۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۲, چهارشنبه

بيانيه‌ي كانون نويسندگان ايران در محكوميت اعدام‌هاي اخير


بيانيه‌ي كانون نويسندگان ايران در محكوميت اعدام‌هاي اخير «كَريه» اكنون صفتي اَبتَر است
چرا كه به‌تنهايي گوياي خون‌ْتشنگي نيست. چهار شنبه ۲۲ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۲ مه ۲۰۱۰

[Image] آري، به‌راستي واژه‌ها از بيان اين همه زشتي و پلشتي كه پيرامون ما موج مي‌زند، ناتوان‌اند. باز هم خون و خون‌ريزي، باز هم خونْ‌تشنگي، باز هم اعدام؛ و اين بار اعدام پنج زنداني با هم: شيرين علم‌هولي، فرزاد كمانگر، فرهاد وكيلي، علي حيدريان و مهدي اسلاميان.

گفته شده است كه اينان تروريست و بمب‌گذار بوده‌اند. اما نخست، به فرض صحت اين اتهام، حتي تروريست‌ها و بمب‌گذاران هم سزاوارند كه از موازين متعارف و متمدنانه‌ي محاكمه در سطح جهان برخوردار شوند، حال‌آن‌كه در مورد اين اعدام‌شدگان حتي قوانين موجود و جاريِ حكومت كنوني نيز رعايت نشده است. دوم، و مهم‌تر از آن، اساساً ما را با صحت و سُقم اين اتهام‌ها كاري نيست؛ دغدغه‌ي ما محكوميت پديده‌ي اعدام است و اين كه اعدام هيچ نيست جز مضاعف كردنِ كشتار و جنايت و بدين‌سان دامن زدن به خون‌ريزي. و درست از همين روست كه نمي‌توان هيچ شاهدي بر اين مدعا يافت كه مجازات اعدام در از ميان برداشتنِ جرم و حتي كاهش يا تخفيف آن تأثير‌گذار بوده است. افزون بر اين، گسترش دامنه‌ي اعدام، به‌ويژه در چند ماه اخير، اين گمان را تقويت كرده و مي‌كند كه اين اعدام‌ها در اوضاع كنوني نه به دلايل حقوقي و قضايي كه با اهداف سياسي، و به ‌طور مشخص با هدف ايجاد فضاي رعب و وحشت براي بازداشتن مردم از پي‌گيريِ خواست‌هاي آزادي‌خواهانه و عدالت‌طلبانه‌، صورت مي‌گيرد. به هر كدام از اين دلايل، اعدام عملي است كه هيچ انساني نمي‌تواند خود را آزاده و آزادانديش بنامد و آن را محكوم نكند. چنين است كه هم‌اكنون مردم در بسياري از نقاط جهان بساط مجازات اعدام را برچيده‌ و آن را به موزه‌ي تاريخ سپرده‌اند.
كانون نويسندگان ايران، ضمن محكوم كردن اعدام نامبردگان فوق، بر اين باور است كه مجازات اعدام در شأن جامعه‌ي ايراني هم نيست و شايسته است كه در ايران نيز هر چه زودتر به عمر اين نهاد منسوخ و ضدانساني پايان داده شود.

كانون نويسندگان ايران

۲۱ ارديبهشت
۸۹

هیچ نظری موجود نیست: