۱۳۸۷ بهمن ۱۰, پنجشنبه

Israeli raid injures Gaza children





At least nine people, seven of them school girls, have been injured by an Israeli air attack in the southern Gaza Strip, sources tell Al Jazeera.
The raid on Thursday in Khan Younis also injured a Hamas policeman, the AFP news agency reported, quoting witnesses and medics.
Israel seemed to be targeting a Palestinian fighter on a motorcycle,
witnesses told Al Jazeera.
The raid came several hours after Israeli jets attacked what witnesses said was a metal foundry in Rafah, a town near Gaza's border with Egypt.
"An aerial attack took place against a site used to manufacture weapons in an area of the city of Rafah following the firing of a rocket into southern Israel in [Wednesday] evening," an Israeli army spokesman told AFP.
The military later said that a second missile was fired into southern Israel from Gaza early on Thursday, but that no damage or injuries were caused.
Hoda Abdel-Hamid, Al Jazeera's correspondent in Gaza City, said: "These kinds of attacks cause a lot of tension amongst the people, and there is apprehension that these tit-for-tat attacks could escalate and a full on war could resume."
Ehud Olmert, the Israeli prime minister, has called for a security cabinet meeting to discuss expanding the military response to Gaza rocket fire, sources tell Al Jazeera.
Rockets fired
The al-Aqsa Martyrs Brigades, the military arm of the Fatah faction led by Mahmoud Abbas, the Palestinian president, claimed responsibility for Wednesday night's rocket attack from Gaza - the first since Palestinian factions declared their own ceasefire with Israel.
IN DEPTH
Analysis and features from Gaza after the war

Send us your views and eyewitness videos

The rocket landed at the kibbutz or agricultural commune of Reim, in the southern Israeli Eshkol region, an Israeli military spokesman said on Thursday.
The attack came after Israeli jets carried out raids on tunnels under the Gaza-Egypt border earlier on Wednesday - the first tunnel bombing since it halted its 22-day offensive on January 18.
The Israeli army said in a statement on Wednesday that its air force had hit a number of "Hamas smuggling tunnels" in retaliation for a roadside bomb attack by Palestinians on a vehicle patrol the previous day.
Gaza fighters had killed an Israeli soldier and wounded three others in the attack along a border fence.
Shortly after the bomb attack on Tuesday, Israeli aircraft killed one Palestinian on a motorcycle in an air attack.
Hamas confirmed that one of its members was injured in the attack in the town of Khan Younis
.

Obama’s Envoy Won’t Introduce Any New Policies, Israeli President

New US Envoy George Mitchell will be arriving in the Middle East by
Mitchell Heads to Israel as Fragile Ceasefire Talks Continue
Wednesday, but Israeli President Shimon Peres sees no reason for the Israeli government to be concerned.
“
These are mere overtures by the new US administration in order to learn more about the situation,” Peres insisted, saying that Mitchell would not be pressuring Israel on policy or introducing any sort of new US policies for the Obama Administration.
Other officials had speculated the Obama Administration would pressure Israel on the illegal outposts in the West Bank, something the Bush Administration repeatedly attempted (
unsuccessfully) to do. With the new president seemingly as reluctant as the last one to criticize Israel on broader policies, like the 22-day war in the Gaza Strip, it seems there is little cause for concern in the Israeli government.
But when Mitchell arrives
the emphasis is likely to be placed on shoring up the still fragile ceasefire between Israel and Hamas. This effort is likely to be considerably hampered by the fact that while Mitchell intends to meet with Israeli officials and Fatah President Abbas, he will not be meeting with any Hamas officials during the visit

Israel's Assault on Gaza



http://www.democracynow.org/2009/1/27/peace_activist_kathy_kelly_returns_from





On December 27, 2008, Israel Began One of the Bloodiest Attacks on Gaza


Since 1948.



Democracy Now! speaks with medics and UN Relief Workers on the Ground, civilians and journalists inside both Gaza and Israel, hosts debate between leading scholars and advocates on both sides of the
conflict, and much more
. January 27, 2009

Blackwater : Democracy Now!









عراق شرکت بلک واتر را اخراج کرد

صحنه حادثه ای که ماموران بلک واتر در آن دخیل بودند
عراق به شرکت بزرگ آمریکایی بلک واتر گفته است اجازه ندارد از این به بعد در این کشور فعالیت کند.
وزارت کشور عراق روز پنجشنبه (29 ژانویه)، گفت تقاضای پروانه کار این شرکت خصوصی را به خاطر حادثه ای که در سال 2007 رخ داد، رد کرده است.
کارمندان بلک واتر متهم شدند هفده غیرنظامی عراقی را در آن سال در یک حادثه تیراندازی کشته اند. آنها متهمند که در ماه سپتامبر 2007، حین محافظت از یک کاروان دیپلماتیک آمریکایی بدون دلیل اقدام به تیراندازی کرده و غیرنظامیان را کشته اند.
وزارت کشور عراق گفته است این تصمیم به هیچوجه تغییر نخواهد کرد.
از ماه ژانویه سال جاری میلادی کلیه شرکت های خصوصی ارائه دهنده خدمات امنیتی باید با مجوز کار، در عراق فعالیت کنند.
بلک واتر در حال حاضر در عراق فعالیت دارد و با هلیکوپتر و کاروان از پرسنل سفارت آمریکا در بغداد محافظت می کند. قرارداد دولت آمریکا با این شرکت در ماه آوریل به پایان می رسد.
مسئولان سفارت آمریکا در بغداد می گویند که از تصمیم دولت عراق آگاهند و تبعات آن برای این سفارتخانه در دست بررسی است.
جیم میور، گزارشگر بی بی سی در بغداد، می گوید که اعلام تصمیم دولت عراق در باره بلک واتر با توجه به عواطفی که کشته شدن غیرنظامیان در سال 2007 برانگیخت، تعجب آور نبوده است.
باور بر این است که پیش از خبر امروز برخی فعالیت ها و همچنین کارمندان بلک واتر به شرکت هایی منتقل شده اند که مجوز کار از دولت عراق گرفته اند.
گزارشگر بی بی سی می گوید وزارت امور خارجه آمریکا قصد دارد در دراز مدت جزئیات امنیتی خود را شکل دهد اما تا آن زمان قراردادهای بلک واتر بعد از تاریخ انقضا احتمالا به شرکت های امنیتی دیگر تحویل داده خواهند شد.
کشتار سال 2007 باعث شد پارلمان عراق مصونیت از تعقیب قانونی شرکت های خصوصی خدمات امنیتی را لغو کند و شرایطی را برای ادامه فعالیت ها آنها تحت مجوز کار معرفی کند.
پنج نفر از ماموران شرکت بلک واتر رسما متهم به ارتکاب قتل شده اند. هر چند اتهام هایی علیه کارمندان این شرکت وارد شده اما هنوز هیچ اتهامی متوجه خود این شرکت نگردیده است.
شرکت بلک واتر اعلام کرده است که در جریان آن حادثه کاروان نیروهای اش از سوی پیکارجویان مورد حمله قرار گرفته بود.
این حادثه باعث بروز خشونتهایی گسترده در عراق شد و به بحث هایی درباره نقش شرکت های امنیتی خصوصی در عراق که آمریکا به شدت به آنها متکی است، منجر شد.
شرکت بلک واتر که در کارولینای شمالی مستقر است، یکی از اولین شرکتهای امنیتی خصوصی بود که پس از سرنگونی دولت صدام حسین در عراق آغاز به کار کرد.
این شرکت در عراق نیروهای امنیتی در اختیار دیپلماتهای آمریکا و دیگر کشورهای جهان قرار می دهد.



Blackwater Worldwide and the Private Security Industry
Democracy Now!
offers groundbreaking coverage on the private military
company Blackwater Worldwide.

The North Carolina-based firm operates under a multi-million dollar contract to protect U.S. officials and facilities.

It’s been allowed close to free reign under a murky legal environment that offers little to no oversight over its operations.
Investigative journalist and Democracy Now!
correspondent Jeremy Scahill offers regular reports.
He is author of “Blackwater: The Rise of the World’s Most Powerful Mercenary Army.”
November 19, 2008:

Steve Fainaru on ‘Big Boy Rules: America’s Mercenaries Fighting in Iraq’ Top Justice Department prosecutors are reportedly reviewing a draft indictment against six Blackwater security guards who opened fire in a crowded Baghdad square more than a year ago killing seventeen Iraqi civilians. The indictments would mark the first time armed private contractors from the United States face justice. We speak to Pulitzer Prize-winning Washington Post correspondent Steve Fainaru about his new book Big Boy Rules:
America’s Mercenaries Fighting in Iraq.
August 28, 2008:
EXCLUSIVE: House Oversight Chair Henry Waxman Calls for Cancellation of Blackwater’s Contract in Iraq In an exclusive interview with Democracy Now! correspondent Jeremy Scahill, Congressman Henry Waxman, chair of the powerful House Oversight and Government Reform Committee, calls on Sen. Barack Obama to cancel the private military firm Blackwater’s Iraq contract if Obama is elected president. Serious questions remain about what Obama will do with this massive private shadow army in Iraq.
June 02, 2008:
December 10, 2007:

Uri Avnery's Column


















Avnery's Column Uri

On The Wrong Side
24/01/09OF ALL the beautiful phrases in Barack Obama’s inauguration speech, these are the words that stuck in my mind: “You are on the wrong side of history
.”
He was talking about the tyrannical regimes of the world. But we, too, should ponder these words
In the last few days I have heard a lot of declarations from Ehud Barak, Tzipi Livni, Binyamin Netanyahu and Ehud Olmert. And every time, these eight words came back to haunt me: “You are on the wrong side of
history!”
Obama was speaking as a man of the 21st century. Our leaders speak the language of the 19th century. They resemble the dinosaurs which once terrorized their neighborhood and were quite unaware of the fact that their time had already passed.
DURING THE rousing celebrations, again and again the multicolored patchwork of the new president’s family was mentioned.
All the preceding 43 presidents were white Protestants, except John Kennedy, who was a white Catholic. 38 of them were the descendants of immigrants from the British isles. Of the other five, three were of Dutch ancestry (Theodor and Franklin D. Roosevelt , as well as Martin van Buren) and two of German descent (Herbert Hoover and Dwight Eisenhower.)
The face of Obama’s family is quite different. The extended family includes whites and the descendents of black slaves, Africans from Kenya, Indonesians, Chinese from Canada, Christians, Muslims and even one Jew (a converted African-American). The two first names of the president himself, Barack Hussein, are Arabic.
This is the face of the new American nation – a mixture of races, religions, countries of origin and skin-colors, an open and diverse society, all of whose members are supposed to be equal and to identify themselves with the ”founding fathers”. The American Barack Hussein Obama, whose father was born in a Kenyan village, can speak with pride of “George Washington, the father of our nation”, of the “American Revolution” (the war of independence against the British), and hold up the example of “our ancestors”, who include both the white pioneers and the black slaves who “endured the lash of the whip”. That is the perception of a modern nation, multi-cultural and multi-racial: a person joins it by acquiring citizenship, and from this moment on is the heir to all its history.
Israel is the product of the narrow nationalism of the 19th century, a nationalism that was closed and exclusive, based on race and ethnic origin, blood and earth. Israel is a “Jewish State”, and a Jew is a person born Jewish or converted according to Jewish religious law (Halakha). Like Pakistan and Saudi Arabia, it is a state whose mental world is to a large extent conditioned by religion, race and ethnic origin.
When Ehud Barak speaks about the future, he speaks the language of past centuries, in terms of brute force and brutal threats, with armies providing the solution to all problems. That was also the language of George W. Bush who last week slinked out of Washington, a language that already sounds to the Western ear like an echo from the distant past.
The words of the new president are ringing in the air: “Our power alone cannot protect us, nor does it entitle us to do as we please.” The key words were “humility and restraint”.
Our leaders are now boasting about their part in the Gaza War, in which unbridled military force was unleashed intentionally against a civilian population, men, women and children, with the declared aim of “creating deterrence”. In the era that began last Tuesday, such expressions can only arouse shudders.
BETWEEN Israel and the United States a gap has opened this week, a narrow gap, almost invisible – but it may widen into an abyss.
The first signs are small. In his inaugural speech, Obama proclaimed that “We are a nation of Christians and Muslims, Jews and Hindus – and nonbelievers.” Since when? Since when do the Muslims precede the Jews? What has happened to the “Judeo-Christian Heritage”? (A completely false term to start with, since Judaism is much closer to Islam than to Christianity. For example: neither Judaism nor Islam supports the separation of religion and state.)
The very next morning, Obama phoned a number of Middle East leaders. He decided to make a quite unique gesture: placing the first call to Mahmoud Abbas, and only the next to Olmert. The Israeli media could not stomach that. Haaretz, for example, consciously falsified the record by writing - not once but twice in the same issue - that Obama had called “Olmert, Abbas, Mubarak and King Abdallah” (in that order).
Instead of the group of American Jews who had been in charge of the Israeli-Palestinian conflict during both the Clinton and Bush administrations, Obama, on his very first day in office, appointed an Arab-American, George Mitchell, whose mother had come to America from Lebanon at age 18, and who himself, orphaned from his Irish father, was brought up in a Maronite Christian Lebanese family.
These are not good tidings for the Israeli leaders. For the last 42 years, they have pursued a policy of expansion, occupation and settlements in close cooperation with Washington. They have relied on unlimited American support, from the massive supply of money and arms to the use of the veto in the Security Council. This support was essential to their policy. This support may now be reaching its limits.
It will happen, of course, gradually. The pro-Israel lobby in Washington will continue to put the fear of God into Congress. A huge ship like the United States can change course only very slowly, in a gentle curve. But the turn-around started already on the first day of the Obama administration.
This could not have happened, if America itself had not changed. That is not a political change alone. It is a change in the world-view, in mental outlook, in values. A certain American myth, which is very similar to the Zionist myth, has been replaced by another American myth. Not by accident did Obama devote to this so large a part of his speech (in which, by the way, there was not a single word about the extermination of the Native Americans).
The Gaza War, during which tens of millions of Americans saw the horrible carnage in the Strip (even if rigorous self-censorship cut out all but a tiny part), has hastened the process of drifting apart. Israel, the brave little sister, the loyal ally in Bush’s “War on Terror”, has turned into the violent Israel, the mad monster, which has no compassion for women and children, the wounded and the sick. And when winds like these are blowing, the Lobby loses height.
The leaders of official Israel do not notice it. They do not feel, as Obama put it in another context, that “the ground has shifted beneath them”. They think that this is no more than a temporary political problem that can be set right with the help of the Lobby and the servile members of Congress.
Our leaders are still intoxicated with war and drunk with violence. They have re-phrased the famous saying of the Prussian general, Carl von Clausewitz into: “War is but a continuation of an election campaign by other means.” They compete with each other with vainglorious swagger for their share of the “credit”. Tzipi Livni, who cannot compete with the men for the crown of warlord, tries to outdo them in toughness, in bellicosity, in hard-heartedness.
The most brutal is Ehud Barak. Once I called him a “peace criminal”, because he brought about the failure of the 2000 Camp David conference and shattered the Israeli peace camp. Now I must call him a “war criminal”, as the person who planned the Gaza War knowing that it would murder masses of civilians.
In his own eyes, and in the eyes of a large section of the public, this is a military operation which deserves all praise. His advisors also thought that it would bring him success in the elections. The Labor party, which had been the largest party in the Knesset for decades, had shrunk in the polls to 12, even 9 seats out of 120. With the help of the Gaza atrocity it has now gone up to 16 or so. That’s not a landslide, and there’s no guarantee that it will not sink again.
What was Barak’s mistake? Very simply: every war helps the Right. War, by its very nature, arouses in the population the most primitive emotions – hate and fear, fear and hate. These are the emotions on which the Right has been riding for centuries. Even when it’s the ”Left” that starts a war, it’s still the Right that profits from it. In a state of war, the population prefers an honest-to-goodness Rightist to a phony Leftist.
This is happening to Barak for the second time. When, in 2000, he spread the mantra “I have turned every stone on the way to peace, / I have made the Palestinians unprecedented offers, / They have rejected everything, / There is no one to talk with” - he succeeded not only in blowing the Left to smithereens, but also in paving the way for the ascent of Ariel Sharon in the 2001 elections. Now he is paving the way for Binyamin Netanyahu (hoping, quite openly, to become his minister of defense).
And not only for him. The real victor of the war is a man who had no part in it at all: Avigdor Liberman. His party, which in any normal country would be called fascist, is steadily rising in the polls. Why? Liberman looks and sounds like an Israeli Mussolini, he is an unbridled Arab-hater, a man of the most brutal force. Compared to him, even Netanyahu looks like a softie. A large part of the young generation, nurtured on years of occupation, killing and destruction, after two atrocious wars, considers him a worthy leader.
WHILE THE US has made a giant jump to the left, Israel is about to jump even further to the right.
Anyone who saw the millions milling around Washington on inauguration day knows that Obama was not speaking only for himself. He was expressing the aspirations of his people, the Zeitgeist.
Between the mental world of Obama and the mental world of Liberman and Netanyahu there is no bridge. Between Obama and Barak and Livni, too, there yawns an abyss. Post-election Israel may find itself on a collision course with post-election America.
Where are the American Jews? The overwhelming majority of them voted for Obama. They will be between the hammer and the anvil – between their government and their natural adherence to Israel. It is reasonable to assume that this will exert pressure from below on the “leaders” of American Jewry, who have incidentally never been elected by anyone, and on organizations like AIPAC. The sturdy stick, on which Israeli leaders are used to lean in times of trouble, may prove to be a broken reed.
Europe, too, is not untouched by the new winds. True, at the end of the war we saw the leaders of Europe – Sarkozy, Merkel, Browne and Zapatero – sitting like schoolchildren behind a desk in class, respectfully listening to the most loathsome arrogant posturing from Ehud Olmert, reciting his text after him. They seemed to approve the atrocities of the war, speaking of the Qassams and forgetting about the occupation, the blockade and the settlements. Probably they will not hang this picture on their office walls.
But during this war masses of Europeans poured into the streets to demonstrate against the horrible events. The same masses saluted Obama on the day of his inauguration.
This is the new world. Perhaps our leaders are now dreaming of the slogan: “Stop the world, I want to get off!” But there is no other world.
YES, WE ARE NOW on the wrong side of history.
Fortunately, there is also another Israel. It is not in the limelight, and its voice is heard only by those who listen out for it. This is a sane, rational Israel, with its face to the future, to progress and peace. In these coming elections, its voice will barely be heard, because all the old parties are standing with their two feet squarely in the world of yesterday.
But what has happened in the United States will have a profound influence on what happens in Israel. The huge majority of Israelis know that we cannot exist without close ties with the US. Obama is now the leader of the world, and we live in this world. When he promises to work “aggressively” for peace between us and the Palestinians, that is a marching order for us.
We want to be on the right side of history. That will take months or years,
but I am sure that we shall get there. The time to start is now
.

۱۳۸۷ بهمن ۹, چهارشنبه

بازگشايي مدارس در غزه! عکس ها سخن می گویند no:1:

http://enghelabe-eslami.com
بازگشايي مدارس در غزه!؟

«مرا هم در غم شریک بدارید. این جنگ همان طور که غزه را ویران کرد مرا هم ویران کرد. من از ميزان خرابى‌هاى به جا مانده از حملات اسرائيل در نوار غزه واقعا شوکه شدم.»










































عکس ها سخن می گویند :2 no

http://enghelabe-eslami.com/

«مرا هم در غم شریک بدارید. این جنگ همان طور که غزه را ویران کرد مرا هم ویران کرد. من از ميزان خرابى‌هاى به جا مانده از حملات اسرائيل در نوار غزه واقعا شوکه شدم.»
















نامه خانواده داغدار دکتر زهرا بنی يعقوب به مردم ايران


8بهمن :خبرنامه اميرکبير:
خانواده داغدار دکتر زهرا بنی يعقوب با انتشار نامه ای نسبت به گذشت بيش از يکسال از مرگ مشکوک فرزند شان در بازداشتگاه امر به معروف و نهی از منکر همدان و روشن نشدن حقيقت و نرسيدن پرونده به نقطه روشن و آزاد بودن متهمان اعتراض کرد. در اين نامه آمده است :
به نام خدا مردم آگاه ايران ،
بويژه فعالان حقوق بشر بيش از يکسال از مرگ مشکوک فرزند دلبندمان دکتر زهرا بنی يعقوب در بازداشتگاه امر به معروف و نهی از منکر همدان می گذرد. در اين مدت تلاش فراوانی از سوی ما ، وکلای مدافع پرونده ، فعالان حقوق بشر و حقوق زنان و روزنامه نگاران مستقل برای کشف حقيقت صورت گرفته اما متاسفانه تاکنون پرونده به نقطه روشنی نرسيده است و متهمان همچنان آزاد هستند و مجازاتی برای آنها در نظر گرفته نشده است. هيچ کس پاسخ مشخصی به ما نمی دهد.به همين دليل با مروری بر پرونده دخترمان از شما ياری می خواهيم و جمله تامل برانگيز يک هزار دانشجوی پزشکی را که چند روز قبل با ارسال توماری برای رييس قوه قضائيه نسبت به چگونگی روند رسيدگی به اين پرونده اعتراض کردند ، ياد آوری می کنيم :�اين اتفاق می توانست و می تواند برای هرکدام از فرزندان ايران زمين روی دهد.� فرزند ما ، دکتر زهرا بنی يعقوب دانش آموخته دبيرستان تيزهوشان ،نفر ۲۳ آزمون سراسری دانشگاهها و فارغ التحصيل دانشگاه علوم پزشکی تهران از حدود هشت ماه قبل از مرگش ، در مناطق محرم همدان و کردستان در حال طبابت بود . او به خاطر پدرش که زندانی سياسی رژيم شاه بود ، از طرح خدمت اجباری پزشکان معافيت داشت و حضورش در اين مناطق محروم کاملا داوطلبانه بود . زهرا ی ۲۷ ساله ما ،روز جمعه ۲۰ مهرماه ۸۶ ساعت ۱۰ صبح در پارکی در شهر همدان به همراه نامزدش توسط ماموران ستاد امر به معروف دستگير شد . مسوولان اين ستاد بيش از ۲۴ ساعت ما را در جريان بازداشت دخترمان قرار ندادند .. چرا که بازداشت او را از اختيارات قانونی خود می دانستند .. ساعت ۱۱ صبح روز شنبه سرهنگ ��.� با لحنی توهين آميز با ما تماس گرفت و ضمن بيان اجمالی ماجرای بازداشت ، به پدر زهرا گفت که فردا به همدان بياييد . پدر می پرسد:� چرا فردا ؟ من می توانم امشب خود را به همدان برسانم �. او با اصرار زياد از سرهنگ ��� می خواهد که با دخترش صحبت کند که اجازه نمی دهد . به گفته قاضی ، روز دوم بازداشت ، زهرا که از تماس ستاد با خانواده اش بی خبر است ، دائم خواهش می کند که اجازه دهند يک تلفن کوتاه به خانواده اش بزند تا برای آزادی اش به همدان بيايند . ( از صحبت های قاضی در روز دوم ) سرانجام حدود ساعت پنج بعد از ظهر و با دستور قاضی اجازه صادر می شود که زهرا با ما تماس بگيرد . پدر و مادر در راه هستند و نمی تواند با آنها تماس بگيرد . به برادرش ، رحيم ، تلفن می زند و با توجه به اشکال در خط موبايل در منطقه ای که برادر حضور داشت ، تماس تلفنی به بيش ازچند کلمه نمی رسد . پس با محل کار خود تماس می گيرد و تقاضای دو روز مرخصی می کند تا بيمارانش با درهای بسته درمانگاه مواجه نشوند . تلاش برادر برای تماس دوباره نهايتا به اين ختم می شود که برای صحبت با خواهرش بايد تا ساعت ۹ شب صبر کند . ساعت حدود هشت و نيم شب بود . موبايل برادر زنگ می خورد که پيش شماره همدان را می بيند . اين بار تماس چند دقيقه طول می کشد . برادر در گفت و گو با زهرا احساس می کند وضعيت روحی زهرا در شرايط خوبی است . او در جواب اين سوال برادر که می پرسد تو را اذيت نکرده اند ، می شنود� نه� و بلافاصله می گويد:� کسی بالای سرم ايستاده است .� برادر به زهرا اطمينان می دهد که پدر با پول نقد و سند در راه همدان است و حدود يک ساعت ديگر به آنجا می رسد . تماس تلفنی با �خداحافظ آبجی جان� و خداحافظ داداش� به پايان می رسد . بعد از اين تماس دقيقا چه اتفاقی افتاده ، معلوم نيست . و غير از اعضای ستاد امر به معروف ،فقط خدا می داند . پدر و مادر زهرا ساعت ۱۰ شب به همدان می رسند . در جلوی بازداشتگاه با عجيب ترين توهين ها مواجه می شوند . يکی از اعضای ستاد به پدر زهرا می گويد از نظرما دختر تو صلاحيت پزشک بودن در اين مملکت را ندارد . اين فرد يک هفته پس از خاکسپاری زهرای عزيزمان ، با خانواده عزادار ما تماس گرفت و با انواع تهديدها از ما خواست که پرونده را پيگيری نکنيم .. ( اسم اين فرد حتی در بين متهمين وجود ندارد . ما از او به اين دليل نيز که خانواده ما را تهديد کرده ، شکايت کرد ه ايم اما دريغ از يک احضار و بازجويی کوچک که در باره اش صورت گرفته باشد . ) پدر زهرا هنوز از ياد نبرده است که سرهنگ� �� چند ساعت پس از وقوع اين فاجعه با خنده با او روبرو شد و گفت :�برای پيگيری وضع دخرت به آگاهی برو ،نه !برو دادسرا ،نه !بهتر است بروی پزشک قانونی.�رييس ستادامر به معروف به خاطر مرگ تلخی که در حوزه تحت نظارتش اتفاق افتاده بود ،کمترين نگرانی ،اضطراب و يا ناراحتی نداشت. اورژانس منطقه ، پس از معاينه جسد زهرا در ساعت نه و نيم شب ، عنوان می کند که او قبل از ساعت هشت شب فوت کرده است . ما بارها و در جريان بازپرسی به اين گزارش دروغ اعتراض کرديم . اگر او ساعت هشت شب فوت کرده چگونه می توانسته در ساعت هشت و نيم شب با برادرش صحبت کرده باشد . آنها از ما پرسيدند که چه مدرکی برای اثبات اين ادعای خود داريد ؟ ما در پاسخ گفته ايم غير از شش نفری که در کنار برادر زهراشاهد مکالمه بودند ، می توانيد پرينت مکالمه های تلفن همراه برادرش را بگيريد تا معلوم شود کی و از کجا با او تماس گرفته شده است . اما چهار ماه طول کشيد تا اين پرينت را دراختيار ما بگذارند . ( چرا چهار ماه ؟ کسی به اين سوال ما نيزجواب نداده است .) در اين پرينت نه تنها خبری از مکالمه ساعت هشت و نيم شب زهرا با برادرش نيست ، بلکه ساعت تماس ها هم به هم ريخته و نامرتب است . به عنوان مثال تماس ساعت ۵ بعد از ظهر پس از تماس ساعت ۶ ثبت شده است .. از نظر ما اين دستکاری در اسنادی است که می توانست به حقيقت ماجرا کمک کند . پس از انتقال جسد زهرا به پزشکی قانونی ، آنها ساعت مرگ را ۹ صبح روز شنبه اعلام می کنند . در حاليکه ساعت ۵ بعد از ظهر و هشت و نيم شب با برادرش صحبت کرده و حدود ساعت ۵ بعد از ظهر همان روز هم يک قاضی او را ديده و با او صحبت کرده است . بر اساس گزارش پزشک قانونی دو کبودی روی پاهای زهرا مشاهده شده است . کبودی روی ساق پای چپ و کبودی روی ران پای راست . اما به علل احتمالی اين کبودی ها اشاره ای نشده است . آنها ادعا می کنند زهرا خودش را در اتاقی که زندانی بوده با پارچه های تبليغاتی حلق آويز کرده است . اما توجه نمی کنند آيا کسی می تواند در فاصله يک و نيم متری اتاق رئيس بازداشتگاه در حالی که در اتاق بسته است ، خود را از چارچوب همان در بسته حلق اويز کند و هيچ صدايی هم از او شنيده نشود ؟ به نظر ما دست اندر کاران پرونده به تناقض های ديگری هم که در اين پرونده وجود دارد ، توجه نمی کنند . عجيب تر آنکه پزشکی قانونی به خونی که از بينی و گوش زهرا بيرون آمده ، هم توجهی نکردند و در هيچ کدام از گزارش هايشان به آن اشاره نکرده اند . دو -سه روز پس از مرگ دلخراش فرزندمان ،يکی از معاونان� با پدر زهرا ديدار کرد و به او گفت :�ديروز در شورای تامين استان حرف از شما بود که جزو زندانيان سياسی زمان شاه هستيد و زحمت های زيادی برای پيروزی انقلاب کشيده ايد .ما مشکلات زيادی داريم. دانشجويان پزشکی به خاطر اين حادثه هم اکنون در اعتصاب هستند ..راديوهای خارجی در اين باره در حال سمپاشی هستند ،انتخابات مجلس هم نزديک است .خواهش ما از شما اين است که حتی به اقوام خودتان هم نگوييد که فرزندتان در ستاد امر به معروف فوت کرده است.مثلا بگوييد تصادف کرده و يا دچار ايست قلبی شده است. � اين فقط نمونه ای کوچک از برخورد يکی از مسوولانی است که به جای دادخواهی از خون به نا حق ريخته شده زهرا ما را توصيه به دروغ گفتن در باره مرگ دخترمان کرده است.از اين مسوولين می پرسيم که آيا هرگز در باره برخورد امام علی (ع) با مديران خلافکار خود چيزی نخوانده و يا نشنيده اند ؟ آيا از ياد برده اند که امام علی به خاطر ظلمی که بر زن يهودی توسط کارگزارانش رفته بود ،خون گريست؟ در زمانی که پيکر پاک فرزند عزيزمان را دفن می کرديم ، از بينی و گوش او خون جاری بود که هم ما و هم حاضران را منقلب کرد . ما با چند پزشک متخصص تماس گرفتيم که همگی گفته اند کسی که حلق آويز شده باشد به هيچ وجه گوش و بينی اش خون ريزی نمی کند و اين از نشانه های ضربه مغزی است . بنابراين خانواده تقاضای نبش قبر را برای بررسی احتمالی ضربه مغزی داد که جواب نامه پنج ماه بعد آمد . البته ما با توجه به وضعيت روحی و جسمی مادر زهرا از اين کار منصرف شديم .. به ويژه که پزشکان متخصص گفته بودند پس از پنج ماه آثار جرم تا حد زيادی ازميان می رود و شناسايی را مشکل می کند . ما با توجه به تناقضات متعددی که در پرونده بود و همچنين احتمال حمايت از متهمين ، اين موارد را به رئيس قوه قضائيه اطلاع داديم و درخواست کرديم پرونده به تهران منتقل شود . در نهايت در اسفند ۸۶ موفق شديم ، موافقت اقای شاهرودی و ديوانعالی کشور را برای اين کار بگيريم . ده روزبعد برای پيگيری سرنوشت پرونده دخترمان به تهران ، بارها و بارها به دادسراهای مختلف مراجعه کرديم . آنها هر بار حرفی می زدند ، چند بار هم گفتند که پرونده در تهران است . اما نمی توانيم بگوئيم در کدام شعبه و کدام دادگاه در حال بررسی است . قاضی � نيز يکبار در صحبت با پدر زهرا به او گفت که اگر وکلای مدافع پرونده (خانم شيرين عبادی و آقای عبدالفتاح سلطانی) را عوض کنيد.ما برای به نتيجه رسيدن پرونده با شما همکاری خواهيم کرد.او به پدر زهرا گفت :�من برای شما خيلی زحمت کشيده ام و در اين پرونده ده مورد تخلف از اعضای ستاد امر به معروف گرفته ام.� او چند ماه بعد از پدر زهرا خواست:� به اتفاق وکلا به همدان بياييد و بنشينيد با متهمان گفت و گو و موضوع را حل و فصل کنيد.� قاضی � آنچنان در باره حل و فصل پرونده با ما سخن می گفت که انگار در باره يک دعوای کوچک و شخصی -خانوادگی حرف می زند. سرانجام در تيرماه ۸۷ ، يعنی چهار ماه بعد از اين که قرار بود پرونده در تهران بررسی شود ، دادگاه همدان بدون توجه به رای ديوان عالی کشور ، تمامی متهمين را با نوشتن اين جمله � که اصولا جرمی اتفاق نيافتاده که بتوان در باره آن رای صادر کرد � ، از همه اتهامات مبرا کرد .. باز پرس پرونده در شرايطی اين حکم را صادر کرده بود که در خلاصه پرونده ای که به امضای خودشان رسيده ، هشت مورد تخلف از جمله دستکاری در پرونده برای افزايش مدت بازداشت و� به چشم می خورد و اين تخلف نيز مورد اعتراض قاضی کشيک قرار گرفته بود . با اعتراض ما و با توجه به رای ديوان عالی کشور ، سرانجام پرونده به تهران منتقل شد . پرونده فعلا در تهران است و ما به عنوان خانواده زهرا همچنان به دنبال بررسی دقيق صحنه هستيم که ايا اصولا امکان اين اتفاق به آن شکل که عنوان شده وجود دارد يا نه؟ اما هيچ کدام از مسوولان و دست اندرکاران پرونده پاسخ مشخصی به ما نمی دهند.آيا در اين کشور فريادرسی برای پيگيری و شناسايی دلايل و مقصران مرگ مظلومانه فرزند ما که می توانست برای خود ،خانواده و جامعه اش مفيد باشد وجود ندارد؟ آيا فرياد رسی در اين کشور هست که داد فرزندمان را بستاند؟

هالوکاست انکار شده ! سکوت شرم آور آنان که ميدانند نويسنده:جان پيگلر

نوشتۀ زير ترجمۀ مقاله ايی است از جان پيگلرکه در تاريخ 8ژانويه 2009 نوشته شده است.
جان پيگلر روزنامه نگار استراليايی و مستند ساز، يکی از دو نفری است تا کنون دو جايزه را در يکسال به خاطر ساختن فيلم های مستند در انگليس و امريکا دريافت کرده است.
وی يکی از منتقدان جدی سياستهای خارجی دولتهای غربی و مخصوصأ امريکا است و آنان را جزئياز سياستهای امپراليستی ميداند.هرچند امروز خوشبختانه غزه "آرام " است با اين حال و بدليل اينکه معضل فلسطين هنوز به قوت خود باقيست ،خواندن اين مقاله را به شما خوانندگان گرامی توصيه ميکنم.
مينو هميلی دبير سازمان سراسری پناهندگان ايرانی - بيمرز www.bimarz.org http://www.informationclearinghouse.info/article21680.htm
هالوکاست انکار شده سکوت شرم آور آنان که ميدانند جان پيگلر يوگنی يوتوشنکو شاعر معترض روسيه گفت:
وقتی سکوت جايگزين حقيت می شود، معنای آن سکوت جز دروغ نيست. امروز اين سکوت در غزه شکسته شده است. اجساد کودکان پيچيده در پارچه های سبز همراه با جعبه های حاوی اجساد متلاشی شدۀ پدر و مادرانشان و طنين صدای ناله و شيون ها، در آن کمپ مرگ کنار دريا، را ميتوان در تلويزيون الجزيره و يوتوب و قسمت های کوتاهی از آن را حتی در بی بی سی مشاهده کرد. ولی منظورشاعر روس اين مسائل زود گذر و مقطعی که ما اسمش را خبر گذاشتيم نبود. سوال او اين است که چرا آنها يی که صورت مسئله را ميدانستند هيچ وقت لب به سخن نگشودند و با اين سکوت حقيقت را تکذيب کردند. اين بی توجهی مشخصا در ميان طبقه روشنفکر انگلو امريکايی قابل توجه است چرا که آنها کليد های گنجينۀ اطلاعات را شامل اسناد تاريخی و آرشيو هايی که ميتوانند جواب اين چراها را پيدا کنند در اختيار دارند. آنها ميدانند اين وحشتی که اکنون در غزه ميبارد ارتباط چندانی با حماس و حق موجوديت اسرائيل ندارد. آنها به روشنی آگاهند که حقيقت در تضاد کامل با اين ادعاست، يعنی نفی موجوديت فلسطين که از 60 سال پيش آغاز شده ودر صورت لزوم حتی به قيمت ازبين بردن ملت فلسطين، اگر ضروری باشد، توسط بنيانگزاران اسراييل برنامه ريزی شده و اجرا می شود. آنها بعنوان مثال ميدانند که طرح شرم آور تخليۀ خونين 369 شهر و روستای فلسطين بوسيلۀ هاگانا "ارتش يهودی" و قتل عام متعدد غير نظاميان فلسطينی در جاهايی مثل دير ياسين آل داوايما ، ايلابوم ،جيش ،راملا و ليدا ، چيزی به جز پاکسازی قومی و نسل کشی نبوده است. .به گفتۀ بنی موريس تاريخ شناس اسرائيلی ديويد بن گوريون اولين نخست وزير اسرائيل که ناظر اين کشتار ها بود در جواب سؤال ژنرال يگال آلون که ميپرسيد با عرب ها چکار کنيم.؟ با حالتی حاکی از رفع تکليف گفت : بيرونشان کنيد.! دستور اخراج تماميت جمعيت آن مناطق بدون توجه به شرايط افراد بوسيلۀ اسحاق رابين، که توسط ماشينهای تبليغاتی جهان به عنوان يک صلح جو ارتقا پيدا کرد، داده شد. پنهان سازی و دو گانگی اين امر بعدها، و فقط به صورت گذري، به وسيلۀ مير ياری يکی از رهبران حزب مپانه مطرح شد که رهبران اسرائيل به چه سهولتی از امکان پذيری و مشروعيت آواره کردن زنان ،کودکان و سالخوردگان به عنوان يک استراتژدی موثر و ضروری ياد ميکنند. اينکه فراموش کرده ايم که از همين روش بر عليه مردم ما،در طول جنگ دوم جهاني، استفاده کردنده اند وحشتناک است. بعد از آن زمان اسراييل درهر جنگی که بپا کرده هدف مشابهی را دنبال ميکند، بيرون راندن مردم بومی وتصاحب هر چه بيشتر زمين های آنان. نمايش تبليغاتی "جنک بين داوود و گولياث" و قربانی هميشگی آن در سال 1967 وقتيکه ماشينهای تبليغاتی با ادعای اينکه اولين حمله راعربها آغاز کرده اند به اوج خود رسيد و ازآن بعنوان واکنشی ضروری ،و اصولي، ياد کردند. از آن تاريخ به بعد اکثر حقيقت گويان يهودی مانند آوی سچلايم، نوام چامسکی ،دمارهم ،تانيا رينهات ،نوه کوردون،تام سکيو،يوری اونري،ايلان پيپر و نورمن بينکلسترين به اين موضوع، و افسانه های ديگری از اين قبيل، اشاره کرده و نيات رژيمی عاری از سنتها و ارزشهای انسانی يهود با ارتشی بی امان، بيرحم ومجموعه ای از توسعه طلبی ،بی قانونی ونژاد پرستی به اسم صهيونيست را آشکار کردند. ايلان پپپ در تاريخ 2 ژانويه 2009 نوشت: به نظر ميرسد که حتی از وحشتناکترين جنايات، مانند قتل عام در غزه، تنها به عنوان يک اتفاق بسيار بد ياد شده است و هرگونه ارتباط و شباهتی با سيستم و ايديولوژی های مشابه، از قبيل آپارتايد آفريقای جنوبی رد و انکار شده است. اين خط مشی در ساده ترين حالت به رهبران اسرائيل در گذشته و حال اجازه داده است که مردم فلسطين را از صفات انسانی محروم کرده و هر جا که هستند آنها را نابود کنند. طريق عمل از زمان به زمان از محل به محل همانند توضيح اين قصاوت و جنايت فرق ميکند ولی طرح مشخص، قتل عام و نسل کشی ست است. در غزه گرسنگی تحميل شده، منع کمکهای انسانی ،تحريم منابع حياتی از قبيل سوخت ، آب و محروميت از دسترسی به داروو درمان همراه با کشتار ومعيوب کردن سازمان يافته غير نظاميان، که 50 % آنان خردسال ميباشد، با تعريف بين المللی " قتل عام" مطابقت دارد. زمانی که از ريچارد فالک گزارشگر سازمان ملل متعهد برای حقوق بشر در سرزمين اشغال شده فلسطين، و متخصص حقوق بين الملل در دانشکاه پرينستون، پرسيده شد که آيا مقايسه رفتاری که با فلسطين ميشود با عملکرد جنايتکارانه نازيها اغراق آميز است" پاسخ داد: نه فکر نميکنم" . در توصيف :"هالو کاست در حال انجام " ريچارد فالک، در ادامه، اشاره ای دارد به درگيری سال 1943که در آن اسرای يهودی به رهبری موردخای آنيليويز با ارتش نازی و اس اس جنگيدند ولی مقاومت آنها نهايتأ در هم شکسته شد و ارتش نازی انتقام سختی از آنان گرفتند. آقای فالک خودش هم يهودی ست. هالوکاست در حال انجام که با طرح بين گوريون آغاز شد ، امروز وارد مراحل پايانی خود ميشود. تنها فرق اين هولوکاست در اين است که هولوکاست امروز ی پروژۀ مشترک بين اسرائيل و امريکا ميباشد. جنگنده های اف 16 بمبهای 250 پوندی "سمارت"جی بی يو- 39 را، که در شب آغازحمله به غزه با تأييد کنگرۀ امريکا که اکثرأ دموکرات ميباشند تحويل اسرائيل شد، بعلاوه کمک سالانه 4 . 2 بيليون دلاری امريکابه اسرائيل برای براه انداحتن جنگ، آمريکا را (مسئول ) کنترل کننده واقعی ميکند.واين باور را که اوباما مطلع نشده بود را تضعيف ميکند .صراحت اوباما در جنگ روسيه در گرجستان و تروريسم در بمبی در مقايسه با سکوت او در مورد فلسطين نشانۀ موافقت اوست که انتظاری بيش از اين هم از او نميرود. تلفيق اين واکنش با توجه به فرمانبری او از رژيم تل آويو و مبلغانشان در دوران مبارزات انتخاباتی ،انتصاب صهيونيستها در مقامهای وزير امور خارجه ،فرماندۀ کل قوا، و مشاور اصلی در خاور ميانه تاکيديست بر اين نظر. وقتی اريتا فرانکلين ترانۀ زيبای 1960 را "فکر کن" در مراسم سوگند اوباما در 21 ژانويه ميخواند، من اميد دارم که کسی با قلبی به شجاعت منتظرالزيدی پرتاب کنندۀ کفش به جرج بوش فرياد بزند: "غزه" . عدم تقارن و غلبه وحشت کاملا مشهود و مشخص است. طرح "د" اکنون عملی است برتری جويانه که ادامۀ عمليات "انتقام توجيه شدۀ" نخست وزير پيشين آريل شارون در 2001 ميباشد که با تأييد بوش از جنگنده های اف16 برای اولين بار روی صحرا و دهکده های فلسطين استفاده کرد. در همان سال مجلۀ معتبر "جينز رپورت" افشا کرد که دولت تونی بلر چراغ سبز حمله به (وست بانک) نوار غربی را بعد از اطلاع از طرح محرمانه اسرائيل برای راه اندازی حمام خون به آنها نشان داده بود. اين يکی از مشخصات بارز حزب جديد کارگر (دولت تونی بلر)بود که درتحيمل درد و رنجبر ملت فلسطين شريک جرم بود. اگر چه نقش اسرائيل در سال 2001 به گزارش جينزرپورت ،احتياج به يک عمل"شروع کننده يا راه اندازی"از نوع عمليات انتحاری بمبگذاری که منجر به مرگ و مجروح شدن بسياری خواهد شد داشت . ايجاد شرايط برای اعمال انتقام جوييانه بسيار مهم است. اين سربازان اسرائيل را تحريک خواهد کرد که فلسطين را نابود کنند وچيزی که شارون و طراح اين نقش ژنرال شاول مفاز ،فرمانده کل قوای اسرائيل را به هراس انداخت توافق محرمانه ياسر عرفات با حماس برای ممنوع کردن عمليات انتحاری بود. پيرو اين طرح در 23 نوامبر2001 مأموران اسرائيل رهبر حماس محمود ابوهنود را ترور کرده و با اين حرکت تحريک آميزعمليات انتحاری در جواب اين قتل ،ادامه پيدا کرد. در يک اتفاق مشابه و حساب نشده در5 نوامبر سال گذشته 2008 نيروی ويژۀ اسرائيل به غزه حمله کرده و 6 نفر را کشته و يک بار ديگر آنها بهانه شروع حمله و کمپين های تبليغاتی خود را يافتند. آتش بس آغاز و تثبيت شده بوسيلۀ دولت حماس که حتی نقض کنندگان اين قراردادها را زندانی کرده بود با حملۀ اسرائيل شکسته شد و راکت های خانگی به سرزمين فلسطين جهت تاخليه از ساکنان عرب آن و پاکسازی ملت فلسطين پرتاب شد. در 23 دسامبر حماس پيشنهاد تجديد آتش بس کرد ولی بر اساس گزارش روزنامۀ هراتز، نقشه اسرائيل و تجمع همه جانبۀ اسرائيل به غزه از 6 ماه پيش طراحی شده بود. در پشت اين بازی کثيف طرح" داگان"نهفته است. اين طرح بياد ژنرال مير داگان که با شارون در تهاجم وحشيانه به لبنان در سال 1982 خدمت می کرد نام گذاری شده است . در حال حاضر داگان با عنوان رييس موساد سازمان اطلاعاتی اسرائيل مؤسس طرح "راه حل" که منجر به زندانی کردن فلسطينيان در پشت ديوار در امتداد نوار غربی و غزه که در حقيقت يک بازداشتگاه ميباشد است . تأسيس يک دولت دست نشانده در راملا به رياست محمد عباس ازموفقيت های داگان ميباشد. همراه با کمپين هسبارا ،تبليغات متکی بر رسانه های سست و ترسوی غربی مخصوصأ در امريکا ، آنها ميگويند که حماس يک سازمان تروريستی است که کمر به نابودی اسرائيل بسته است و اين سازمان مقصر اصلی قتل عام و محاصره مردم خودشان در 2 نسل آخر ميباشد،حتی قبل از اينکه اين سازمان تأسيس شده است.سخنگوی وزارت امور خارجه اسرائيل در سال 2006 گفت: "ما هيچ وقت به اين اندازه خوش شانس نبوديم"ماشين تبليغات "هسبارا يک ماشين بخوبی روغن کاری شده است . در حقيقت تهديد اصلی حماس نمونه بودن اين دولت در دنيای عرب به عنوان يک دولت انتخاب شده دموکراتيک است که پشتيبانی مردم از اين سازمان از ايستادگی آن در مقابل ستم کنندگان و عذاب دهندگان به فلسطينيان ريشه ميگيرد. اين مسئله به خوبی نشان داده شد وقتی که حماس طرح کودتای 2007 - حادثه ای که در رسانه های غربی به آن عنوان تصرف قدرت به وسيلۀ حماس " ياد شد-، را خنثی کرد. همينطور هيچ وقت اشاره ای به پيشنهاد حماس برای يک آتش بس ده ساله که به معنای به رسميت شناختن موجوديت اسرائيل و پشتيبانی از راه حل دو کشور به شرطی که اسرائيل از قانون بين المللی پيروی کند و به اشغال غير قانونی ماورای مرزهای 1967 پايان دهد نشده است . همانطور که در هر رأی گيری در مجمع عمومی ساليانه سازمان ملل نشان داده است 99%موافق اين هستند. در 4 ژانويه دبير کل مجمع عمومی سازمان ملل ،ميگويل دسکو،حملۀ اسرائيل به غزه را "وحشيانه "توصيف کرد. وقتی اين وحشی گری و شرارت به پايان رسيد و مردم غزه حتی ضربات بيشتری خوردند، نقشه داگان پيش بينی يک راه حل مانند سال 1948 بود ،يعنی از بين بردن رهبريت و مقامهای فلسطينی و بدنبال آن نابودی تأسيسات و مراکز آموزشی. "کارما نبولسی"، فلسطينی درتبعيد در انگليس ميگويد "يک جامعۀ توأم با هرج و مرج تکه تکه شده ،خشن ،ضعيف ،از بين رفته ومرعوب شده. نگاه کنيد به عراق امروز، اين چيزی بود که شارون برای ما طراحی کرده بود و او تقريبأ موفق شده است". دکتر داهيلا واصفی يک نويسنده امريکايی صاحب نظر در بارۀ فلسطين است که مادری يهودی و پدری مسلمان عراقی دارد.او31 دسامبر نوشت انکار هولوکاست ضد يهود تلقی ميشود ولی من راجع به جنگ دوم جهانی ، محمود احمدی نژاد (رييس جمهور ايران) يا يهوديهای اشکنازی صحبت نميکنم ،چيزی که من به آن اشاره ميکنم هولوکاستی است که همه ما الان شاهد و مسؤل آن در غزه و فلسطين در اين 60 سال گذشته هستيم .چون عربها آنجا سامی(يهود) هستند و خط مشی آمريکا و اسرائيل نهايت ضد يهودی گری است، ضد سمتيک باشد. او از راشل کوري،دختر جوان آمريکايی که به فلسطين رفته بود تا از فلسطين دفاع کند و بوسيلۀ بولدوزر اسراييل له شد نقل قول ميکند :" من در وسط قتل عام هستم. من بطور غير مستقيم از آن حمايت ميکنم و کشور من عمدتأ مسؤل آن است". نوشته کوری و خواندن حرفهای اين دو نفر و کلمۀ "مسؤليت بيشتر" توجه مرا جلب ميکند .شکست سکوت دروغ نما ، نه تنها يک انتزاع سری نيست بلکه يک مسؤليت برای آنهايی است که دارای يک خط مشی هستند. بی بی سی ترسو و اکثريت روزنامه نگارها فقط اجازه گزارش منازعه های شديد در حدود مرزهای غيرواضح و کم اهميت را دارند و بيشتر ترسشان از بوجود آمدن لکه ضد يهودی است. در عين حال اخبار گزارش نشده حاکی از اين است که تلفات جانی در غزه معادل با 18000 کشته است .آيا ميتوانيد تصورش را بکنيد؟. چرا آکادميسين ها، رؤسای دانشگاه ،استادان و پژوهشگران و انجمن پرفسور های دانشگاه وقتی می بينند که دانشگاه در غزه بمباران شده و تقاضای کمک ميکند، ساکتند؟ آيا دانشگاه های انگليسی در حال حاضر همانطور که "تری اگلتون" باور دارد مراکز روشنفکری هستند که کالا هايی به اسم فارغ التحصيل به جای خاروبار سبز توليد ميکنند؟ بعد ما نويسندگانی را داريم که در سالهای سياه 1939که سومين کنگرۀ نويسندگان در کارنگی هال نيويورک برگزار شد ، اشخاصی چون تاماس مّن و البرت انيشتن پيامهايی فرستاده و صحبت کردند تا اطمينان حاصل شود که سکوتی که دروغ را تأييد ميکند شکسته شود.بر اساس شواهد 3500 نفر سالن را پر کرده و هزاران نفر به خاطر ازدحام جمعيت نتوانستند وارد سالن شوند اما امروزه اين صدای قدرتمند وواقع بينانه و اخلاقی متروک شده است. مرور نوشته های صفحات اين روزها مفهوم بزرگ منشی و نماد دروغين دارند. تصورات اخلاقی و سياسی خوانندگان اين مطالب بنظر ميرسد که به جای ارتقا تنزل کرده است. مارتين رامس که يک ضد مسلمان است اين را خيلی خوب در ديدار خانم نابوکاو بيان ميکند :"غلبۀ شخصيت يک عيب نيست يک مشخصۀ تکامل همين است.(فرد گرايی) اگر اوضاع همين است که هست ، ما به عنوان يک جامعۀ مدنی تقليل يافته ايم برای اينکه اتفاقاتی که در غزه می افتد لحظات تعين کننده در زمان ما هستند که سکوت ما به جنايتکاران مصونيت ميدهد و آنها را ميبخشد. ما فهم و ارزش اخلاقی در اختيار داريم و اين به ما قدرت ميدهد که اعتراض کنيم. در اين لحظه من خاطره خود ازغزه که بياد دارم را ترجيح ميدهم ، شجاعت و مقاومت "انسانيت تابان" همانطور که کارمان بنوس گفت. در زمان آخرين سفرم در آنجا شاهد نمايش به اهتزاز در آمدن پرچم های فلسطينی بودم که از جاهای عجيب به اهتزاز در آمده بودند. غروب بود و بچه ها اين را آنجام داده بودند.هيچ کس به آنها نگفته بود اين کار را انجام دهند. چوب پرچم را از چوب هايی که به هم بسته شده بودند درست کرده و چند نفر آنها از ديوار بالا رفته و پرچمها را بين خودشان نگه داشته بودند وتعدادی فرياد ميزند. اين عمل را هر روز انجام ميدادند تا هنگاميکه خارجيان آنجا را ترک کنند، با اين باور که جهانيان فراموش نکنند.