باز آفريني واقعيت ها

همچنان به شيوه سالهای گذشته راهمان ادامه خواهيم داد: ـ آگاه نمودن خلق ازمواضع ضد خلق! ـ ايجاد فضای دوستانه بين ديدگاههای مختلف در درون جبهه خلق ـ بدون هيچگونه گذشت و چشم پوشی درافشای مواضع گذشته و حال ضد خلق! ـ تسليم شانتاژ، تهديد ، توهين و ناسزا و۰۰۰ نخواهيم شد که اين شيوه"شاهان منحوس" و"شيخان ملعون" است.

۱۳۹۴ شهریور ۱۸, چهارشنبه

گرد و غبار نفس خوزستان را گرفت/ میزان ذرات آلاینده گرد و غبار دیشب از 66 برابر حد مجاز فراتر رفت

گرد و غبار شدید در شهرهای مختلف استان خوزستان منجر به تعطیلی ادرات شهرستان دشت آزادگان شد.

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، مدیرکل حفاظت محیط زیست خوزستان گفت: در حال حاضر میزان غلظت ذرات گرد و غبار در سوسنگرد به 52 برابر حد مجاز رسیده است.

وی عنوان کرد: بیشترین میزان ذرات آلاینده گرد و غبار دیشب از 66 برابر حد مجاز در شهرستان ماهشهر فراتر رفت.

مدیرکل هواشناسی خوزستان نیز گفت: گرد و خاک تا ظهر امروز در خوزستان فروکش می کند با اینحال احتمال برخاستن خاک در بعد از ظهر امروز وجود دارد.

کورش بهادری علت برخاستن گرد و خاک را داخلی و منشا آن را بین شهرهای اهواز و ماهشهر اعلام کرد و افزود: پیش بینی می شود به علت وزش بادهای شدید برخاستن گرد و غبار تا اواسط هفته آینده با شدت و ضعف تداوم داشته باشد.

گرد و غبار شدید در دشت آزادگان باعث شد فرماندار این شهرستان، امروز فعالیت تمامی ادارات دولتی این شهرستان را تعطیل اعلام کند.

مدیرکل مدیریت بحران استانداری خوزستان گفت: غیر از شهرستان دشت آزادگان، هیچ یک از ادارات شهرهای استان خوزستان تعطیل نیست.

رییس اداره حفاظت محیط زیست آبادان، غلظت گرد و خاک را 10 هزار میکروگرم برمترمکعب معادل 66 برابر حد استاندارد بیان کرد و گفت: شدت این طوفان به حدی بود که میزان دید افقی را به کمتر از 10 متر رساند.

سید احمد موسوی آزاد با بیان اینکه کیفیت هوا در آبادان در وضعیت خطرناک قرار دارد از مردم خواست به دلیل آلودگی هوا از تردد غیر ضروری پرهیز کنند.

او گفت: کانون های گرد و غبار منشا داخلی و خارجی دارند که بیش از 67 درصد آن مرتبط با منشا خارجی است.

تند باد و گرد و خاک منتشر شده در آسمان جنوب غرب کشور دیشب در آبادان و خرمشهر باعث کندی تردد خودروها و قطع برق در برخی از مناطق شد.

Michel Collon & Investig'Action 3 heures · Le 25 octobre prochain, les Ivoiriens retourneront aux urnes pour élire leur nouveau chef de l’Etat.

Michel Collon & Investig'Action

3 heures

Le 25 octobre prochain, les Ivoiriens retourneront aux urnes pour élire leur nouveau chef de l’Etat. Un scrutin aux enjeux énormes tant pour les acteurs intérieurs qu’extérieurs. En 2010 déjà, ces enjeux avaient malheureusement primé sur le jeu électoral et la légion étrangère a eu raison de la volonté des Ivoiriens. En effet, avec la bénédiction de l’ONU la France de Nicolas Sarkozy a renversé le président constitutionnel Laurent Gbagbo pour le remplacer par Alassane Dramane Ouattara (ADO). Pas moins de 3 000 personnes ont perdu la vie dans cette crise postélectorale.

Lire la suite...
http://www.michelcollon.info/Le-Journal-de-l-Afrique-12-Jeu…

Le Journal de l’Afrique 13 : Jeux et enjeux démocratiques

par Olivier Ndenkop & Carlos Siélenou

MICHELCOLLON.INFO

Côte d’Ivoire : L’AFP prise en flagrant délit de médiamensonges !Théophile Kouamouo

26 août 2015

Article en PDF :

Cémoi ou la vraie fausse « première chocolaterie » ivoirienne. A quoi cela sert-il à l’AFP [Agence France Presse] d’avoir un bureau local doté de plusieurs journalistes si elle n’est même pas capable de savoir que cela fait des décennies que des chocolateries industrielles existent en Côte d’Ivoire ? Fallait-il tout simplement lire que l’usine de Cémoi était la première chocolaterie française en Côte d’Ivoire ?

C’est une sorte de « fable » sur le pouvoir qu’exerce, au sein des frontières hexagonales et ailleurs, l’Agence France Presse (AFP) sur les sujets internationaux, notamment les sujets africains. Le 18 mai dernier, Patrick Poirrier, le patron du groupe industriel français Cémoi, inaugure sa chocolaterie à Abidjan, en présence du chef de l’Etat Alassane Ouattara. Patriotisme économique oblige, l’AFP couvre cette actualité avec zèle. Et commence sa dépêche ainsi :

« Faire du chocolat pour les Ivoiriens » : la Côte d’Ivoire a inauguré lundi sa première usine de chocolat, une denrée jusqu’alors inaccessible pour la plupart des habitants d’un pays qui est depuis des décennies le premier producteur mondial de cacao.

Le hic – car il y a un hic – c’est que l’usine de Cémoi n’est absolument pas la première chocolaterie à caractère industriel à ouvrir ses portes en Côte d’Ivoire. Les Ivoiriens qui, depuis une trentaine d’années grandissent avec des marques de chocolat comme Mambo, Choconut, etc… sont les propriétés de Chocodi, une usine créée par la filiale locale du groupe suisse Barry Callebaut dans les années 1970, revendue à des intérêts locaux en 2008, et qui connait désormais quelques difficultés. En dehors de Chocodi, une autre chocolaterie a été créée en 2010 dans la zone industrielle de Yopougon, à Abidjan, et continue de « tourner » . Son nom ? Professional Food Industry (PFI). C’est une filiale du groupe local SATOCI, contrôlée par des intérêts ivoiro-libanais.

A quoi cela sert-il à l’AFP d’avoir un bureau local doté de plusieurs journalistes si elle n’est même pas capable de savoir que depuis des décennies des chocolateries industrielles existent en Côte d’Ivoire ? Fallait-il tout simplement lire que l’usine de Cémoi était la première chocolaterie française en Côte d’Ivoire ?

Il est frappant de constater que de nombreux médias, y compris locaux, y compris spécialisés dans l’économie, ont repris cette dépêche manifestement erronée et mal informée de l’AFP. Le Monde Afrique a même maintenu intact son titre, « Une première chocolaterie au pays du cacao » après avoir précisé, dans le corps de l’article, que Chocodi avait précédé Cémoi dans ce domaine dès 1978. Où l’on se rend compte que la diversité des sites de « news » entraîne plus souvent la duplication ad nauseum d’une erreur là où on pouvait s’attendre à une multiplicité des regards et des sources, donc à un enrichissement de l’information.

L’erreur de l’AFP peut s’expliquer par un phénomène qui s’observe dans les rédactions, mais aussi dans les chancelleries : un ivoiro-optimisme forcené, quasiment obligatoire, qui ne lésine pas sur les superlatifs pour décrire un pays qui « émerge » après une « décennie » de crises. Il faut donc se donner l’impression qu’il y a des « ruptures », des avancées à pas de géant, voire des miracles quotidiens. Il faut construire une légende, et non se contenter de raconter le réel. Du coup, une « première chocolaterie », ça en jette beaucoup plus que – tout simplement – une « nouvelle chocolaterie ».
Source : Journal de l’Afrique 12, juillet 2015, Investig’Action.

Côte d’Ivoire : L’AFP prise en flagrant délit de médiamensonges !
Théophile Kouamouo

26 août 2015

Article en PDF :

Cémoi ou la vraie fausse « première chocolaterie » ivoirienne. A quoi cela sert-il à l’AFP [Agence France Presse] d’avoir un bureau local doté de plusieurs journalistes si elle n’est même pas capable de savoir que cela fait des décennies que des chocolateries industrielles existent en Côte d’Ivoire ? Fallait-il tout simplement lire que l’usine de Cémoi était la première chocolaterie française en Côte d’Ivoire ?

C’est une sorte de « fable » sur le pouvoir qu’exerce, au sein des frontières hexagonales et ailleurs, l’Agence France Presse (AFP) sur les sujets internationaux, notamment les sujets africains. Le 18 mai dernier, Patrick Poirrier, le patron du groupe industriel français Cémoi, inaugure sa chocolaterie à Abidjan, en présence du chef de l’Etat Alassane Ouattara. Patriotisme économique oblige, l’AFP couvre cette actualité avec zèle. Et commence sa dépêche ainsi :

« Faire du chocolat pour les Ivoiriens » : la Côte d’Ivoire a inauguré lundi sa première usine de chocolat, une denrée jusqu’alors inaccessible pour la plupart des habitants d’un pays qui est depuis des décennies le premier producteur mondial de cacao.

Le hic – car il y a un hic – c’est que l’usine de Cémoi n’est absolument pas la première chocolaterie à caractère industriel à ouvrir ses portes en Côte d’Ivoire. Les Ivoiriens qui, depuis une trentaine d’années grandissent avec des marques de chocolat comme Mambo, Choconut, etc… sont les propriétés de Chocodi, une usine créée par la filiale locale du groupe suisse Barry Callebaut dans les années 1970, revendue à des intérêts locaux en 2008, et qui connait désormais quelques difficultés. En dehors de Chocodi, une autre chocolaterie a été créée en 2010 dans la zone industrielle de Yopougon, à Abidjan, et continue de « tourner » . Son nom ? Professional Food Industry (PFI). C’est une filiale du groupe local SATOCI, contrôlée par des intérêts ivoiro-libanais.

A quoi cela sert-il à l’AFP d’avoir un bureau local doté de plusieurs journalistes si elle n’est même pas capable de savoir que depuis des décennies des chocolateries industrielles existent en Côte d’Ivoire ? Fallait-il tout simplement lire que l’usine de Cémoi était la première chocolaterie française en Côte d’Ivoire ?

Il est frappant de constater que de nombreux médias, y compris locaux, y compris spécialisés dans l’économie, ont repris cette dépêche manifestement erronée et mal informée de l’AFP. Le Monde Afrique a même maintenu intact son titre, « Une première chocolaterie au pays du cacao » après avoir précisé, dans le corps de l’article, que Chocodi avait précédé Cémoi dans ce domaine dès 1978. Où l’on se rend compte que la diversité des sites de « news » entraîne plus souvent la duplication ad nauseum d’une erreur là où on pouvait s’attendre à une multiplicité des regards et des sources, donc à un enrichissement de l’information.

L’erreur de l’AFP peut s’expliquer par un phénomène qui s’observe dans les rédactions, mais aussi dans les chancelleries : un ivoiro-optimisme forcené, quasiment obligatoire, qui ne lésine pas sur les superlatifs pour décrire un pays qui « émerge » après une « décennie » de crises. Il faut donc se donner l’impression qu’il y a des « ruptures », des avancées à pas de géant, voire des miracles quotidiens. Il faut construire une légende, et non se contenter de raconter le réel. Du coup, une « première chocolaterie », ça en jette beaucoup plus que – tout simplement – une « nouvelle chocolaterie ».

Source : Journal de l’Afrique 12, juillet 2015, Investig’Action.

آنسوی "چهره بشر" دوستانه!!

https://www.youtube.com/embed/t5_VMRUQtdo

Les réfugiés servent de paratonnerre

Les réfugiés servent de paratonnerre
Marc Vandepitte

8 septembre 2015

Article en PDF :

En ce moment les syndicats se préparent pour automne chaud. Les réfugiés dans nos rues et les déclarations sentencieuses de politiciens populistes forment un excellent paratonnerre contre cette lutte sociale qui s'annonce.

Nous le savons de par notre propre histoire : la guerre fait fuir les gens en masse. Au cours de la Première et de la Deuxième Guerre mondiale, des centaines de milliers de nos compatriotes ont cherché refuge dans les pays voisins, où ils ont été les bienvenus et ont reçu un bon accueil. C’est la logique même, car tout pays civilisé ouvre ses frontières aux personnes en détresse qui fuient la violence.

Dans le cas de l’afflux actuel, il y a une raison supplémentaire pour accueillir les expatriés. La majorité d’entre eux viennent d’Afghanistan, d’Irak, de Syrie et de Libye, précisément quatre pays où nous sommes largement responsables de la violence guerrière. L’Occident voulait changer les régimes de ces pays, avec toutes les conséquences possibles. L’invasion de l’Irak a entraîné la naissance de l’État islamique. En Libye, notre intervention militaire a provoqué le chaos total dans le pays. En outre, elle a entraîné une dispersion massive d’armes et donc de violence dans la région. Mais surtout, elle a ouvert les vannes aux réfugiés d’Afrique.

On parle d’une « crise des réfugiés », ce qui n’est pas exact. Ce à quoi nous assistons chez nous n’est pas une crise des migrants, mais bien une crise délibérée de l’accueil, en tout cas en ce qui concerne la Belgique. En ce sens c’est aussi une crise des consciences et du niveau de civilisation dans notre pays. Bien sûr, il y a une crise des réfugiés, mais elle se déroule ailleurs, pas ici. En Syrie il y a dix millions de gens qui fuient leur propre pays. La Turquie accueille 1,7 millions de Syriens, le Liban, 1,1 million, soit un quart de sa population. Heureusement, la Belgique a eu la générosité de bien vouloir en accueillir 5662 …

Ceux qui prétendent ou laissent entendre que nous sommes débordés par les réfugiés sont de mauvaise foi. On s’attend cette année à un million de demandes d’asile en Europe. Cela fait 0,2 % de la population totale. En outre la très grand majorité – 80 % - est accueillie en Allemagne. Ce pays, qui pour ces mêmes politiciens de droite reste le grand modèle, aborde la question sous un angle totalement différent. Là-bas le gouvernement engage justement la confrontation avec les crispations populistes et primitives, au lieu de jeter de l’huile sur le feu. Le taux de vieillissement en Allemagne est le plus élevé d’Europe et à terme, il hypothèque l’économie allemande. Le gouvernement l’a bien compris et il considère l’afflux de réfugiés comme une perfusion bienvenue contre le vieillissement de sa population.

Les populations arabes et africaines sont très jeunes et on aurait du mal à qualifier de fainéants des gens qui ont bravé des déserts et des mers démontées pour arriver jusqu’ici. Des études ont démontré que les immigrants sont toujours plus entreprenants que la population autochtone et qu’ils sont moins enclins à une criminalité lourde. La fable suggérant qu’ils profitent de notre sécurité sociale ne tient pas. Selon une étude récente de l’OCDE (le club des 30 pays les plus riches) la contribution annuelle nette des migrants au trésor représente en moyenne 0,35 % du PIB, et en Belgique ce serait même le double ,soit 0,76 %.

Le refus de prévoir un accueil sérieux et humain est choquant. Pires encore sont les tentatives de certains politiciens d’attiser des sentiments primitifs pour en jouer. L’éditorial de Knack souligne à juste titre : « On pourrait attendre des politiques qu’ils expliquent à la population que nous ne pouvons abandonner à leur sort des personnes qui fuient la guerre, et qu’elles ont droit à un minimum d’aide. Après les expériences de la Première et de la Deuxième Guerre mondiale il ne devrait plus y avoir le moindre doute à ce sujet. Le mot « profiter » ne fait rien d’autre que semer le doute ».

Le chaos organisé autour de l’accueil arrange bien ce gouvernement de droite. En ce moment, les syndicats se préparent pour un automne chaud. Les réfugiés dans nos rues et les déclarations sentencieuses de politiciens populistes constituent un excellent paratonnerre pour la lutte sociale qui s’annonce. La question des réfugiés doit nous faire oublier que la facture de l’énergie augmente de 30 %, que nous devons travailler plus longtemps pour une pension réduite, que nous devons avaler un saut d’index, que les malades sont débusqués, etc. Au début de cette année, les militaires déployés dans la rue ont dû détourner l’attention de l’opposition sociale. A présent, c’est au tour des réfugiés. Les images des demandeurs d’asile qui campent autour du bâtiment de l’Office des Etrangers sont carrément honteuses et elles dégradent l’image de marque de notre pays. Dans le passé des ministres ont dû démissionner pour moins que cela.

Références : Knack 2 septembre 2015 ; The Economist 29 août 2015 ; De wereld morgen ; OECD.

Traduction du néerlandais par Anne Meert pour Investig’Action.

Source : Investig’Action

>> Retrouvez sur notre shop !

Libye, Otan, Média-mensonges

12-libye-otan-et-mediamensonges.html

Syriana, la conquête continue

13-syriana-la-conquete-continue.html

Haut de la page

ژاله خون شد؛ هفده شهریور، آغازِ پایانِ رژیم شاه

واقعه میدان ژاله چنان خونین و مرگبار بود که کشمکش‌های گذشته میان دولت و مخالفان را از یاد برد.

این واقعه، پایان شورش‌های پراکنده و آغاز انقلاب واقعی بود.

زبیگنیو برژینسکی، مشاور وقت امنیت ملی آمریکا

جمعهٔ سیاه Black Friday 1978 به واقعه کشتار تظاهرکنندگان در محلات فقیر‌نشین جنوب تهران و همچنین میدان ژاله، توسط نیروهای نظامی ارتش شاهنشاهی گفته می‌شود که در هفدهم شهریور ۱۳۵۷ و در جریان ناآرامی‌هایی که به انقلاب بزرگ ضد سلطنتی انجامید، رخ داد.

رویداد آنروز امکان به ثمر رسیدن اصلاحات تدریجی، آرام و لیبرالی را عقیم گذارد و هر گونه امید به مصالحه را از بین برد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حکومت نظامی در تهران و ۱۱ شهر دیگر

چندروز پس از واقعهٔ مشکوک آتش‌سوزی سینما رکس آبادان در ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ که به پای دولت گذاشته شد، جمشید آموزگار مجبور به استعفا گردید. شش روز بعد چهارم شهریور ۵۷، جعفر شریف امامی با شعار آشتی ملّی جلو آمد تا به قول خودش کاری کند کارستان. اما ۹ روز بعد (۱۳ شهریور)، راهپیمایی بزرگ عید فطر در تپه‌های قیطریه تهران، فصل تازه‌ای رقم زد و خشم و خروش مردم در تظاهرات عظیم ۱۶ شهریور به اوج رسید.

تظاهرات ۱۶ شهریور ۵۷ که بیش از نیم میلیون نفر از مردم تهران در آن شرکت کردند، بزرگ‌ترین گردهمایی انجام‌گرفته در ایران تا آن زمان بود.

با گسترش تظاهرات، سپهبد ناصر مقدم، رئیس ساواک با استناد به نظر کار‌شناسان ساواک و اداره دوم ارتش، دستور شاه را برای برقراری حکومت نظامی در تهران و برخی شهر‌ها به دست آورد و دولت شریف امامی غروب ۱۶ شهریور ۱۳۵۷ در تهران و ۱۱ شهر دیگر (قم، تبریز، مشهد، اصفهان، شیراز، آبادان، اهواز، قزوین، کازرون، جهرم و کرج) اعلام حکومت نظامی کرد.

فرماندار نظامی‌ تهران و حومه ارتشبد غلام‌ علی‌ اویسی‌ بود.

فرمانداران‌ نظامی‌ شهرهای دیگر:

سرلشکر عبدالرضا اسفندیاری‌ (شیراز)، سرلشکر رضا ناجی‌ (اصفهان‌)، سرلشکر

بیدآبادی‌ (تبریز)، سرتیپ‌ عبدالرحیم‌ جعفری‌ (مشهد)، سرتیپ‌ شمس‌ تبریزی‌ (اهواز)، سرتیپ‌ جهانگیر اسفندیاری‌ (آبادان‌)، سرلشکر کمال‌ نظامی‌ (قم‌)، سرتیپ‌ غفاری‌ (کازرون‌)، سرتیپ‌ شاپور میرهادی‌ (کرج‌)، سرتیپ‌ نعمت‌الله معتمدی ‌(قزوین‌)، سرتیپ‌ نادور (جهرم)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تشکیل هرگونه اجتماعی از ۲ نفر به بالا ممنوع است

شورای امنیت ملی دولت شریف امامی همان روز تشکیل جلسه داد و به ضرورت برقراری حکومت نظامی در تهران و ۱۱ شهر دیگر رأی داده شد. البته برخی از حاضران در آن جلسه استدلال می‌کردند که در ساعات محدود باقیمانده تا صبح روز ۱۷ شهریور (زمان آغاز برقراری حکومت نظامی) مردم امکان آگاهی از این تصمیم جدید دولت را نخواهند داشت و نگران بودند.

جمعه ساعت ۶ صبح (۱۷ شهریور ماه ۱۳۵۷) ارتشبد غلامعلی اویسی مقررات حکومت نظامی را که به قول وی به مدت شش ماه باید در تهران و ۱۱ شهر دیگر رعایت شود اعلام نمود و در اطلاعیه بعدی گفت:

«تشکیل هرگونه اجتماعی از ۲ نفر به بالا ممنوع است و به مامورین انتظامی دستور اکید داده شده‌است که با متخلفین به شدت برخورد کنند.»

همچنان که پیش‌بینی می‌شد، مردم نتوانستند در جریان تصمیم دولت قرار بگیرند، بهمین دلیل از صبح روز ۱۷ شهریور در بسیاری از نقاط تهران و سایر شهرها به خیابانها ریخته و بدون توجه به اخطارهایی که درباره برقراری مقررات حکومت نظامی داده می‌شد، بر ضد رژیم به تظاهرات پرداختند.

...

در تظاهرات ۱۶ شهریور؛ راهپیمایی فردا جمعه، دهان به دهان می‌گشت. دعوت کنندهٔ اصلی راهپیمایی روز هفده شهریور روحانی‌ای به نام علامه یحیی نوری ساکن اطراف میدان ژاله بود که به صورت انفرادی عمل می‌نمود

از اولین ساعات صبح روز جمعه، مردم برای شرکت در راهپیمایی و نماز جمعه به امامت وی راهی میدان ژاله شدند. غافل از آنکه از ساعت ۶ صبح، حکومت نظامی اعلام و درحال اجراست و اجتماع بیش از دو یا سه نفر ممنوع است.

...

گفته می‌شود فرماندهان نظامی ابتدا چندبار با بلندگو از مردم خواستند که متفرق شوند و وقتی با بی‌تفاوتی روبه‌رو شدند، به سوی آنان آتش گشودند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بخشی از گزارش خبرنگار روزنامه فیگارو از تهران روز واقعه

«ساعت ۸ صبح میدان ژاله؛ ‌ارتش و نیروهای امنیتی کاملا در میدان مستقر گشته‌اند و تمام راه‌هایی را که به میدان متصل می‌شود بسته‌اند. ماسک‌های ضد گاز،‌ کلاه‌کاسک‌ها، ‌سرنیزه‌ها و تفنگ‌های نشانه رفته در پرتو نور خورشید می‌درخشید. راه‌پیمایان و تظاهرکنندگان کجا هستند؟ بله اینجا هستند. در میدان و کوچه‌ها طوری موضع گرفته‌اند که به سختی دیده می‌شوند و در حالتی جدی و فریب‌دهنده اما کاملا هوشیار و آگاه از ریسکی که در پیش دارند،‌ آن هم بدون کوچک‌ترین سلاحی و تنها با دست خالی همراه با فریادها و پلاکاردهایی که در دست دارند. در ساعت ۸ و ۱۵ دقیقه از قسمت فرماندهی نظامی صدایی که با بلندگو تقویت شده است چنین می‌گوید:‌

حکومت نظامی است. به شما دستور داده می‌شود که متفرق شوید، ما را مجبور به تیراندازی نکنید...

ساعت ۹ و ۱۵ دقیقه از قسمت دیگر میدان به یکباره صدای رگبار مسلسل‌ها شنیده می‌شود...تیراندازی مدت ۳۰ ثانیه به طول انجامید. تیراندازی به مردم بی ‌دفاع و بی ‌سلاح چه کار آسانی بود...»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

واقعه ۱۷ شهریور پیامدهای زیادی داشت

واقعه ۱۷ شهریور پیامدهای زیادی داشت و ناآرامی‌ها وارد مرحله جدیدی شد. نخست‌وزیر وقت جعفر شریف امامی برای آرام کردن فضای بحرانی کشور، به تقلا افتاد و طی نطقی از واقعه میدان ژاله ابراز تأسف کرد و کشته‌شدگان و جان باختگان ۱۷ شهریور را مورد تکریم قرار داده و به مردم به دلیل این فاجعه تسلیت گفت.

موضع‌گیری وی از سوی «پرنیان فر» رئیس ساواک تهران، مورد اعتراض واقع شد و وی طی نامه‌ای خطاب به مقدم، به دیدگاه نخست‌وزیر توپید و پرسید که اگر سخن شریف امامی در ادای احترام به کشته‌شدگان در روز ۱۷ شهریور مورد تأیید مجموعه حکومت بوده باشد، پس در این میان نیروهای امنیتی و انتظامی که به دستور حکومت در آن روز مرتکب این به اصطلاح کشتار شدند، در چه جایگاهی قرار خواهند گرفت؟

پرنیان‌فر هشدار داد که سخنان نخست‌وزیر آثار و تبعات سوئی در تضعیف روحیه نیروهای ساواک و دیگر نیروهای نظامی و انتظامی بر جای خواهد گذاشت.

از مهم‌ترین پیامدهای ۱۷شهریور توسعه اعتصابات به شکلی فراگیر در سراسر کشور بود. با توسعه ی اعتصابات صاحبان سرمایه از هرگونه سرمایه‌گذاری جدید امتناع می‌کردند. در نتیجه بحران بیکاری رو به افزایش نهاد، فرار سرمایه‌ها و خروج ذخایر ارزی تشدید گردید و رژِیم شاه به تنگنا افتاد.

۱۷ شهریور ۱۳۵۷ بین مردم و حکومت بیش از پیش شکاف انداخت و امکان هر نوع پیوستگی یا سازش را از بین برد. همچنین مشی مبارزه مسالمت آمیز در چارچوب قانون اساسی زیر سوال رفت و تلاش‌ها برای سرنگونی رژیم پهلوی به شکلی قهر‌آمیز مورد حمایت قرار گرفت.

شایع شد اویسی دستور دستگیری کریم سنجابی، مهندس بازرگان، داریوش فروهر، عبدالکریم لاهیجی، محمود به‌آذین، هدایت‌الله متین دفتری و رحمت‌الله مقدم مراغه‌ای را داده و آنها دستگیر شده‌اند.

واقعه ۱۷ شهریور سال ۵۷ در میان وقایع سال آخر حکومت پهلوی از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. در حقیقت با این کشتار، راه مخالفین و مبارزین برای همیشه از حکومت جدا شد.

...

اینکه علاوه بر ساواک و نیروهای نظامی، واحدهایی از سربازان اسرائیلی در جریان کشتار ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ دست داشته‌اند (یا بعکس) فلسطینی‌های طرفدار عرفات بودند که به مردم در میدان ژاله شلیک کردند، واقعیت ندارد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۶ عامل کشتار ۱۷ شهریور تیرباران شدند

روزنامه کیهان ۲۹ فروردین ۱۳۵۸ نوشت:

«در اجرای عدل اسلامی و تعیین کیفر متهمین و متجاوزین به حقوق مردم و پاکسازی ارتش از وجود عناصری که با اقداماتی خیانت‌بار تصور ارتش ضد خلقی را القاء می‌کردند...

۱ - سرهنگ پرویز شمیرانی

۲ - ستوان دوم عبدالله حاج عباسی

۳ - ستوان دوم مصطفی رخشان

۴ - گروهبان یکم کادر حجت‌الله اشرفی

۵ - گروهبان دوم وظیفه رضا موسیوند

۶ - سرباز وظیفه نعمت‌الله مرادی

به علت محاربه با خدا، رسول خدا، مردم ایران، نایب امام و فساد در ارض و شرکت مستقیم در قتل و کشتار مردم مبارز تهران و ایران در ۱۷ شهریور (جمعه سیاه) و روزهای استقرار حکومت سیاه نظامی به موجب حکم دادگاه انقلاب اسلامی محکوم به اعدام شدند و حکم صادره در ساعت ۲ و ۵۰ دقیقه سحرگاه امروز به مورد اجرا گذاشته شد.»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در میدان ژاله چند نفر جان باختند؟

فرماندار نظامی‌ تهران در اطلاعیه‌ شماره‌ ۴ خود اعلام‌ کرد:

«در واقعه‌ ۱۷ شهریور ۵۸ نفر کشته‌ شده‌اند.»

البته بعدآً آمار ۸۷ کشته (و ۲۰۵ مجروح) را تأیید نمود. دادگستری‌ اما این رقم را‌ به ۹۵ نفر رساند.

دکتر محمد باهری که در آن زمان عهده دار سمت وزارت دادگستری بوده‌است می‌گوید بنابر گزارش سازمان پزشکی قانونی و سازمان بهشت زهرا مجموع کشته شدگان روز هفدهم شهریور (و زخمی‌هایی که تا روز بیست وششم شهریور فوت کرده‌اند) در مجموع ۱۲۶ نفر بود.

...

«پارسونز» سفیر انگلیس‌ در تهران؛ تعداد شهدا را «‌صدها نفر» ذکر کرد‌ و سولیوان‌ سفیر آمریکا در گزارش خودش نوشت که در میدان‌ ژاله ‌«بیش از ۲۰۰‌ نفر از تظاهرکنندگان‌ کشته‌ شدند.»‌

جیمی کارتر در مکالمه تلفنی با شاه، به کشته شدن ۹۵ نفر در میدان ژاله اشاره دارد و «جان دی استمپل» (از مسؤولین سفارت آمریکا در ایران) از قول منابع پزشکی جانباختگان میدان ژاله را بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ نفر ذکر می‌کند.

میشل فوکو فیلسوف فرانسوی که برای پوشش دادن وقایع انقلاب در یک روزنامه ایتالیایی به محل حوادث رفته بود، مدعی شد که ۴۰۰۰ تن در این روز هدف گلوله قرار گرفته‌اند.

...

واقعش این است که ۱۷ شهریور سال ۱۳۵۷ در میدان‌ ژاله‌ تهران‌ (میدان‌ شهدا) ۶۳ نفر جان باختند. (۶۴ نفر که در برخی منابع آمده؛ اشتباه است)

یک قاچاقچی مواد مخدر به نام علی مژده کار، که بعد از انقلاب فراری شده بود، با دوز و کلک دوستانش در میان شهدای ۱۷شهریور گنجانده شد و حتی «کوچه باشگاه» واقع در حوالی میدان سرآسیاب دولاب در منطقه چهارده تهران را، به نام وی نامگذاری نمودند.

پس از چند سال علی مژده کار یواشکی به محل زندگی خود بازگشت اما با شناسایی اهالی این محله، بار دیگر جیم شد.

چند سال پیش با اعتراض دسته جمعی مردم محل، نام وی از لیست شهدا حذف شده‌است اما گویا کوچه، هنوز همان نام را دارد. کوچه شهید علی مژده کار
...

۱۷شهریور سال ۵۷ در پانزده نقطه دیگر تهران‌ نیز ۲۴ نفر در درگیری‌ها کشته‌ شدند.
بنابراین‌ تعداد کل‌ شهدای‌ ۱۷ شهریور سال‌ ۵۷ در سراسر تهران‌ ۸۷ نفر است‌.

پانویس

۱۷ شهریور و کانون فرهنگی هنری چاووش

از جمله پیامدهای واقعه ۱۷ شهریور، برکشیدن کانون فرهنگی هنری چاووش بود. یک روز بعد از کشتار میدان ژاله، (شنبه ۱۸ ۱۳۵۷) امیرهوشنگ ابتهاج (هـ. الف. سایه)، محمد رضا لطفی، محمد رضا شجریان، حسین علیزاده... به همراه برخی از موسیقیدانان ایران از رادیو استعفا کردند و به این ترتیب کانون چاووش شامل دو گروه شیدا و عارف تاسیس شد و فصل تازه‌ای در موسیقی فاخر ایرانی رقم خورد. چاووش در آن سال‌ها فی‌الواقع خانه موسیقیدانان و نقطه عطف موسیقی ایرانی بود. آفرینش بیش از بیست قطعه موسیقی باکلام و بی‌کلام ماندگار و حفظ پیوستگی و انسجام ساختاری میان آنها کاری خطیر و بی‌مانند است که اوج آن را می‌توان در اجرای کنسرت دانشگاه ملی در سال ۱۳۵۸ دید.

علاوه بر هوشنگ ابتهاج، که در سرودن و انتخاب اشعار زیبا، تاثیرگذار و متناسب با آهنگهای ساخته شده، نقش زیادی داشت، هنرمندانی چون محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، برادران کامکار و... نیز چاووش را ماندگار کردند. چاووش یک پارادایم((الگوواره؛ سرمشق و الگوی مسلط)) در موسیقی معاصر ایران بود.