساندن به غيرنظاميان نبوده است اما افزود که در عمليات نظامی، وقوع چنين حوادثی غیرقابل اجتناب است.
نيروهای اسرائيلی یک روز پیش از این حمله اعلام کردند که پس از شش روز اشغال بيت حانون، اين شهرک را تخليه کرده اند اما گفتند که برای زير نظر داشتن اوضاع، در اطراف شهر موضع گرفته اند.
در جريان عمليات ارتش اسرائيل در بيت حانون، دهها فلسطينی و يک سرباز اسرائيلی کشته شدند.
مقامات نظامی اسرائيل گفته بودند که گروه های تندرو فلسطينی از داخل بيت حانون به سوی خاک اسرائيل موشک پرتاب می کرده اند و هدف از عمليات خود را خاتمه دادن به موشک پرانی فلسطينيان اعلام کردند.
با اعلام خبر کشته و زخمی شدن دهها فلسطينی در بيت حانون، تشکيلات خودگردان فلسطينی سه روز عزای عمومی اعلام کرد.

کودکان فلسطينی در ميان قربانيان آتشباری تانکهای اسرائيلی در بيت حانون بودند- عکس آرشیوی
گزارشی خطاب به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد می گوید که بمباران دو سال پیش شهرک فلسطینی بیت حانون توسط اسرائیل احتمالا در زمره جنایات جنگی قرار می گیرد.
این گزارش که توسط دزموند توتو، اسقف اعظم سابق کیپ تاون و برنده جایزه صلح نوبل، تدوین شده است ادعای اسرائیل را که این حمله نتیجه خطایی بوده که در سیستم توپخانه ای ارتش این کشور رخ داده است، در هاله ای از تردید قرار می دهد.
آقای توتو خواستار پرداخت غرامت به بازماندگان قربانیان این حادثه شده است.
نوزده نفر در حمله اسرائیل، که پس از آغاز عملیات نظامی علیه موشک پرانی پیکارجویان فلسطینی در غزه رخ داد، کشته شدند.
اسقف اعظم سابق کیپ تاون (در آفریقای جنوبی)، در ماه مه به بیت حانون سفر کرد. این سفر بارها به خاطر مخاللفت های اسرائیل به تعویق افتاده بود.
گزارش آقای توتو حاوی شاهدت های هولناک جمع آوری شده از نجات یافته گان حملات توپخانه ای اسرائیل علیه بیت حانون است: اجساد مردگان که در خیابان ها افتاده بودند، بیمارستان ها و درمانگاه هایی که جای نگهداری از شمار زیاد زخمی ها را نداشتند و همچنین مجروحانی که برای رفتن به بیمارستان های اسرائیلی باید پول نقد به نگهبانان پاسگاه های مرزی اسرائیل می دادند.
ارتش اسرائیل، که در آن زمان تلاش داشته از موشک پرانی پیکارجویان فلسطینی جلوگیری کند، می گوید تحقیقاتش نشان می دهد که حمله توپخانه ای به بیت حانون به خاطر خطای فنی بوده است اما گزارش دزموند توتو به این توضیح نگاهی تردید آمیز دارد.
این گزارش می گوید مدارکی وجود دارد که برخورد ارتش اسرائیل با موشک پرانی پیکارجویان فلسطینی بی تناسب و بدون توجه به خطر جانی برای غیرنظامیان فلسطینی و همینطور در تناقض با قوانین بین المللی صورت گرفته است.
دزموند توتو خواستار انجام تحقیقات مستقل در این ارتباط شده است.
اسقف اعظم توتو این گزارش را روز پنجشنبه (18 سپتامبر)، به سازمان ملل تحویل خواهد داد و اسرائیل در این جلسه مباحثه فرصت دارد به گفته های آقای توتو واکنش نشان دهد.
آقای توتو به عنوان مامور حقیقت یاب سازمان ملل در ارتباط با مرگ 19 فلسطینی که در جریان حمله اسرائیل به شهرک بیت حانون در شمال غزه در سال 2006 کشته شدند، در ماه مه به منطقه سفر کرده بود.

زمانی "مناسب" برای نوحه خوانی سیاسی! حسین مرادبیگی

داریوش همایون در نوشته ای تحت عنوان "زمانی برای یادآوری، زمانی برای بازنگری"، به "بازنگری" انقلاب ۵۷ و واقعه کشتار زندانیان سیاسی در ایران در سال ۱٣۶۷/۱۹٨٨ که به دستور خمینی و توسط دیگر سران جنایتکار جمهوری اسلامی انجام گرفت، پرداخته است.

سالها قبل از داریوش همایون، در روزهای بعد از فروپاشی اردوگاه شرق، انقلابیونی که خود را در انقلاب ۵۷ شکست خورده می دانستند به "بازنگری" و "نواندیشی" ای از انقلاب ۵۷ پرداختند. گفتند، انقلاب، خشونت، انقلاب، انهدام، انقلاب، افراط، انقلاب، استبداد و غیره. و چرا که نه؟ چون بعد از سرکار آمدن خمینی و جریان اسلامی کسی روز خوشی را در ایران بیاد نداشت و بیاد ندارد. فاتحین و شکست خوردگان هر دو، انقلاب ۵۷ را پله ای در عروج اسلام و اسلامیت و مسبب شرایطی دانستند که بر جامعه ایران بعد از انقلاب ۵۷ مسلط شد. آن روزها اما دوره پایان سوسیالیسم، دوره اعلام پایان تاریخ و هلهله پیروزی بازار آزاد بر امید انسان به سوسیالیسم جشن گرفته میشد. در متن این شرایط، شکست خوردگان "نواندیش" این تاریخ را دروغین تر، مسموم تر از فاتحان آن روایت کردند. آن روزها ما هم گفتیم انقلاب ۵۷ آن چیزی نبود که اینها میگفتند، گفتیم انقلاب ۵۷ جنبشی بود برای آزادی و رفاه اجتماعی که با قساوت تمام در هم کوبیده شد. گفتیم تاریخ یعنی تغییر و برای کسانی که تاریخ واقعی یعنی تغییر، این تاریخ یعنی تاریخ شکست نخوردگان! امروز هم همین را میگوئیم. داریوش همایون که این روزها به شیوه خود به " یادآوری و بارنگری" این تاریخ رفته اند، ادعا میکنند که این کار ایشان "فرا سیاسی" و به این اعتبار منفعت "عمومی" را مد نظر دارد! می نویسند:" گذشته را از پشت منشور بهره برداری سیاسی دیدن، به معنی امتداد دادن آن است." در این مورد و در مورد "بازنگری" امروز این تاریخ و این گذشته توسط داریوش همایون، لازرم می بینم به نکاتی چند اشاره کنم. هیچ کس به تاریخ گذشته صرفا بعنوان تاریخ بازنمیگردد، نه یک آدم سیاسی حتی یک مورخ معمولی تاریخ و حتی فیلم سازی که پول درآوردن از فیلمش برای او نقش عمده تری را بازی میکند. بازگشت به تاریخ گذشته همیشه از دریچه آن روز به این تاریخ و به هدفی معین و زدن پرچمی معین در آن روز صورت گرفته و صورت میگیرد. داریوش همایون نیز امروز دقیقا همین کار را کرده است. پراتیک و یا توصیه پراتیک بعدی را آن هدفی تعیین میکند که "بازنگر" با آن به سراغ این تاریخ رفته است. داریوش همایون اما از نسل انقلابیونی که خود را شکست خورده میدانستند نیست، انقلاب ۵۷، جنبش و نوع حاکمیت سرمایه دارانه ای را که اکنون داریوش همایون از سخنگویان عمده آن است بزیر کشید. بنابراین تعجبی ندارد که ایشان روایتی مسموتر و دروغین تر از آن شکست خوردگان را از این تاریخ ارائه دهند. تعجبی ندارد که مصائب دوران بعد از انقلاب ۵۷ از جمله کشتار و قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ را به جای مسببین آن، آنرا به پای قربانیان آن که توسط حکومت اسلامی زیر خاک شدند، بنویسند. البته همرا با چاشنی منطق انقلاب که بزعم او تا آخر خود رفته است و تصادم دو سوی اردوگاه مرگ، چپ انقلابی و مجاهدین و حکومت اسلامی و آوردن کلمه محارب در آن دوره توسط خمینی در اثبات ادعای خود. داریوش همایون ظاهرا برای کاهش کراهت دادن این تصویر از این واقعه، گناه آن را به فرهنگ سیاسی جامعه ایران که بزعم او کربلائی و خشونت زا و خشونت پذیر است و به همین دلیل انقلاب اسلامی را سرکار میاورد، می اندازد؛ تعبیری پوچ که معولا به دل آدمهای سطحی و مستاصل می نشیند. می نویسند:" انقلاب اسلامی، و فرهنگ سیاسی جامعه ایرانی بطور کلی، در شهریور ۱٣۶۷/۱۹٨٨ با لحظه حقیقت خود روبرو شد. منطق انقلاب تا پایان خونبار خود رفت. فداکار ترین انقلابیان، قربانیان اصلی خونخواری انقلابی شدند که برای ریختن خون صدها هزار تن تدارک شده بود. دو سوی اردوی مرگ در نبردی نابرابر، انقلابی را که با سوزاندن نزدیک پانصد تن تماشاگران سینما رکس آبادان آغاز شد به مرحله ناگزیرش رساندند. داس مرگ پس از شکست خوردگان بر صف انبوه تر پیروزمندان گذشت." یا :" جامعه ایرانی با فرهنگ کربلائی اش بیش از بسیاری جامعه های دیگر می توانست خونریزی و کشتار را بپذیرد." یا:" و این فرهنگ سیاسی که در آن شب های فراموش نکردنی در برهنه ترین صورتی معنی واقعی خود را یافت." بحث انقلاب اسلامی و فرهنگ کربلائی و خشونت زای جامعه همانند بحث اسلامیت و شیعه گری و رابطه مساجد و آخوند غیره ممکن است بدرد مورخین "شرق شناس" در روایت این تاریخ بخورد اما در اینجا و در این "بازنگری حماسه ای" داریوش همایون از این تاریخ سر سوزنی جا ندارند. همینطور تکرار و استدلال مجدد در مورد اینکه فرهنگ سیاسی جامعه، فرهنگ سیاسی طبقه حاکمه است به همان اندازه غیر ضروری. داریوش همایون دارد تنفر خود را از انقلاب ۵۷ که حکومت بورژوائی سابق را به هدف تامین آزادی و رفاه اجتماعی بزیر کشید در متن فضای یاسی که امروز دارند به جامعه تسری میدهند، با نوحه خوانی در مورد کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ در گوش نسل امروز که هیچ چیزی از آن تاریخ بیاد ندارد، بیان میکند. همه کشتار و خشونتی را که در دوره انقلاب و بعد از انقلاب انجام گرفت و هنوز هم انجام میگیرد به انقلاب ۵۷ نسبت میدهند که بگویند انقلاب ۵۷ در اصل برای این بود و اصولا انقلاب در آینده نیز بزعم او یعنی این، یعنی انتقام، یعنی اعدام، یعنی کشتار، یعنی همان انقلاب، خشونت، انقلاب انهدام و غیره. پژواک حماسی تعزیه وار و به مراتب مسموم تر و دروغین تری از روایت انقلابیون شکست خورده از انقلاب ۵۷، این بار با تحقیر خود قربانیان این مصائب. داریوش همایون در این راستا قربانیان این کشتار را، آدمهای ساده لوح و پیام آوران خشونت و ویرانی میخواند که نهایتا گویا اجر خود را در به پیروزی رساندن انقلابی که بزعم ایشان برای کشتار آنان و امثال آنان تدارک دیده شده بود، دریافت کرده اند . می نویسند:" "خشم و کینه انقلابی" در گوش آن هزاران تنی که پیاپی پشت به دیوار اعدام ایستادند طنین آشناتری داشت تا پاسدارانی که زندانیان هنوز جان بدر برده، تیرهای خلاصشان را می شمردند." یا:" آنها با فرهنگ و سیاستی سالم تر می توانستند بجای پیام آوران و قربانیان خشونت در خدمت پیکار توسعه و نوسازندگی ایران درآیند؛ می توانستند بجای سازندگی از راه ویرانگری سراسری و سرنهادن بر آستان خداوندان تشنه خون و قدرت، به زنان و مردانی بپیوندند که چاره را در ساختن و بازهم ساختن می دانستند؛ می توانستند امروز بجای خاک شدن در گورستان ناشناخته ای که دژخیمان حزب اللهی از خانواده های سوگوار همیشگی دریغ داشته اند، کوشندگان جنبش آزادی و ترقی جامعه ایرانی باشند و آینده ای را که به گونه ای اشتباه ناپذیر در انتظار ملتی پوینده و با استعداد بود نزدیک تر گردانند." کل این "حماسه" خوانی داریوش همایون چیزی جز خواندن نوحه استیصال در گوش نسل جدید در کنار تحقیر قربانیان این کشتار نیست. افسوس خوردن بر قربانیانی که بزعم داریوش همایون اگر فرهنگ و سیاستی سالم تری بود به جای پیام آوران خشونت و ویرانی می توانستند .. یا الان در گورستان ناشناخته ای هستند که حتی از خانواده هایشان نیز دریغ میشود، نه تنها روایتی دروغین از این تاریخ و از این واقعه که چیزی جز معاف کردن مسببین این واقعه از این جنایت در لفافه فرهنگ و سیاست سالم تر نیست. داریوش همایون ظاهرا فضای سیاسی امروز ایران را برای این نوحه خوانی مناسب دیده اند! فرهنگ و سیاست سالم تر اگر کسی ادعای آن را دارد، قبل از هر چیز در نوشتن این مصائب به پای مسببین جنایتکار این کشتار باید خود را نشان دهد. فرهنگ و سیاستی که به هدف منافع زمینی معینی در لباس تعزیه جای این دو را با هم عوض میکند، قبل از هر چیز مسموم بودن و ریاکار بودن خود را نشان میدهد. داریوش همایون اما فراتر از این، هدفش زدن آن انقلابیگری رادیکالی است که کلیت استبداد و استثمار و سرکوب نظامی را که داریوش همایون و جنبش او حافظ آن بود و اکنون حکومت اسلامی نگهبان است، هدف قرار داد و قرار میدهد. داریوش همایون زمان را اکنون برای زدن این انقلابیگری به خیال خود مناسب دیده است. فکر میکند اکنون در میان کسانی که خود را شکست خورده این انقلاب می دانند، برد دارد. دارد در میان آنان برای خود نیرو جمع میکند. خمینی و جریان اسلامی، جمهوری اسلامی فعلی، هیولائی که داریوش همایون با آن زبونی انقلابیون قتل عام شده را برخ آنان میکشد، نه تنها محصول این انقلاب نبود، بلکه جریان کپک زده و حاشیه ای بود که از آن آگاهانه سلاحی برای سرکوب این انقلاب ساختند و به میدان آوردند وقتی که زوال رژیم سابق مسجل شد. برای آن مدتها کار کردند. این نه انقلاب، که هیولای اسلامی بود که برای سرکوب انقلاب از طرف کسانی که زیر بغل رژیم شاه را گرفته بودند و در دوره انقلاب و بعد از انقلاب نیز زیر بغل جریان اسلامی را گرفته بودند و اکنون هم گرفته اند، صیقل داده شد و به میدان آورده شد. این را ابراهیم یزدی در مصاحبه خودش علیرغم تلاش زیادی که کرده است، نتوانسته است کتمان کند. این وقتی بود که چپ بودن این انقلاب بر اینها مسجل شد. این وقتی بود که ابتکار عمل در صحنه اعتراضات سیاسی از دست طبقه کارگر و حرکت سوسیالیستی او به امثال بازرگان و سران جبهه ملی و در کل اپوزیسیون سنتی ایران افتاد. اپوزیسیون سنتی ای که نیروهای آن با عروج خاتمی و دوم خرداد همه با هم دوباره، "خودی و غیر خودی"، زیر پرچم دوم خرداد جمع شدند تا با هم در مقابل تعرض مردم سرنگونی طلب زیر بغل جمهوری اسلامی را بگیرند و گرفتند. در این اجماع، هم نیروی جنبش آقای همایون، هم شخص داریوش همایون و هم رضا پهلوی را نیز در کنار خود یافنتد. همه با هم زیر بغل همان حکومت "برخاسته از انقلاب" مورد نظر داریوش همایون را که برای کشتار انقلابیون سازمان داده بودند، گرفتند! رفتند زیر چتر بخشی از همان حضرات "برخاسته از انقلاب" که خود بخشی از سازماندهندگان دستگاه سرکوب و شکنجه و اعدام حکومت اسلامی بودند، سران دوم خردادی که از خاتمی گرفته تا حجاریان و.. در کشتار زندانیان سیاسی سال ۶۷ با دیگر سران جمهوری اسلامی شریک بوده و آن را با هم اجرا کردند. همان روزها هم کمونیستهای سرنگونی طلب، تحت عنوان "خشونت طلبان افراطی"، مورد حمله داریوش همایون و کل کمپی که تحت نام دوم خرداد زیر بغل جمهوری اسلامی را گرفته بود، قرار داشتند. جمهوری اسلامی از روی لیست ساواک رژیم شاه لیست کرد و گرفت و اعدام کرد. خرداد ۶۰ و شهریور ۶۷ نه ادامه ۲۲ بهمن که در واقع ادامه کشتار ۱۷ شهریور سال ۵۷ است. مردم حق داشتند که در آواخر قرن بیستم شاه نخواهند، شکنجه گر و زندان و شکنجه نخواهند، حق داشتند آزادی و رفاه اجتماعی بخواهند. حکومتی که با اولین حرکت اعتراضی مردم، ارتش و تانک و توپ خود را برای کشتار این مردم به خیابان کشید، راهی جز دست بردن همین مردم به اسلحه باقی نگذاشت. بروید ویدئو کلیپ های آن دوره را در سایت یو تیوب نگاه کنید. شاه، رئیس حکومت سابق، در مصاحبه های مطبوعاتی خود علنا و صرحتا میگوید که کمونیستها و مارکسیست ها را می کشیم! داریوش همایون رو به این انقلابیون برمیگردد و میگوید، "می توانستند به جای پیام آوران و قربانیان خشونت در خدمت نوسازندگی ایران درآیند" و به "جرم" سرپیچی از این و رفتن در انقلاب ، آنان را دوبار محکوم میکند. بار اول در مقابل حکومت سابق، بار دوم در مقابل جمهوری اسلامی! سی سال مبارزه شبانه روزی اکثریت مردم ایران در مقابل هیولای اسلام و حکومت مشتی آخوند جنایتکار حرفه ای، بیانگر تلاش این مردم برای پایان دادن به زندان و شکنجه و خشونت و بساط اعدام و شلاق و بی حقوقی مطلق سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است که حکومت اسلامی سرمایه به این مردم تحمیل کرده است. سی سال زور سر نیزه این حکومت نتوانسته است اسلام و فرهنگ اسلامی را به این مردم تحمیل کند، تا رویش را برمیگرداند، نسل جدید لگدی به آن میزند. تنفر داریوش همایون که در اصل نه علیه جمهوری اسلامی، که علیه انقلاب و مردمی است که علیه حکومت سابق دست به انقلاب زدند قابل درک است. ایشان آن را هر بار و به هر مناسبتی، این بار به نام "بازنگری" از این تاریخ و از واقعه کشتار سال ۶۷ ، بیرون میدهند. فرق شرایط امروز با دفعات قبل در این است که داریوش همایون فضای یاسی را که امروز به جامعه تسری داده اند برای این کار مناسب میدانند. ظاهر دیگر کسی جلو دارد نیست، همه وا داده اند و میتوان با نوحه خوانی سیاسی میدان داری کرد. بیان این روایت مسموم از انقلاب ۵۷ و از کشتار سال ۶۷ توسط داریوش همایون در لفافه فرهنگ سیاسی خشونت زا و کربلائی جامعه که داریوش همایون ظاهرا هر دو، هم "فرمانروایان" و هم مردم عادی، را تحت این نام مقصر جلوه میدهند، چیزی جز توجیه اعمال خشونت برای طبقه حاکمه با "شهد" فرهنگ سیاسی خشونت زای جامعه نیست. کسی که سرکوبگر و سرکوب شونده را در یک جا قرار میدهد، هرچند در مورد داریوش همایون و در این "نواندیشی" امروز ایشان از این تاریخ، این قربانیانند که پیام آور خشونت اند نه مسببین این کشتارها، در هرحال هدفی جز توجیه خشونت و سرکوب مردم از طرف طبقه حاکمه ندارد. داریوش همایون در خاتمه و در پایان تعزیه خوانی خود بعنوان حسن ختام از حضار میخواهد که از این واقعه پند بگیرند، از همه نیروهای سیاسی میخواهد به پیام ریشه کنی خشونت از فرهنگ و سیاست بیمار ایران بپیوندند. میگویند، دفتر اعدام و خونخواهی و انتقام را می باید بست. در این حالت نیز باید پرسید چه کسی باید به خشونت و به بساط اعدام و شلاق خود پایان دهد؟ ما، طبقه کارگر، مردم ایران یا بورژوازی حاکمه اسلامی و غیر اسلامی؟ کدام یکی؟ ما که سالهاست مصرانه خواهان لغو اعدامیم. جنبش ما، جنبش کمونیستی طبقه کارگر، از همان روز بعد از انقلاب ۵۷ خواستار آزادی بی قید و شرط فعالیت سیاسی و بیان شد. به دفاع از آزادی انتشار نشریه میزان بازرگان متهم شدیم! ما بودیم که گفتیم آخوند اگر عاقل باشد باید به ما پناه بیاورد چرا که اعدام نداریم و مخالف اعدامیم. تکلیف سران جنایتکار جمهوری اسلامی هم، از نظر ما و مردم ایران روشن است. آنها باید دستگیر شده و به خاطر کشتارها و اعدامها و مصائبی که به مردم ایران تحمیل کرده اند به داداگاههای مردمی سپرده شوند و مجازات شوند. تکایا و حوزه های علمیه و اوقاف و . .. باید مصادره شوند و صرف رفاه مردم کارگر و زحمتکش در ایران شود. اکثریت مردم ایران هم، برخلاف ادعای داریوش همایون در مورد "فرهنگ خشونت زای جامعه"، از دست خشونت بورژوازی حاکم در ایران در گذشته و اکنون جمهوری اسلامی ذله شده اند و در آروزی یک روز آزادی و آرامش بدور از خشونتد! داریوش همایون اگر واقعا به آینده بعد از جمهوری اسلامی بدون اعمال خشونت فکر میکند و دوست دارد خود را با این مردم همراه سازد و واقعا اعتقاد خود را به کنار گذاشتن خشونت به این مردم ثابت کند، قبل از هر چیز چماق سرکوب "تمامیت ارضی" را کنار بگذارد که بعد از رفتن جمهوری اسلامی یکی از ابزارهای فروبردن ایران در باتلاق سناریوی سیاه و بوجود آورنده همزاد خود یعنی گروههای قوم پرست برای تحمیل این سناریو به جامعه و مردم ایران خواهد بود. به جای آن از هم اکنون از برسمیت شناختن حقوق یکسان همه افراد و آحاد جامعه ایران بر مبنای شهروندی، بدون هیچ تبعیضی بر اساس ملیت و مذهب و زبان و جنسیت و رنگ و غیره، دفاع کند که خشت اول ایجاد یک دولت سکولار و غیر قومی در ایران است. که در آن تجزیه طلبی هم جرم نخواهد بود و با سرکوب نیز جواب نمیگیرد، یک عده را می فرستند که به پرسند دردشان چیست؟ که در آن دیگر "ایران یک کشور یک ملت" نیست، همانطور که چند ملیتی هم نیست. ایجاد دولتی سکولار و غیر قومی که همه افراد و آحاد جامعه ایران بدون هیچ تبعیضی بر اساس ملیت و مذهب و زبان و جنسیت و رنگ و غیره، در برابر این دولت حقوق یکسانی دارند و بدون ترس و بیم از تبعیض و سرکوب و خشونت دولتی در کنار هم زندگی میکنند. گرز "تمامیت" ارضی را از دوش پائین بیاورید، بگذارید که این با هم زیستن نتیجه تصمیم داوطلبانه مردم به زبانهای مختلف باشد. در یک چنین جو و فضایی مردمی که سالهاست با هم در ایران زندگی کرده و عمیقا در هم انتگره شده اند مطمئنا همین راه را انتخاب خواهند کرد. تن دادن این جنبش و رهبران و سخنگویان این جنبش به این فرهنگ سیاسی متمدنانه همانقدر سخت است که دست کشیدن جمهوری اسلامی از بساط اعدام و شلاق. و این نه از طینت پلید و خشونت زای فردی اینها که از نظام سرمایه داری مبتنی بر کار ارزانی است که اینها حاکمیت سیاسی بورژوائی خود را بر اساس حفظ آن بنا کرده اند. سرمایه دارئی بر اساس سرکوب و بی حقوقی مطلق طبقه کارگر و از اینطریق تسری آن به کل جامعه یعنی به اکثریت عظیم مردم ایران. حکومت اسلامی از هیولای اسلام و زور و سرکوب برای حفظ ارکان این نظام کمک گرفته و کمک میگیرد. اما در مورد جمهوری اسلامی و خشونت که داریوش همایون آن را نادیده گرفته اند و با نسبت دادن آن به انقلاب خیال خود را از ابن بابت راحت کرده اند. آن جنبش و آن طبقه حاکمه ای که خشونت را شب و روز در جامعه اعمال میکند و موجودیت خود را در هر دقیقه اعمال سرکوب و خشونت می بیند و باید به خشونت و اعدام و کشتار و بساط شلاق و شکنجه و زندان خود پایان دهد، جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی هم، داریوش همایون بخواهند یا نخواهند، تنها با اعمال زور و سرکوب و خشونت خود را سرپا نگهداشته و نگهمیدارد. در نتیجه راهی جز سرنگونی قهرآمیز جمهوری اسلامی برای طبقه کارگر و دیگر مردم آزادیخواه و برابری طلب در ایران باقی نمی گذارد. این را خود جمهوری درایران دارد هر ثانبه و هر دقیقه به یاد طبقه کارگر و دیگر مردم به جان آمده از جمهوری اسلامی میاندازد. کارگر داد میزند گرسنه ایم، گرسنه و حقوق معوقه خود را طلب میکند، به جای حقوق معوقه یا تامین زندگی روزانه او و فرزندانش با یورش وحشیانه نیروی پاسدار و انتظامی جمهوری اسلامی روبرو میشود. برای ضرب و شتم او دیوار کارخانه را بر رویش خراب میکنند! این در حالی است که میلیاردها دلار به گلوی بوروکراسی و دستگاه سرکوب و جیب فلان آخوند و حوزه علمیه و گله حزب الله و غیره سرازیر میشود. مردم آزادی میخواهند، زن برابری طلب خواهان لغو زن ستیزی حکومت اسلامی و برابری کامل زن و مرد است، نسل جدید خواهان زندگی سکولار و بدور از دخالت مذهب است، توده کارگر و مردم زحمتکش در این شرایط گرانی سرسام آور که به اعتراف خود رژیم ۲۷ درصد از درآمد ناچیزشان کاسته شده است، خواهان بیمه بیکاری و تامین زندگی خود و فرزندانشان هستند. همه اینها و با کوچکترین اعتراضی برای دست یابی به آن در هر دقیقه و هر ساعت با دیوار زور و سرکوب و زندان و شکنجه و بساط اعدام و شلاق و نیروی پاسدار و لباس شخصی و غیره حکومت اسلامی سرمایه برخورد میکنند. و این، جز سرنگونی قهر آمیز جمهوری اسلامی راهی برای آنان باقی نمیگذارد. اگر بورژوازی به میل خود و بطور "مسالمت آمیز" قدرت را واگذار میکرد، طبقه کارگر را نیازی به دست بردن به قهر نبود. این بورژوازی است که بانی قهر و خشونت است نه طبقه کارگر و دیگر مردم زحمتکش و آزادیخواه و برابری طلب، نه "فرهنگ سیاسی جامعه". و این بورژوازی است که باید خشونت را کنار بگذارد. طبقه کارگر در ایران راهی جز متحد کردن مردم معترض زیر پرچم آزادیبخش خود برای سرنگونی و بزیر کشیدن حکومت اسلامی، را ندارد. این اولین و مهم ترین درس طبقه کارگر از انقلاب ۵۷ است که اگر جنبش کمونیستی خود را نسازد و گسترش ندهد، اگر متحد نشود، اگر پرچم دفاع و مبارزه برای رهائی زنان و نسل جوان جامعه و آزادیهای سیاسی را بلند نکند و به این ترتیب میدان دار صحنه سیاسی جامعه ایران نشود، جنبشهای بورژوایی بار دیگر دست بالا را پیدا خواهند کرد و بار دیگر سرنوشت سیاسی جامعه را هر طور که خواستند رقم خواهند زد. بار دیگر بخش فعال این طبقه و کمونیستها مرغ عزا و عروسی بورژوازی خواهند شد

۱۳۸۷ شهریور ۲۶, سه‌شنبه

بررسی : سازمان چریکهای فدایی خلق ایران،

با کليک کردن بروی هر مو ضوع ميتوانيد آنرا مطالعه نماييد!

انديشمندانقلابي،مبارز بزرگ مصطفي شعاعيان

شورش نه، قدمهای سنجیده در راه انقلاب، پاسخ سازمان چریکهای فدایی خلق به کتاب "انقلاب"

۱۳۸۷ شهریور ۲۴, یکشنبه

سمينار سراسري در باره کشتار زندانيان سياسي در ايران

با کليک کردن بروی هر مو ضوع ميتوانيد آنرا مطالعه نماييد!

سمينار سراسري در باره کشتار زندانيان سياسي در ايران

کميته برگزاري سمينار سراسري در باره کشتار زندانيان سياسي ايران -آلمان - کلن

پيام کميته برگزاري سمينار سراسري به جشنواره کانون نويسندگان ايران در تبعيد

اطلاعيه ها و مصاحبه هاي قبل از برگزاري سمينار
پوستر
فراخوان
اطلاعيه شماره يک
اطلاعيه شماره دو
اطلاعيه شماره سه
اطلاعيه شماره چهارم
اطلاعيه در ارتباط با نماشگاه زندان- در سمينار سراسري
مصاحبه راديو همبستگي با سودابه اردوان و محمود خليلي در ارتباط با سمينار سراسري در باره کشتار زندانيان

۱۳۸۷ شهریور ۲۳, شنبه

.حزب" مردم فروش" توده .

با کليک کردن بروی هر مو ضوع ميتوانيد آنرا مطالعه نماييد!

- حکم تاریخ به پیش می‌رود – مصاحبه با نورالدین کیانوری

جبهه متحد ارتجاع !:سال ۱۳۶۰ " بهشتي،پيمان،کيانوري و مهدی فتاح پور"

با کليک کردن بروی هر مو ضوع ميتوانيد آنرا مطالعه نماييد!

وقوع زمين‌لرزه 6 ريشتري در بندر خمير_ قشم ظهر امروز پنجشنبه گفت: در زلزله روز گذشته

زلزله روز گذشته قشم اين جزيره مجموعاً هفت نفر از هموطنانمان کشته و 44 نفر نيز زخمي شدند. در زلزله ديروز تعدادي از واحدهاي مسکوني در روستاهاي "پي پشت، گربدان، زينبي، جيجيان، کوشه" و يک ساختمان در اسکله کاوه خسارت ديده است.

مركز ژئو فيزيك دانشگاه تهران اعلام كرد: زلزله شديد به قدرت 6 درجه در مقياس ريشتر در عمق 18 متري زمين طول جغرافيايي 8/58 و عرض جغرافيايي 27 ساعت 15 و 30 دقيقه عصر امروز، بندر خمير در استان هرمزگان را لرزاند